Fálkinn - 20.06.1962, Blaðsíða 36

Þriðjndagsgesturinn
Frh. af bls. 34.
— Hvað eigið þér við? stamaði hún
með uppglenntum augum.
— Hafið þér aldrei tekið þátt í spíri-
tiskum sálarrannsóknum? Þér hljótið
að vera prýðilegur miðill. Vitið þér það
ekki?
— Jú, mér hefur verið sagt það fyrr.
.... En þér eruð þó ekki andatrúar-
maður? Það get ég alls ekki hugsað mér
um yður.
— Frú, Ég hef séð ýmislegt dularfullt
um dagana. Vitið þér, að niðri í þorp-
inu segja þeir, að það sé reimt hér á bú-
garðinum?
Hún kinkaði kolli, og í sömu svifum
tiikynnti stofustúlkan, að miðdegis-
verður væri framreiddur.
— Viljið þér ekki doka við og snæða
miðdegisverð með mér?
Við tókum boðinu með þökkum, og
ég hafði á tilfinningunni, að nærvera
okkar kynni ef til vill að geta dreift á-
hyggjum hennar ofurlítið, þótt byrði
sorgarinnar væri þung.
Við vorum að enda við súpuna, þeg-
ar okkur barst til eyrna óp mikið, rétt
fyrir framan stofudyrnar, ásamt brot-
hljóði í postulíni. Við þutum upp úr
sætum okkar, en þá kom þjónustumær-
in inn með skelfingu í svip.
— Það var maður .... hann stóð
frammi í ganginum.
Poirot rauk fram, en kom þegar aftur.
— Það er enginn frammi í ganginum,
sagði hann.
— Er alveg áreiðanlegt, að svo sé
ekki, herra? spurði stofumærin. Ó, ég
varð svo hrædd.
— Nú, en hvers vegna?
— Ég hélt .... ég helt að þetta væri
húsbóndinn......Maðurinn var alveg
eins og hann, hvíslaði stúlkan.
Ég sá, að frú Maltravers hrökk við,
og varð samstundis á að detta í hug hjá-
trúin gamla, að sjálfsmorðingjar geti
ekki fundið hvíld eftir dauðann. Hún
hefur vafalaust hugsað það sama, því
andartaki síðar greip hún í handlegg
Poriots og æpti:
— Heyrðuð þér það? Þrjú högg í rúð-
una? Það var venja hans, þegar hann
gekk hjá glugganum.
— Vafningsviðurinn! kallaði ég. Það
var vafningsviðarteinungur, sem slóst
í rúðuna.
En við urðum öll smám saman gripin
geig og óhugnaði. Stúlkan var auðvitað
dauðhrædd, og að snæðingi loknum
bað frú Maltravers okkur mjög ákaft,
að fara ekki undir eins. Settumst við
nú inní dagstofuna. Það tók að hvessa
úti og vindurinn hvein í upsum húss-
ins — það var næstum ógeðslegt. Hurð-
in hrökk tvívegis upp og opnaðist með
hægð, en í bæði skiptin hljóðaði frúin
og greip dauðahaldi í mig.
— Þessi hurð hlýtur að vera gjörning-
um gripin! mælti Poirot gremjulega,
stóð því næst upp, lokaði henni ræki-
36 FALKINN
lega og snéri meir að segja lyklinum
í skránni til frekara öryggis.
—- Jæja, nú er ég búinn að aflæsa
henni, sagði hann ánægður.
— Þér megið ekki gera það, hvíslaði
frúin. Ef hún skyldi nú hrökkva upp
samt sem áður, þá • • • •
Hún hafði ekki lokið setningunni, er
hið ómögulega gerðist. Tvílæst hurðin
opnaðist hægt. Ég sat þannig, að ég sá
ekki fram í ganginn, hún og Poirot sátu
hinsvegar beint á móti dyrunum. Frúin
rak upp nístandi óp og snéri sér að
Poirot.
— Sáuð þér hann .... þar sem hann
stóð frammi í forskálanum? sagði hún.
Hann horfði spyrjandi á frúna og
hristi höfuðuð.
— Ég sá hann .... manninn minn.
.... Þér hljótið að hafa séð hann líka?
— Frú mín, ég sá ekki neitt. Þér eruð
ekki heil heilsu.....Taugarnar —
— Jú, ég er alheilbrigð, ég —- ó, guð
minn góður!
Ljósið blakti fyrirvaralaust og
slokknaði síðan. í myrkrinu heyrðist
greinilega, að barið var þrisvar á rúð-
una. Frú Maltravers stundi hátt.
