Fálkinn


Fálkinn - 01.05.1959, Blaðsíða 9

Fálkinn - 01.05.1959, Blaðsíða 9
FÁLKINN Og hann var svo óskammfeilinn að aka framhjá húsinu. Þetta var fal- legt, lítiS hús. Blátt áfram lögulegasta húsiS, sem Edít hafði nokkurn tima séð. Hana hafði alltaf dreymt um ein- mitt svona hús. Hún horfði um öxl sér þegar þau voru komin framhjá því, það var löngun í augnaráðinu. Og vonbrigðin skinu úr andlitinu þeg- ar þau sneru niður á Strandveginn og óku i áttina heim. — Við verðum að eignast þetta hús, sagði hún. — Þú verður að tala við hann pabba aftur þegar við komum heim. — Kemur ekki til mála — þó það ætti að drepa mig, sagði Eiríkur skjálfandi. — Þá vildi ég heldur fara til Henry Ford og reyna að selja hon- um Chevrolet-bíl. — Jæja, ef þú gerir það ekki þá geri ég það. — En hvernig kemst hann af án þín? — Hann getur fengið hana MiIIu frænku. — En ef hann segir nei? — Hann gerir það ekki. En þótt hann gerði það, skiptir það engu máli. Ungt nútímafólk spyr ekki for- eldra sina hvort það megi gifta sig. Það fer bara og segir við þau: — Við ætlum að giftast! — Jæja, sagði Eirikur. Hann iðaði í skinninu af forvitni. Hvað mundi gerast þegar þau kæmu heim ? Skrifstofustjórinn var hættur að vinna i garSinum og sat og reykti vindil þegar þau komu inn. Og nú gekk Edit inn á undan. — Við ætlum að giftast — við Ei- ríkur! sagði hún. Gamli maðurinn leit upp og brosti: — Ætlið þið að giftast. Jæja — það er sjálfsagt ekkert að segja við því. Þau stóðu agndofa i dyrunum. Eiríkur varð fyrri til að koma upp orði. — Þér verðið að afsaka, herra skrif- stofustjóri. Þegar ég kom inn áðan ... — Minnstu ekki á það, góðurinn, sagði gamli maðurinn og baðaði hönd- unum. — Ég hefi verið að laga til i garðinum í tvo tíma. Og á morgun ætla ég að mála girðinguna. Það er gaman að hafa eitthvaS fyrir stafni. Ég er ennþá i fullu fjöri, sem betur fer. Svo varð þögn. Og svo tók Edit til máls. — Þú þyrftir að fá einhvern til að sjá um heimilið fyrir þig? — Ég get fengið hana Millu. En hafið þið fengið íbúð? — Við höfum skoðað hús, sagði Eiríkur. — Jæja. Viltu ekki tylla þér, dreng- ur minn. Viltu vindil? Jæja, reykir þú ekki svo sterkt. Þú hefir kannske vindlinga sjálfur? Reyktu bara. Ég var að tala við hann húsbónda þinn um daginn — hitti hann hjá rakar- anum. Hann sagði að þú værir bráð- duglegur. Það var einmitt dugnaður- inn, sem ég var hræddur við . . . skil- urSu . . . Eiríkur skildi ekkert og Edit enn minna. — Ertu hræddur við Eirik af þvi að hann er duglegur? — Já. Ég hélt að hann ætlaði að selja mér bíl, þegar hann kom hérna inn í dag. En ég vil ekki kaupa bíl. Austinbíllinn minn er að vísu tut't- ugu ára, en hann kemst hæglega 70 kilómetra . . . hann hóstaði dálítiS og bætti svo við: — Undan vindi og niður brekku. Ástardrykkir komast aftur í tísku Það er talað með vorkunnsemi og litilsvirðingu um fólk liðinna alda, sem trúði á galdra og kynjalyf. Menn- ing og fræðsla hefir útrýmt slíku seg- ir fólk. En hefir þvi veriS útrýmt? í mörgum löndum er hjátrú og galdratrú i fullu fjöri í dag. í Þýska- landi kveSur sérstaklega mikið að þessu i Luneburg, svo að þar hafa yfirvöldin orðið að skerast i leik- inn til að vinna bug á þessu fargani, sem er litlu betra en á miSöldum. Og í Bandaríkjunum hefir læknafélagið hafist handa gegn ýmis konar hjátrú, sem grípur um sig. í lyfjabúðunum i New York eru alls konar töframeðul ti' sölu, og er sérstaklega mikil eftir- spurn eftir „ástardropum", en lika fást „hatursdropar" handa fólki, sem vill vinna öðrum mein. Læknarnir vara alvarlega við þessu, og þykir sennilegt að yfirvöldin setji skorður við þvi, enda er það sannanlegt, að trúin á töfradropana hefir valdið and- legu heilsutjóni. í Antwerpen var svonefnd „töfra- sýning" haldin i sumar sem leið, og hún gaf blaðinu „Het Parool" tilefni til að hnýsast í galdramálin i Hol- landi. Blaðið sló því föstu, að Hol- land væri 4 landið i röðinni, að því er snerti galdratrú og spákerlingar. En þeir hjátrúafullu hafa líka sitt málgagn. Það heitir „Het Mustieke Leven". Eftir sýninguna flutti það harða ádeilu á alla þá materíalista, sem „ekki ennþá" vilja trúa á galdra- nornir, og máli sínu til sönnunar vitn- aði blaðið í enskan lækni, sem kvaðst hafa kynnst mörgum galdrakerling- um um ævina. Sýningin varð lika til þess að visindamenn fóru að ihuga málið, og