Fálkinn


Fálkinn - 20.02.1959, Blaðsíða 7

Fálkinn - 20.02.1959, Blaðsíða 7
FÁLKINN '¦¦///.¦/:¦/.¦.".'-•/¦'¦"¦'¦'¦'¦'¦'¦"/•"¦¦'¦'¦. :¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦;¦¦¦•¦;¦¦•¦¦¦-¦-¦;¦¦¦¦ ¦ ¦¦¦.;¦¦/,,¦/¦¦ -: ¦ ¦ ¦¦¦.¦.¦:¦¦¦¦¦¦.¦ ¦¦¦ /.¦¦,,¦¦.:,¦¦¦¦¦¦¦:¦.¦.,:...,¦¦¦¦¦¦¦¦.¦¦¦¦¦¦¦¦¦.¦,¦¦ ¦.¦¦¦¦.¦.¦¦.¦.¦.¦¦. ¦ ¦¦¦¦ ¦¦ ¦ ¦¦¦ ¦¦:¦.-.¦¦ .¦ ¦¦¦ ¦ ¦ .¦¦ ¦ ¦¦¦ iiiiiiillii '¦"'/¦ ':¦'-:' '¦:'. Íi-i-.,.;: ;.;¦¦ ¦/;/£;. /m/mm: lilill mmm/mmm. m/mmmm.......m. ^^^i^mmmW iiéIIIÉiIB mm lllilsilfili ¦: ¦ ¦ ¦ :. ¦ ¦ ¦.m/;.m:;/;:.,:. ...¦.¦¦;:.. . '¦^^¦r^lT^ : .-:.:¦ ¦:,,"¦¦ '¦¦ .',: ' ,'/¦. EYÐIMERKURFERD. — Nú fljúga þeir yfir Atlantshaf á 7—8 tímum og þrælast' á bílum yfir Sahara, en þó eru frumstæðustu farartækin enn í fullu gildi sums staðar. — Þessi fallega mynd af langri úlfaldalest, sem fetar sig áfram yfir foksanda, er tekin í Chungwei-eyðimörkinni í Suður-Kina. Úr AnnÁÍum S8. JARTEIN ÞORLAKS BISKUPS HELGA. Þ.ó aldrei tækist að fá páfann til að taka Þorlák Þórhallsson í helgra manna tölu, var átrúnaður mikill á kraftaverk hans, eigi aðeins á íslandi heldur og á Norðurlöndum og viðar um Evrópu. Og þau eru ekki fá undr- in, sem fólk trúði að gerst hefðu fyrir hans tilverknað. Jarteinabækur hans þrjár, sem taka yfir nær hundrað blaðsíður í hinní nýju útgáfu af Biskupasögum, innihalda kringum hundrað jarteinasögur, svo að margir hafa orðið dýrlingar fyrir minna. Hér verða birt nokkur sýnishorn af þess- um kraftaverkasögum. ÞEGAR HOLTSÓS STÍFLAÐIST. Grímur hét einn mikils háttar bóndi og vel fjareigandi. Hann bjó í Holti undir Eyjafjöllum. Þar varð sá at- bur.ðr, at vatn þat, er Holtavatn heitir, stemmdi upp, sem stundum er vant, en þar stóðu hey mikil at vatnsströnd- inni, ok horfði þat til mikils skaða mörgum manni, ef eigi næði heyjun- Primadonna í Peking í Kína eru söngleikir mjög frá- brugðnir því sem er á vesturlöndum. Til þess að komast að óperunni þarf ekki aðeins að kunna að syngja og segja fram, heldur þarf líka að læra sérstaka tegund látbragðslistar og — fimleika. í óperuskólunum í Peking ¦— þeir eru tveir — verða hinir 800 nemendur að iðka leikfimi marga klukkutima á dag. Og þeir verða að stunda námið í 10—15 ár, ef þeir mega búast við að verða viðurkenndir í listinni. Þá er lika lögð mikil áhersla á að leikarinn kunni að „sminka" sig. ÞaS eru 1400 mismunandi andlitsgerðir, sem nota skal, eftir þvi hvers eðlis hlutverkið er. Svarti liturinn táknar hreinleika og göfgi, rautt er litur hetjunnar, hvitt litur lævisinnar. Und- ireins og leikarinn kemur inn á sviðið veit áhorfandinn hvers konar persóna hann er. Hann þekkir hann á litnum. Útlendingar eiga bágt með að skilja lón kinversku leikaranna. Hver lireyf- Skyldi komið i þessar hafnir: Balboa, Panama, San Diego, San Francisco og Seattle. Þann 8. júní, sagði