Fálkinn


Fálkinn - 20.02.1959, Blaðsíða 8

Fálkinn - 20.02.1959, Blaðsíða 8
FÁLKINN Tveir karlmenn, Leiguflugvélin City of Iowa létti frá San Francisco klukkan 20. Þrem- ur tímum og 27 mínútum siSar var hún komin 1300 kílómetra út á Kyrra- haf og Winford fór að athuga hvar hann mundi fyrst sjá land. Þessi litla eyja var ekki merkt á kortiS —• þetta var ekki annaS en gosgrjótshrúgald og kórallahringur, sem stendur upp úr hafinu um 5 km. framundan, en sást ekki núna, vegna náttmyrkursins. Óbyggð og ókönnuð eyja, sem liggur þarna í hafinu eins og livalur á sundi. Klukkan 23.26 sendi Winford flug maður loftskeytamanninum stöðumæ]- inguna, og hann sendi hana frá sér í skcyti. Þetta var siðasta lífsmarkið sem kom frá City of Iowa lengi. Winford lét varaflugmanninn taka við stjórninni og gekk aftur i farrým- ið. Það varð honum til lífs. Tíu mín- útum síðar rakst eitthvað á flugvél- ina — svipvindur, skýstrokkur eða elding, þú getur kalIaS það hvað sem þú vilt. Flugvélin var beint yfir eyj- unni þegar þetta gerðist. Af átta manneskjum um borð björguðust að- eins þrír: Paul Winford, Art Stegg- ins og Diana Hamilton. Það var Bentines Mammoth Circus ai>d Menagerie, sem leigt hafði flug- vélina til þess að flytja þrjú hengais- tígrisdýr frá Frisco til Singapore, þar sem sýningunum skykli haldið áfram. Sam Bentine og Maudie kona hans voru líka í flugvélinni. Hitt sirkus- fólkið hafði farið sjóieiðis. En tigris- dýr þola illa sjóferðir. Tígristemjarinn Diana varð auðvit- að að halda sig hjá dýrunum. Art Steggins var líka ómissandi maður i ferðinni. Það var hann sem hirti rán dýrin og hélt búrum þeirra hreinum. Hann var mikill vexti og dólgslegur, um þrítugt og líktist mest vonsviknum hnefakappa, enda var hann það Hka. í rauninni var liann alltaf hræddur um lit sitt fyrir tígrisdýrunum, en reyndi að láta ekki á því bera og bar sig karlmannlega í orði og verki. Það var Diana ein, sem hafði grun um, að hann væri minni hetja en hann lést vera. Þegar City of Iowa hrapaði niður úr skýjunum — annar vængurinn dinglaði laus — og klesstist niður á hóhnann, voru það aðeins þau þrjú, sem voru i lestarklefanum, sem héldu lifi. Diana og Steggins höfðu farið þangað til að líta eftir að búrin væru undir horninu á þungu búrinu, brá henni i brún. Fóturinn var snúinn þannig, að Diana þóttist viss um að hann væri brotinn. Hún reyndi af öll- um mætti að lyfta búrinu, en hafði ekki afl til þess. Svo brölti hún þangað sem Art Steggins lá. Hún gat mjakað honum inn i skuggann og fór nú að leita að lyfjakassanum. Þá kom hún allt í einu auga á sirkusstjórann og konu hans. Þau voru svo hræðilega útleikin, að Diana fékk uppköst. Þá fann hún að hendi var stutt á bakið á henni og leit upp. Það var Art Steggins: — Þetta líður hjá! sagði hann í undarlega kunnuglegum tón. Diana færði sig frá honum: — ... ein kona •sæmilega vel bundin. En Winford hafði elt stúlkuna, því að honum var farið að lítast vel á hana. Allur framhluti vélarinnar hafði brotnað í mél. En afturhlutinn var nokkurn veginn heillegur. Búrin höfðu slitnað upp og opnast, svo aS tígrisdýrin komust út, og voru nú líklega einhvers staðar þarna á næstu grösum. Vitanlega höfðu þessi þrjú ekki sloppið ósködduð, úr þcssum ferlega árekstri. En happ var það, að ekki skyldi kvikna í flugvélinni. Diana varð fyrst til að átta sig. Hún lá ofan á einu búrinu og gólfið i lest- inni yfir höfðinu á henni. Þegar hún opnaði augun fékk hún ofbirtu af ljósinu, sem stafaSi inn um glugg- ann. Því nú var kominn dagur og hita- beltissólin var skær. Art Steggins hékk hálfur út úr vél- inni, alblóSugur í framan. Hann hafði fengið stórt sár á andlitið. Diana rcis