hafa þeir komist að raun um, að miðstöð „dulrænunnar" sé í Napoli í ítalíu. í sumum fjalla- og afdalahéruðum er fólk afar hjátrúar- fullt, og eru vísindamenn nú farnir að rannsaka þessa hjátrú. í Napoli eru það eingöngu peningarnir, sem galdranornirnar gangast fyrir. Fyrir skömmu varð lögreglan aS taka að sér gæslu í sjúkrahúsi, því að þar hafði fundist „galdraduft" i einu rúminu, og kenndi hver kerlingin annarri um, svo að allt komst í upp- nám. Alþekkt „galdranorn" i Napoli liggur i sjúkrahúsi í Napoli hættulega veik, og er búist við aS hún missi sjónina ef hún tórir af. Hún hafSi samkvæmt beiðni grafið brúSu i jörð og lesiS yfir henni ægilegar særingar. Brúðan var ímynd einnar konunhar í sveitinni — konu, sem nágrannakon- urar vildu feiga. Galdranornirnar létu þvi næst báða aSila borga sér — bæSi konuna, sem átti aS stúta og hinar. Sú dauðadæmda hafSi borgaS galdra- norninni stórfé árum saman, til þess að fá að halda lifinu. En loks hasað- Hann sá að Eiríkur tók utan um stúlkuna og bætti viS, meS föðurlegri alúð: — Blessun mín fylgi ykkur. Og kyssist þiS svo! Og þau létu ekki segja sér það tvisvar. ist hún upp á þessum fjárútlátum til nornarinnar, og lét hana vita að hún ætlaði að hætta að borga. Þá kom nornin og heimsótti hana. Hún hafði meS sér sprittflösku og heillti úr henni í pottinn, sem stóS á hlóðum konunnar, og kveikti svo á, til þess að blái loginn gerði særingar hennar enn geigvænlegri. En húsfreyjan varð þá svo reið að hún þreif pottinn af hlóðunum og hellti úr honum yfir nornina ,svo aS hún skaðbrenndist. Var hún send i sjúkrahús og tvísýnt um líf hennar enn. En ef hún lifir þetta af, má henni vera nokkur hugg- un í því, að „dauðadæmda kerlingin", sem hellti yfir hana úr pottinum, hef- ir verið dæmd til að borga henni drjúgar skaðabætur. AÐ LÆRA I SVEFNI. Ameriskir skólar eru að gera til- raunir með nýja kennsluaðferS, en ó- neitanlega er einstaklega þægileg. Hún er i þvi fólgin, að eftir að nemand- inn er sofnaður, er lexian hans þul- in af segulbandi hvað eftir annað, og nemandinn lærir hana, þótt sofandi sé. Á háskóla einum var segulband með samhengislausum orðum og setn- ingum látið kyrja fyrir nokkrum sof- andi stúdentum, og þegar þeir vökn- uSu kunnu þeir romsuna utan að. Nokkrir nemendur í leiklistarskóla höfðu i heila viku verið að glima við að læra erfitt hlutverk utan að, en ekki tekist. Nú var gripið til scgul- bandsins, og eftir" fjórar nætur kunnu allir nemendurnir hlutverkið reip- rennandi! Læknarnir tóku þessari nýjung fá- lega fyrst í stað, en hafa nú látið sannfærast um, að eitthvað sé til í henni. Það er talið sannaS að heili sofandi manns — þegar manninn er ekki að dreyma — sé mjög móttæki- legur fyrir alls konar áhrif utan frá. PEER KREUDER dægurlagahöfundur hefir höfðað iTiál gegn austur-þýsku stjórninni. Hann heldur þvi fram að Austur- Þýskaland hafi stolið frá honum lag- inu „Good bay, Johnny" og noti það -sem þjóðsöng. Stjórnin hefir ekki svaraS honum, en Kreuder segist snúa sér til UNO ef hann fái ekki leiSrétting mála sinna heima. KEPPINAUTUR PABBANS. MARIA MENEGHINI CALLAS Einn morgunn snemma vakti síma- 'hin skapstóra en raddmikla óperu- söngkona, sem nýlega neitaSi að syngja í Scala-óperunni nema einn söngvarinn væri rekinn, var spurð þannig af blaðamanni fyrir nokkru: — Þér eruð fædd í Ameriku, ólust upp í Hellas og eigið heima í ítalíu, en hvaða mál teljið þér móðurmál yð- ar?" — Ég get ekkert sagt um það, svaraði hún, — en ég reikna einna best á ensku. Á grísku skemmtiferðaeyjunni Spetsai sýndi stúlka sig nýlega með þennan hatt, sem er með áföstum sólgleraug- um. Segir hún að hatturinn sé mesta þing. Konan heitir frú Eva Diplara- kou og var „Miss Grikkland" árið 1938. STJÓRNMÁL í STAÐ KVIKMYNDA- LEIKS. — Hin kunna kvikmyndadís^ Bette Davies er nú orðin leið á leik- listinni en vill ólm komast á Banda- ríkjaþing, sem fulltrúi fyrir Maine- ríki. Hver veit nema henni verði eins vel ágengt' í þingsalnum og henni varð forðum hjá kvikmyndagestunum. KETTIR í STÍGVÉLUM. — Líklega hafa þetta verið óþægir kettlingar, því að myndin ber með sér að eigandi þeirra hefir sett þá í stofufangelsi í gúmmískóm. Og kannske hefir hann fengið hugmyndina að þessu snjall- ræSi úr gömlu sögunni um „stígvél- aða köttinn".

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.