Vikan - 10.05.1962, Blaðsíða 38

Tenitur ifðnr
þarfnast daglegrar umhirðu. RED WHITE
TANNKREM fullnægir öllum þörfum yðar á því
SVlðl.
RED WHITE er bragðgott og frískandi og inni-
heldur A4 og er umfram allt mjög ódýrt.
Hann tók skammbyssuna úr um-
búðunum og athugaði að hún vœri
hlaSin, stakk henni síðan í vasa sinn
og gekk hröðum skrefum fram hjá
Maríu, sem kom inn í sömu svifum.
Hann sá það á henni, að hún trúði
nú frásögn hans, en hann hafði eng-
an tíma til nánari skýringa; hann
varð að hafa uppi á Tony Wyzek og
drepa hann.
Sem snöggvast hugðist María stöðva
hann eða veita honum að minnsta
kosti eftirför, en sá að það mundi
þýðingarlaust. Þess í stað féll hún á
kné frammi fyrir myndinni af guðs-
móður, bað og titraði af angist og
„Þú verður að hvlla þlg, Anton,"
bað hún. „Þú verður að hvila hjá
mér I rekkju miimi."
„Ég verð að fara.“
„Og gefa þig fram ...."
„Já.“
„Þegar þú hefur hvílt hjá mér. Ekki
fyrr."
Hún reis á fætur og rétti honum
báðar hendur sínar. „Það er ekki
nema andartak síðan ég var að segja
stúlkunum uppi á þakinu frá því, að
ég ætlaði að giftast þér. Og við erum
þegar gift, Anton. Manstu ekki i
kvöld, Þegar við sórum hvort öðru
ævilanga tryggð. Fyrir guði jafngild-
ekka, fyrst í hljóði, en siðan upphátts .jr ^að giftingu
Biðjið ekki bara um tannkrem, heldur RED-
WHITE tannkrem.
Heildv. Kr. Ó. Skagfjörð h.f.
Sími 2 4120.
á spænsku, án þess hún gerði sér það
ljóst.
„Gefðu að það sé ekki satt ....
Ég vil fórna öllu til Þess að það reyn-
ist ekki satt. Ég skal með gleði fórna
mínu eigin lífi .... “
Hún fann höndum gripið um oln-
boga sér, sterkum höndum, sem reistu
hana á fætur; hún horfði i augu
Tonys og sá, að hann hafði elzt um
áratug á einu vetfangi. Jafnvel augna-
ráð hans var ellilegt. Hann dró þungt
andann
Maria réðist á hann og barði hann
af skef jalausri heipt. Hann gerði ekki
minnstu tilraun til varnar, þótt högg-
in dyndu á andliti hans. „Morðingi,"
kveinaði hún og titraði af ekka.
„Morðingi .... morðingi .... morð-
ingi ...."
En allt í einu fleygði hún sér í
faðm honum, svo hart að þau misstu
bæði jafnvægið og féllu á gólfið;
þrýsti að honum tárvotum vöngunum
og reyndi að kyssa burt tárin af
hvörmum hans og Þrýsti sér að barmi
hans. Og hann grét, sárt og ekka-
þrungið, eins og sá einn getur grátið,
sem veit að hann er dæmdur að ei-
lífu.
„Ég gerði allt, sem mér var unnt
til að stöðva bardagann," mælti hann
ekkaþrunginni röddu. „Mér er óskilj- ^
anlegt hvernig allt fór. Ég ætlaði alls 1
ekki að vinna honum neitt mein, það ^íyrir að verða dæmdur til tveggja
sver ég .... Ég reyndi að komastíi|e0“ Þriggja ára dvalar í betrunar-
,Ef við hefðum getað stöðvað Þá
stund ....“
„Sú stund varir enn. Fyrir ökkur
sjálf. Komdu, Tony .... “
ÁTTUNDI KAFLI.
Nonni pelabarn sat i hnipri inni í
pallskjóli á gömlum og aflóga vöru-
bíl á árbakkanum.
Á einu vetfangi hafði veröldin ger-
breytzt. Riff, sem hann dáði mest af
öllum og hefði hlýtt skilyrðislaust
þótt hann hefði skipað honum að vaða
eld .... Bernardo, sem hann hfltaði
og dáði í senn .... báðir þessir miklu
garpar voru fallnir, og hann hafði
séð það eigin augum þegar þeir fengu
banalagið, hnigu niður og blóð þeirra
litaði jörðina. Og báðir höfðu þeir
barizt af hreysti og hugprýði og fall-
ið eins og hetjum sómdi.