hann, átti kafbáturinn svo að sigla frá Seattle neðansjávar i 20 sólarhringa áleiðis til austurstrandarinnar aftur. Þannig gátum við neitað öllum um skipsrúm, sem vildu fá að koma með okkur. Við, sögðum að það væri ekki hægt vegna súrefnisskorts. Framhald í næsta blaði. ing á að túlka ákveðna tilfinningu eða hugsun. Sýningin verkar fyrst á taugarnar, síSan á hugann. Primadonnan í Peking-óperunni er ungfrú Tu-Ching-Fang. Hún hefir leikið með kínverskum flokki í Sviss, Frakklandi og ítalíu. Og aðallega leik iS sama hlutverkiS í tiu ár. Hún sýn- ir ástmey, sem segir elskhuga sinum aS óvinir hans séu aS koma og ætli að drepa hann. Hún skorar á hann að berjast til úrslita. Næst segir hún honum að hún eigi barn í vonum. En áður en hún fyrirfer sér — áhorfand- inn ætlast til aS hún geri þaS •— dans- ar hún sverðdansinn. Þessi sýning stendur marga klukkutima og er leik- ið undir á simbal og cin-strengs fiSl- ur. Þar sem leikurinn er áhrifamest- ur er söngur kvenhetjunnar eins lcon- ar mjálm, og'þá sleppir fólkiS sér af hrifningu. Tu-Ching-Fang var 16 ára er hún lék þetta hlutverk fyrst. Hún hefir verið með annan fótinn í lcikhúsinu frá bernsku, því aS faðir hennar var leiksviðsstjóri. Lærði hún þá mörg klassisk hlutverk, sem hún getur leik- ið hvenær sem vera skal, án nokkurs undirbúnings. Hún hefir erfiðan vinnudag, eins og félagar hennar. Hún leikur á hverju kvöldi, og oft verSur hún að ferðast og hafa aukasýningar fyrir bændafólk og námumenn. Og þegar hún er í Peking verður hún að kenna óperuskólanum, án sérstakrar borgunar. Tu-Ching-Fang byrjar daginn klukkan tíu með þvi að æfa leikfimi og syngja, hljóða og mjálma. Frá kl. 13—17 æfir hún nemendur. Svo fer hún aS mála sig undir kvöldið, og það er vandaverk og tekur ekki minna en tvo tíma. Klukkan 19.30 hefst svo sýningin og henni lýkur ckki fyrr en undir miSnætti. Og nú loks getur hún um frjálst höfuð strokið. Oftast býður hún vin- um sínum til sín i miðnæturverS. Hún býr í stóru húsi, sem ríkið lcigir henni með góðum kjörum, því aS hún borgar aSeins 5 yuans í leigu um mán- uSinn. En hún fær 900 yuans i mán- aðarkaup, og er það rausnarlegt, ekki sist vcgna þess aS hún þarf ekki aS borga skatt og ekki tillag til fag- félagsins. En fag-félagiS annast hins vegar um hana ef hún verður veik, oq borgar henni fjölskylduframlág ef hún giftist, og sér henni fyrir heiSar- legri útför ef hún hrekkur upp af meðan hún heldur vinsældum. Listamenn og visindamenn cru dek- urbörn rauSu stjórnarinnar. Þeir skipa nú þann sess, sem mandarín- arnir höfSu áður. En í staðinn verða þeir aS leggja fram alla sína krafta til opinberrar þjónustu. Þcir eiga að ala upp þjóðina, og þcir ciga að skemmta gestum í opinbcrum veisl- um og aðstoða á stjórnmálafundum. Þeir eru látnir undirskrifa hólgrein- ar um