Vikan - 10.05.1962, Blaðsíða 6

SMÁSAGA
ÞOGN
ER GULLS
ÍGILDI
G HEF lesið margar ástarsögur og ég
veit, að það er um að gera, að les-
andinn fylgist með af áhuga strax
frá byrjun.
Þetta verður líka ástarsaga, en þiö verðið
að vera þolinmóð dálitla stund. Það verður
hlaupið úr einu í annað svona til að byrja
með, en Það er ekki mér að kenna. Því ef
óg byrja ekki á þvi að segja frá ijraaörum
minum fimm, 'og lífi okkar í Oregon, gatið
þið ekki skilið framhaldið.
En væri ég í ykkar sporum, mundi ég
reyna að halda það út, Því án þess að gorta,
get ég fullyrt það, að ég hef mikilvægan
boðskap að flytja. Ég hef nefnilega komizt
að því, hvað sex appeal er.
Fylgizt þið með? Þetta er kannski svo-
lítið ruglingslegt, en þegar ég er búin að
segja ykkur frá bræðrum minum, og hvern-
ig það vildi til að þeir sendu mig til New
York, kemst ég að efninu.
Pabbi og mamma eru fornleifafræðing-
ar. Tveir bræður mínir eru læknar, einn
er fuglafræðingur, einn stundar yoga (í
tómstundum) og á brauðgerðarhús. Það
liggur í augum uppi, að allir í slíkri fjöl-
skyldu vilja helzt fá vilja sínum framgengt
— og Þá er það lika augljóst, að það féll í
minn hlut að halda þessu öllu gangandi,
þar sem foreldrar mínir eru oftast í Egypta-
landi að grafa. Og ef stúlka á að geta haft
stjórn á þetta stórri fjölskyldu, verður hún
að vera nokkuð ákveðin.
En vandamál mitt var í stuttu máli sagt
það, að ég var að verða tuttugu og sex
ára og enn ógift. Hvernig hefði ég líka átt
að gifta mig? Með fimmtán skyrtur að
straua í hverri viku!
(J VIKAN
Strákarnir Þurftu líka aðhlynningu á
annan hátt. Eg vissi til dæmis alltaf að
Dickie mundi verða hamingjusamari með
Carol en með Sally, sem hann var að flækj-
ast með öllum tímum. Og er hann ekki ein-
mitt öúna lukkulega trúlofaður Carol! Ég
var líka alveg viss um að Pete og Jeanie
væru eins og sköpuð hvcgrt fyrir annað.
Hún var ruiklu greindari en baliettstelpan
frá Seattle. Þegar ég hafði boðið Jeanie
heim að borða nokkrum sinnum, gerði Pete
sér það líka sjálfur ljóst. Philip þyngdist
um næstum þrjú kíló þegar ég neyddi hann
til að hætta að reykja, og Carl hefði aldrei
getað borgað af bílnum sínum, ef ég hefði
ekki lagt á ráðin. Mér finnst heidur ekki
að karlmenn hafi neitt slæmt af því að
hirða upp handklæðin eftir sjálfa sig eða
þvo upp mjólkurglas, sem Þeir hafa drukk-
ið úr. Eða þá að búa um sig. Eg leyfi mér
að halda því fram, að bræður minir verði
fyrirmyndar eiginmenn, vegna þess hve vel
ég hef alið þá upp.
Þeir eru líka þakklátir og sýndu mér það
á indælan hátt. Á tuttugu og sex ára af-
mælisdaginn minn stilltu þeir sér upp allt
í kringum mig og tilkynntu mér, að nú
ætluðu þeir að skipuleggja mína eigin
framtíð.
Philip sagði, að þar sem öll fegurðin i
fjölskyldunni hefði fallið i minn hlut, væri
það synd að ég visnaði hérna í þessari smá-
holu, í stað þess að blómstra í stórborginni.
Svo tók Dickie við. — Já, hugsiö ykkur
þennan, sem á sér einskis ills von ... ég
meina, hugsið ykkur vesalings piparsvein-
inn, sem bara bíður eftir því, að Judy komi
og ali hann upp. Nú er hann einhvers staðar
í reiðuleysi og reykir í rúminu, þambar öl
og þvær ekki einu sinni baðkerið eftir
sig... Hann hristi höfuðið. Drengir, við
megum ekki vera of eigingjarnir. Við getum
ekki ætlazt til þess að Judy eyði sínum beztu
árum í það að gera menn úr okkur.
-— Við verðum að sjá um, að hér verði
einhver breyting á, sagði Carl ákafur.
— Það er &fskaplega elskulegt af ykkur,
en satt að segja líður mér ágætlega hér,
sagði ég hrærð.
— En við vætum ekki rúmið lengur,
sagði David. Þú getur ekki lengur gert
okkur neitt — ég meina gert fyrir okkur.
Pete var siðastur. — Þú hefur verið frá-
bær litla systir og regluleg móðir fyrir
okkur alla, nú viljum við að þú farir að
hugsa um sjálfa þig. Hérna er flugmiðinn
þinn. Til New York, lijartað mitt. Ef ein-
hver bítur ekki á krókinn þar, er ég illa
svikinn.
Var þetta ekki yndislegt af þeim? Bigin-
lega vildi ég ekki fara, en áður en ég vissi
hvaðan á mig Stóð veðrið, stóð öll fjölskyld-
an á flugvellinum og veifaði.
— Ég veit ekki hvað ég á að gera án
ykkar, sagði ég og snökkti.
Dickie klappaði á kollinn á mér.
— Þú hittir sjálfsagt einhvern bráðum,
sem þú getur alið upp.
— Þó ég hltti einhvern, hvað get ég þt
gert við hann? sagði ég sorgbitinn.
— Settu hring í nefið á honum, sagði
Pete og hló.
Það væri skemmtilegra ef ég gæti snúið
mér beint að rómantíkinni í þessari frá-
sögn, en það er ekki því að heilsa. Ég
verð að byrja á vatninu, sem lak. Lak af