varlega á fætur. Hana verkjaði í höfuðið og víða voru aum- ir staðir á kroppnum. Þegar hún sá flugmanninn, sem lá meðvitundarlaus á bakinu, með annan fótinn fastan ég þoldi ekki að sjá þetta ... það er Sam ... og ... Steggins kinkaði kolli: — Já, víst er það ljótt, sagðihann — En verra gat það verið ... — Verra? — ViS hefSum getað fariS svona, gulIiS mitt. Þú óg ég! En svo erum viS þau einu, sem komist hafa lifs af. Hvernig líst þér á það — ha? Diana sá hvernig hann renndi girndaraugunum um hana alla. Hún reiði, en hann hlýddi henni þegjandi og kom á eftir henni. Þegar þau komu aS lestinni öskraSi hann: — Kettirnir ... kettirnir okkar! Þeir eru horfnir! Diana sá aS bann varð náfölur. Allt i éinu skildi hún hvað það var sem hafði kvalið hana síðan hún raknaði við úr yfirliðinu: Kyrrðin. Rándýrin höfðu sífellt verið urrandi og öskr- andi meðan þau voru i búrunum. En nú voru búrin opin og ... hún sá hvergi hræin af dýrunum ... bún hafði steingleymt þeim þangaS til nú, því að hún hafði verið með allan hug- ann við fólkið ... — Hirtu ekki um kettina, sagði ¦hú'i byrst við Art. — Tígrisdýrin eru ekki hættuleg. Komdu hérna inn i lestina og hjálpaðu mér til að lyfta þessu búri hérna. Flýttu þér nú og láttu hendur standa fram úr ermum! Steggins hikaði um stund, eins og hann 'væri að hugsa um að gegna henni ekki. Svo yppti hann öxlum og gaf henni hornauga um leið og hann hlýddi. Diana rak svo mikiS á eftir honum að honum sortnaði fyrir aug- um og hann var kominn að niður- Iotum. Þegar þau höfðu tosað Paul Win- ford kom það á daginn að hann hafði brotnað illa og var með háan hita. Steggins fann lyfjakassann, Diana batt spelkur um fótinn og gaf Winford raorfínsprautu. Svo skipaði hún Steggins að höggva nokkur tré — þau og þrjú tígrisdýr hrósaði happi, að ekki skyldi vera eins ástatt og Art hélt. — Þér skjátlast algerlega, Art, tók hún fram í. — Flugmaðurinn cr ekki dáinn. Þú verður að koma og hjálpa mér til að losa hann. Fóturinn a hon- um er fastur ... ég sé ekki betur en hann sé brotinn. Hún gekk aftur í lestina. ískyggilcgt andlitið á Stegg- ins afmyndaðist af vonbrigðum og höfðu fundið öxi í flugvélinni. Og loks reistu þau dálitla skýlisgrind, sem Diana þakti laufi af bananajurt- um. Þetta var ófullkomið en veitti þó dálitla forsælu i sólinni. DIANA lét Steggins bera hinn slasaða flugmann inn i skýliS, og leggja hann á gúmmíbát úr flugvélinni. Sjálf tók hún hinn gúmmíbátinn og lagSi hann við hliðina á Winford, Steggins til mikillar skapraunar. Svo gerðu þau annað skýli og Diana skipaði Steggins að liggja þar, og benti honum á að hann yrði að halda sig í ákveðinni fjarlægð. Diana svaf ekki mikið fyrstu nótt- ina. Winford var alltaf að kveina og hljóða og hún varð hvað cftir ann- að aS leggja kalda bakstra við ennið á honum og laga umbúðirnar. Hún heyrði líka öskriS í tígrisdýrunum einhvers staðar inni í skóginum — cn þau voru langt undan og höfSu liklcga fengið nasasjón af einhverri bráð. I hinu skýlinu sá hún glóðina i vindlingi Steggins. Hann reykti í .sífellu og mun hafa haft miður fal- legt í huga. Undir morgun vaknaði bún við mannamál, það voru flug- maðurinn og Steggins, sem voru að rífast. Henni skildist að þeir voru að tala i'in hana. ... og ungfrú Hamilton gerir vitan- lega eins og benni sýnist, sagði Win- ford, og Diana varð glöð er hún heyrði að rödd hans var róleg og enginn þjáningarhreimur í henni — þótt ég skilji illa að hiin taki annan eins mann og þig fram yfir .. . hélt flugmaður- inn áfram. ÞaS var ógnun í rödd Steggins er hann svaraSi: — HlustiS þér nú á, maSur minn. Ég hugsa aS hún haldi

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.