Að því búnU — sá ég það líka! Mað-
urinn, sem ég hafði séð liggja látinn í
rekkju sinni uppi á lofti, stóð frammi
fyrir okkur, hjúpaður draugalegum
bjarma. Hann var blóðugur um munn-
inn, með útrétta hönd. Allt í einu benti
hann með fingrinum og það var sem
stafaði frá honum sterku Ijósi. Geisla-
stafurinn leið yfir Poirot og mig, og
nam staðar á frú Maltravers. Ég sá and-
lit hennar, náfölt og óttaslegið — en ég
sá líka annað og meira!
— Guð minn góður, Poirot! hrópaði
ég. Líttu á hönd hennar, hægri hönd-
ina. Hún er alrauð!
Hún leit sjálf á hana, svo hneig hún
niður á gólfið og lá þar kyr.
— Blóð! æpti hún nærri vitstola. Já,
það er blóð. Ég myrti hann. Það var ég,
sem gerði það. Hann sýndi mér, hvern-
ig það hafði verið gert, og þá þrýsti ég
á gikkinn. Bjargið mér frá honum —
frelsið mig! Hann er kominn aftur!
Það korraði í henni og hún þagnaði.
— Ljós! hrópaði Poirot og það birti
samstundis í stofunni, eins og snert
hefði verið við perunum með töfra-
sprota. Þá er sönnunin fengin! sagði
hann. Þér heyrðuð það, Hastings? Og
þér líka, Everett? Já, það var satt —
þetta er herra Everett, og hann er sann-
arlega frábær leikari. Ég símaði til
hans í dag. Eftirlíkingin er sannarlega
vel heppnuð, finnst yður ekki? Hann
er nauðalíkur hinum látna, og með fos-
fór og vasaljósi tókst honum að skapa
nægilegan ugg og geig til þess, sem
þurfti.
Væri ég í yðar sporum, Hastings,
myndi ég ekki snerta við hægri hönd
frúarinnar. Það er svo erfitt að ná af
sér rauðri málningu. Þegar ljósin
slokknuðu, greip ég sem sagt hönd
hennar, rétt sem snöggvast. En við meg-
um ekki missa af lestinni. Japp lög-
regluforingi stendur fyrir utan glugg-
ann. Það er andstygglegt að vera úti í
svona veðri, en hann hefur nú getað
stytt sér stundir með því, að berja á
gluggann, við og við.
— SJÁIÐ þér til, sagði Poirot við
mig nokkru seinna, er við streittumst
gegn regni og roki á leið til stöðvarinn-
ar. Þarna var ósamræmi á einum stað.'1
Bernard læknir var þeirrar skoðunar,
að hinn látni hafi tilheyrt sértrúar-
flokki kristilegra vísinda, og hver hefði
átt að fræða hann á því, nema frú Mal-
travers? Okkur sagði hún hinsvegar, að
hann hefði verið mjö£ áhyggjufullur
út af heilsu sinni, og haldið, að hann ætti
skammt eftir ólifað. Og hvers vegna
hnykkti henni svo mjög við, er Black
hinn ungi kom aftur?
Mér finnst að vísu eðlilegt, að konur
verði að minnsta kosti að sýnast syrgja
menn sína, þegar þeir kveðja þenna
heim. En hitt lízt mér ekki á, að þær
skuli smyrja alveg svona miklum roða
á augnalok sín, sem frúin gerði, til þess,
að sýnast útgrátin. Þér hafið kannske
ekki tekið eftir því, Hastings? Er það
mögulegt? Þér takið aldrei eftir neinu,
— það er ég margbúinn að segja yður!
Ég svaraði ekki og Poirot hélt áfram:
— En þannig lá nú sem sagt í því.
Tvennskonar líkur voru fyrir hendi.
Hafði herra Maltravers fengið þá hug-
mynd eftir frásögn Blacks, að fremja
sjálfsmorð með sama hætti, svo útlit
væri fyrir, að hér væri um slys að ræða?
Eða var það frú Maltravers, sem hefði
dottið það í hug, við að hlusta á sög-
una, að hér bærist henni upp í hend-
urnar prýðileg aðferð við að fremja
morð? Ég held það hafi verið hún, sem
kom henni þetta til hugar.
Til þess að skjóta sjálfan sig á
þenna hátt, hlaut Maltravers að hafa
orðið að nota tærnar, til að þrýsta á
gikkinn. Ég fæ að minnsta kosti ekki
skilið, hvernig hann ætti að hafa getað
það öðruvís, með svo hlauplangri byssu!
Framhald á bls. 38.