rikisstjörnina, sem birtar eru í blöðunum. Þeir verða að vera þjónar stjórnarvaldanna og haga sér eftir þeirra skapi. En þeir fá það lika vel borgað — ef þeir eru svo heppnir að hafa náS lýShylli. —O— um. SiSan reið fyrrnefndur bóndi at sjá, hversu torsótt mundi vera at grafa út ósinn. En er hann kom þar, þá var eiðit fertugt föðmum at mæla. Lá þá á it mesta fárviðri, og var þess ván, at á hverri stundu mundi vrS auka. Reið hann heim ok sagði komi sinni og öðrum mönnum, hversu tor- sótt mundi ósinn út at grafa. Hétu þau hjónin þá á inn sæla Þorlák bisk- up, at hann skyldi cárna þeim við guð meiri miskunnar ok vægðar um sinn skaða cn þá þótti til horfa. Annan dag eftir fór hann með húskarla sina, ok » einn nágranni hans með honum og húskarlar hans. Þeir höfðu allir graf- lól með sér ok ætluðu að moka þann dag allan, sem þeir mætti. En cr þeir komu til óssins, þá var hann út brot- inn, ok fell út vatnið, ok stóðu heyin í f riði ok á þurru landi.. En sá at- burður var svá mjök í gegn vanda þeim, er þar er á, at þeim þótti trautt, at á einum degi myndi verSa út mok- aður ósinn, bótt fjöldi mauna væri at. UrSu þeir fegnir þessi jartegn ok þökkuSu guSi almáttkum ok sælum dýrlingi hans, Þorláki byskupi, ok sagði Grímur sjálfur þessa jartegn Páli biskupi, og virðu allir mikils þessa jartegn, þeir er frá heyrðu sagt. VÍGÐ HOFSKIRKJA. Á bæ þeim, er at Hofi heitir, var kirkja vígS þetta sumar. En þann dag, er Páll byskup skyldi þar koma, var á hrota mikil, svá at stökk saurr af jörSu. En sá, cr þaS bjó, átti ván til sín margra gesta ok vandamanna, en þar var ekki svá öruggur húsakostur, at ekki þætti þar beinaspell mundu verða at húsadropum ok fatameiSing, ef ekki létti vátviSri þvi mikla, er á var. En at miðjum degi þess dags fór hann búandinn til kirkju ok kona bans, ok var þá hrota á sem mest, ok þótti óvænt til upplétta. Þau hjón hétu síðan á inn sæla Þorlák byskup, að veðrið skyldi þorrna, ok hétu því, ef þau mætti ráða, at hinum sæla Þorláki byskupi skyldi helga þá kirkju með guði og helgum mönnum, ei vcðrið þorrnaði at nóni dags og ekki siðar. En veðrið þorrnaði jafnt at ákveðinni stimdu, ok var sú kirkja vígð fyrst til glorie inum sæla Þorláki. Ok þótti hverjum manni kynligt, þar sem staddr var, er þat var allt á einni stundu, er hrota var sem mest og allt loft alþjokkt, ok þat, er skafheíð var ok sólskin ok kom ekki regnsdropi ofan á þeim aftni. Ok gaf svá veSr at því boði öllu sem þeir mundu k.jósa, er þá veizlu veittu. Þá þótti hyggnum mönnum, þeir eru úti váru þann dag, þegar vist, at jartegnum mundi gegna, er svá brátt skipaSist, ok felldu allir menn svá mikinn ástarhug til ins sæla Þorláks byskups, at allir vildu helga láta honum meS guði kirkjur eða bænahús, þeir er gera létu.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.