Fálkinn - 20.06.1962, Blaðsíða 21

Það var að sjálfsögðu ekki hættu-
laust fyrir ungar stúlkur að vera í
ástandinu. Þær áttu í stöðugu stríði og
laumuspili gagnvart foreldrum sínum.
Ef til vill gerði spenningurinn og á-
hættan ástandið ennþá eftirsóknarverð-
ara. Hér á eftir fer lítil saga um stúlku,
sem bjargaði sér snilldarlega á hættunn-
ar stund:
„Hjón nokkur í Reykjavík áttu
tvær dætur barna, en báðar voru gjaf-
vaxta árið 1940. Sú eldri hét Anna, en
hin ygri Vilborg, venjulega kölluð
Villa.
Þegar brezki herinn kom hingað, tók
mjög að bera á því að Villa sækti eftir
kunningsskap við dátana, en fór þó
sem leynilegast með fyrir foreldrum
sínum og eldri systur. Fór svo fram um
hríð, að ekki urðu neinar misfellur út
af framferði Villu.
Þá var það einhverju sinni, að Villa
var ekki komin heim um miðnættið.
Systir hennar var vakandi og ætlaði að
taka á móti henni, þegar hún kæmi til
húsa. Loks sér Anna út um glugga sinn,
að Villa kemur heim að húsinu og er
í fylgd með hermanni. Þau standa
nokkra stund utan dyra, kveðjast síðan
í skyndi og kemur Villa til herbergis
þeirra systra. Anna hugðist nú gefa
systur sinni ráðningu og sagði með
nokkru þjósti, þegar Villa var komin
inn úr dyrunum:
— Þú skammast þín ekki fyrir svona
blygðunarlausa framkomu? Kemur
heim að húsinu með einhvern dátaræfil
og þrætir svo fyrir upp í opið geðið á
pabba og mömmu, að þú sért komin í
ástandið.
— Ég var ekki með neinum ræfli. Ég
skammast mín ekkert fyrir hann. Hann
er háttsettur maður, svaraði Villa full-
um hálsi.
— Það þarf ekki að segja mér að þetta
hafi verið háttsettur maður, hvorki í
hernum né annars staðar. Ég sá hann
Frh. á bls. 29