Ljósberinn - 01.08.1946, Blaðsíða 11

Ljósberinn - 01.08.1946, Blaðsíða 11
LJÓSBERINN 147 ránni af öllum lífs og sálarkröftum, til þess að vara skipshöfnina við hinni óum- flýjanlegu og yfirvofandi tortímingu. En ekkert stoðaði. Hann sá bilið styttast milli sín og bjarg- vætta hans. Mörg hundruð myndir þutu eins og eldingar um huga hans. Hann sá fiskimannakofann sihn heima og elsku' legt andlit eiginkonu sinnar. Honum heyrðist hún kalla á sig. Hann horfði í huganum á félaga sína, þar sem þeir voru í smáflokkum niður við lendinguna að segja frá ævintýrum sínum. Þessar og þvi- Hkar hugsanir leituðu eins og eldingar um huga hans á ljóssnöggum augnablik- um. Hann horfði á bátinn í þróttlausu ofvæni. Hann stefndi rakleitt á tundur- duflið. Skyldu þeir ekki koma auga á það? Þeir hlutu að sjá það. Hann skyldi *á þá til að sjá það. Hann safnaSi saman Öllum þrótti sínum, færðist í aukana og teygði sig eins og hann með nokkru móti gat á sigluásnum, og öskraði þeim til við- vörunar: „Sprengidufl! I Guðs bænum hraðið ykkur að snúa við". En engin mannleg rödd hafði mátt til að brjótast gegn veðrinu. Þá varð Betúel ljóst, að engin viðvörun gat bjargað hinu aðsteðj- andi skipið. Það var háns líf gagnvart' þeirra. Og valið var hræðilega augljóst. Það var einungis eitt úrræði til að stöðva skipið á flugferð þess. Átti hann að nota það? Gat hann gert það? Já, þessu yrði °uu brátt af lokið, og þeir myndu skilja Pað. O, en blessuð, elskulega konan hans. Hvað um það — og vel á minnst, þeir eiga einnig konur og börn. Þeir myndu skilja þetta allt. Drottinn minn og Guð minn, minnstu hennar. Hann horfði löng- unarfullum augum á bátinn, sem var á leiðinni að bjarga honum. Svo hratt hann seglásnum harkalega frá sér og ¦— sökk. Öldurnar risu og hnigu í hljóðri lotningu yfir höfði honum. Fyrst í stað gátu sjómennirnir á skip- inu naumast trúað sínum eigin augum. „Félagar, haUn er sokkinn", stundi skip- stjóri upp, og andvarpaði dapurlega. —• Skipverjar rannsökuðu sjávarflotinn vök- ulum vonaraugum, og þá komu þeir auga á þetta, sem þeim hafði sézt yfir í ákaf- anum, litlu, svortu kúluna, skammt þar frá, er Betúel hafði sokkið. Og þá íaust sannleikanum yfir alla skipshöfnina eins og eldingar-þrumu. Formaðurinn virtist ætla að taka til máls, en það var eitthvaS,, sem kæfði orðiri í hálsi honum. Allir tóku ofan höfuðfotin hátíðlega, og þarna á ólg- andi djúpinu ljómaði morgunbjarminn lítirin flokk manna, sem stóð í lotningar- fullri návist einhvers, sem meira var en líf og dauði. Þeir lutu höfðum í virðu- legri þögn, til heiðurs hráustum og göf- ugum félaga. Heimildargögn: Saga þessi gerSist í fyrri heimsstyrjöld. Þó er erfiðleikum bundiS aS fá fullar upplýsingar um sögu- hetjurnar. Söguritari hefir frásögnina eft- ir sjómannatrúboSs-presti. ÞaS er ekki fulljóst, hvort þessi ókunna söguhetja, sem er undir dulnefni, var í herskipa- eSa fiskiskipaflotanum. SíSari kosturinn tekinn, enda breytir þaS á engan hátt gildi sögunnar. Sagan er sígild til fyrir- myndar og eftirbreytni, þótt hún sé ekk- ert einsdæmi. — Sagan er þýdd úr sunnudagaskólabók- inni: Gallant Gentlemen. Yarns for Boys. Jónm. Halldórsson.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.