Ljósberinn - 01.08.1946, Blaðsíða 7

Ljósberinn - 01.08.1946, Blaðsíða 7
Z. TOBELIUS 143 BLÖMIB Yér blómslurfrœi sáum, en biSjum Drottins hönd um blessun yfir sæSiS, þótt leiSin sýnist vönd Irá dujtinu aS hejjast mót himinljósi skœru 'tnz hjarla-blöSin megna aS bergja á lojti tæru. Og hvcrsu mikil gleöi er íítiff leggur sést úr lágri moldu rísa, þaS finnur hver sá bezt, er gróSursetur blóm sin á leiSi vinar látins °g leggur viS þaS alúS, af þeli hugar grátins. Og hver einn litill slilkur er huga gleSi ný °g hvert eitt fíngert smáblaS á kœrleiks-blómi því. Það er sem berist kveSjur frá andans Ijósa heimi um œSar þess og taugar, er Ijújt til hjartans streymi. f'ttS blóm er einatt vókvaS meS von og ást og þrá °8 vel aS rótum hlúS, eins og framast verSa má. En fullkomnuS er gleSin, er krónan brumiS brýtur °g brosandi og jógur mót geislum sólar lítur. W hverfur sorgin þögla, er svifti hjartaS ró °g söknuSurinn þungi, er fyrr í huga bjó, Pvi vissan um aS ljósiS er lífsins œSsli kjarni er letraS yfir spjóld þess, sem fyrirskrift hjá henni. Og vissan um aS lifiS er ódauSlegt og eitt, aS aldrei þráSur slitnar, þótt kiörunum sé breytt ~ en sálir allt eins tengdar hins sýnilega og hulda — hun sigrar efans myr'kur og stríS viS gátu dulda. M. R. f. R. Upp frá því tók Albert læknir að lifa nýju lífi; nú spruttu allar kærleiksathafn- ir hans af nýrri rót, kærleikanum til Drottins. Hann átti enn langt líf fyrir höndum, meðbræðrum sínum til blessunar, og Andrés þjónaði honum með trú og dyggð, °g efndi með því bernskuheit sitt á hinn aIlra bezta hátt. Og á honum rættist bók- staflega þetta fyrirheit Drottins: »?Sæll er sá, er gefur bágstöddum gamn; Drottinn bjargar honum. á mæðudegin- W'. (Sálm. 41,1.). Það varð kjörorð húsbónda hans og síðan þeirra beggja. ÁVÖXTUR AF STARFI SUNNUDAGASKÓLA Kaupmaður nokkur í New York var einu sinni staddur á sunnudagaskólafundi þar vestra. Var hann þá beðinn að halda þar ræðu. Þá svaraði hann: „Eg ætla þá að segja ykkur dálitla sögu af betlipilti, sem ég hitti einu sinni á götu úti. Einu sinni gekk ég út á f ögrum sunnu- dagsmorgni, til að safna saman börnum í sunnudagaskólann. Það er að segja í bekkinn, þar sem ég kenndi. Þegar ég gekk fyrir eitt götuhornið, þá rakst ég þar á dreng, berfættan, treyjulausan og húfulausan. Hárið'á honum var eldrautt og leit ekki út fyrir annað, en að hann hefði aldrei greitt sér. Ég spurði hann, hvort hann vildi koma með mér í sunnudagaskólann. ,,Nei", sagði hann hranalega. „Jæja, en þú ættir að ganga í sunnu- dagaskóla". „Vegna hvers? Ég kæri mig ekkert um að vera góður!" „Af hverju kærir þú þig ekki um að vera góður?" spurði ég alvarlega. „Af því að ég er svangur", svaraði hann. „Klukkan er nú 9", svaraði ég og leit á úrið mitt. „Hefur þú engan morgunmat fengið?"

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.