Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 25

STJÖRNUNÆLAN
Frásögn eftir Önnu Mariu Þórisdóttur.
Hún þakkaði mér fyrir lánið og sagði eitthvað á þá leið,
að manni þætti vænt um, ef hlúð væri að manni. En um leið
rétti hún höndina inn undir glerjdötuna á búðarborðinu ....
Miðdegissólin skein á sól-
eyjarnar og fiflana, sem uxu á
túngarðinum. A tvöföldum
gaddavirsstrengnum, sem fest
var við lága veðraða staura,
k héngu nokkrir sundmagar til
þerris. Þvottur á snúru blakti
glaðlega i sumarvindinum, sem
kepptist við ásamt sólinni að
þurrka skinandi hvitan og
ilmandi saltfiskinn uppi á stakk-
stæðinu.
En það lá ekkert vel á mér, þar
sem ég stóð uppi á túngarðinum
innan um fiflana og sóleyjarnar.
Ég horfði niður eftir langri og
mjórri götunni, næstum hvitri i
sólskininu, þar sem vinkona min,
.Stina i Hruna, skokkaði léttfætt i
burtu og fjarlægðist óðum. barna
valhoppaði hún niður götuna i
dökkum kjól með hvit svuntu-
böndin krosslögð á bakinu og
næstum hvitt hárið flaksandi i
golunni, i áttina að hvitum stafni
samkomuhússins við enda
þessarar óralöngu, hvitu götu. Ég
var bara þriggja ára og Stina,
sem var einu eða tveimur árum
eldri, hafði gefizt upp á að leika
við mig og skokkaði nú heim á
leið.
Ég andvarpaði, sneri mér við
og brölti niður túngarðinn. Við
mér blasti túnið, þar sem punt-
urinn og hundasúrurnar vögguðu
sér i sumarvindinum og áin, sem
niðaði glaðlega og glitraði i sól-
skininu. Ég rölti vestur fyrir
húsið og upp á breiðan pallinn.
Þar lá vinkona mín, tikin Perla,
og sleikti sólskinið. Siðan fór ég
inn i húsið og inn til mömmu og
litlu systur.
Þetta er fyrsta bernskuminning
min, og húsið, sem hér um ræðir,
er Túnsberg á Húsavik, sem afi
minn, Karl Einarsson, byggði um
aldamótin og settist i ásamt
ömmu minni, Onnu Mariu
Arnadóttur. En afi var ekki einn
um að byggja þetta hús. Mót-
býlismaður hans var Steingrimur
Hallgrimsson, en kona hans var
Kristin Jónsdóttir.
Þetta var stórt og myndarlegt
hús á þeirrar tiðar mælikvarða:
kjallari, hæð og ris. Þeir sam-
býlismennirnir skiptu þvi þannig,
að veggur gekk i gegnum þvert
húsið, og bjugjgu þvi fjöl-
skyldurnar tvær hvor i sinum
enda. Alltaf var talað um að
„fara yfir um”, þegar farið var
yfir i hinn endann og að einhver
væri „fyrir handan”, þegar hann
var staddur þar. Oft fór ég „yfir
um” til „ömmu Stinu” og
„amma”, en svo nefndi ég hjónin
„fyrir handan.”
A þessum tima, þegar ég fer að
muna eftir mér, bjuggu i suður-
enda Túnsbergs foreldrar minir,
Þórir Friðgeirsson og Arnfriður
Karlsdóttir, ásamt mér og Hildi
systur minni, sem var ungbarn i
vöggu. Afi átti lika heima hjá
okkur, en amma min og nafna var
dáin, dó áður en ég fæddist. En
mikið lifandis ósköp óskaði ég oft
heitt, að ég hefði fengið að kynn -
ast þessari ömmu minni
auðvitað alltaf meira og meira
eftir þvi, sem ég eltist. Fólk talaði
um hana með velvild og virðingu,
hvað hún hefði verið stillt og
æðrulaus, myndarleg og snyrti-
leg. En ég fékk aldrei að sjá hana
- nema á mynd. Heima i Túns-
bergi hékk stór og falleg lituð
Framhald á bls. 35.
41. TBL. VUCAN 25