Raunar hafði Tony Wyzek lika
sýnt að hann skorti ekki hug, og víst
var um það, að hann hafði beitt hníf
sinum af frábærri fimi. En engu að
síður var það hans sök, að þeir hinir
voru báðir fallnir. Riff var átján ára,
hugsaði Nonni pelabarn, Bernardo á
svipuðum aldri, en sjálfur var hann
ekki. nema fjórtán — hann átti því
fjögur ár framundan til að ná hörku
Þeirra og hreysti. Það var í rauninni
ekki langur timi til stefnu, sér í lagi
ekki þegar það var tekið með I reikn-
inginn, að nú mátti hann gera ráð
Plötur og dansmúsík. Frh.
skyldi Mahalia Jackson, og verða
víst þeir, sem fundu Presley allt
til foráttu fyrstu árin, að viður-
kenna að söngur hans hefur lagazt
gífurlega. Hann syngur ófalskt að
Öllu jöfnu og textaframburðurinn er
orðinn ágætur og ógleymdri þeirri
tilfinningu, sem hann leggur i söng-
inn. Síðara lagið er mjög hægt og
sungið einu sinni í gegn, saknaðar-
ljóð, sem Presley gerir ekki lakari
skil en í fyrra laginu. Þessi Presley-
plata á áreiðanlega eftir að verða
mjög vinsæl. — RCA Victor-plata,
sem fæst hjá HSH, Vesturveri.
West Side Story.
Framhald af bls. 15.

verk að vinna og varð að hafa hrað-
ann á.
Hann haföi að vísu ekki fengið
neina skipun um það frá Bernardo
áður en hann féll. Og ekki höfðu nein-
ir af hinum Hákörlunum fært Það i
tal við hann. En hann vissi að þeir
mundu allir vera að svipast um eftir
Tony Wyzek, til að koma fram við
hann hefndum. Og það var verk, sem
honum sjálfum bar fyrst og fremst
að vinna. Og Bernardo hafði sagt
honum hvar han geymdi skammbyss-
una, því aö hann leit á Chino sem
tilvonandi mág sinn. Chino gekk þvi
rakleitt inn í baðherbergið, seildist
með hendinni upp fyrir kerið og fann
þegar hart fyrir hendi. Um leið varð
hann þess fullviss, að hann mundi
ekki finna til ótta þegar hann þrýsti
á gikkinn.
Ohjá því I lengstu lðg. Bn Riff
við vorum eins og bræður. Og þegar
Bernardo drap hann ....“
„Guð veri sál Þeirra liknsamur
■ •.. “ hvislaði Maria.
Tony vafði hana örmum, kysstl
hvarma hennar, vanga hennar og hár,
og líkami hans titraði af ekka.
„Ég varð að segja Þér það,“ mælti
hann. „Ég varð að segja Þér þaö, áð-
ur en ég gæfi mig fram við lögregl-
una.“
„Þú mátt það ekki, Tony,“ hvíslaði
hún. „Þú mátt Það ekki fyrir nokk-
urn mun."
„Það verður ekki svo erfitt nú,
Þegar ég hef sagt þér allt og fengið
fyrirgefningu þína. Ég óttast ekki
neitt framar," mælti hann enn.
„Þú mátt það ekki," hrópaði hún
og rödd hennar var heit af ást og
ástríðu. „Þú verður hérna hjá mér.
Ég er alein heima; Vertu hjá mér.“
Hann þrýsti henni að sér; fann yl-
inn af hvelfdum brjóstum hennar,
fann heit tár hennar brenna á vöng-
um sér. „Ég elska þig svo óumræði-
lega, María," hvíslaði hann. „Og þó
hef ég drepið þann, sem þér var svo
innilega hjartfólginn. Hjálpaðu mér,
Maria .... Hjálpaðu mér .... “
„Þrýstu mér fastara að þér,“ hvísl-
aði hún. „Fastara, fastara! Mér er
svo kalt .... “
Þegar foreldrar hennar kæmu heim,
mundi öllu lokið. öllu óafturkallan-
lega lokið.
hæli.
Það voru ekki nema nokkrar mín-
útur siðan Nonni pelabarn hafði
hlaupið í myrkrinu yfir stokka og
steina, unz hann náði að girðing-
unni umhverfis bílakirkjugarðinn á
árbakkanum og kleif yfir hana. Þeir
þurftu ekki að skammast sín fyrir
hann, þeir hinir; hann hafði séð um
sig og leikið á lögguna, að minnsta
kosti i bili. Hann hafði fyllilega unn-
ið til þess, að þeir björguðu honum.
Og nú var bara það — hvort þeir
yrðu á undan löggunni ....
Framhald I næsta blaði.
Vikan og tæknin.
Framhaid af bls. 3.
Og loks er það, að steinsteypa
þessi er eldtrygg — 0g ekki þyngri
en tré eða glertrefjaplast, svo full-
víst er talið að hún muni valda al-
gerri byltingu í smiði smærri báta.
Enda vöktu bátar úr Seacrete-
steypu gífurlega athygli á sport-
bátasýningu, sem opnuð var i Lun-
dúnum þann 3. janúar síðastliðinn.
Ef einhver skyldi hafa áhuga á að
kynna sér þetta nánar, getur hann
skrifað til bátasmiðastöðvarinnar
sjálfrar, „Windboats Ltd.“ í Nor-
folk í Englandi, sem mun fúslega
veita allar umbeðnar upplýsingar.
38 VIKAN