Vikan - 12.10.1972, Side 33

V
ÁTTUNDI HLUTI
Maðurinn gat ekki einu sinni munað daginn fyrir
vist, en hins vegar vissi hann, að það hefði ekki
verið fyrir þann tiunda, þvi að þann dag kom hann
til vinnu aftur eftir nokkurra daga fri. Og hann hafði
séðkonuna, eftir aðhannkom úr þvifrii....
betur. — Hún stanzar i Badger-
brooks, sem er fimmtán mflur frá
London, og svo ekki aftur fyrr en i
Waldhurst, og lengra fer hún
ekki.
— Þaö gefur heldur litla von,
sagði Hanslet. — Samt ætla ég
auðvitað að spyrjast fyrir I
Badgerbrook, en það er svo langt
frá húsinu, að ég hef enga von um
árangur. En er nokkur önnur
lest, sem stanzar viðar á leiðinni
til Waldhurst?
— Nei, þessi lest er sú siðasta,
sem kemur til mála fyrjr þá, sem
ætla frá London i nágrennið kring
um Waldhurst.
— Jæja, þá er ekki um aðra að
gera en þessa. Ég ætla annars til
Waldhurst á morgun, og vita,
hvort ég finn nokkra manneskju,
sem hefur séð hina látnu á
þessum tima, sem um er aö ræða.
En svo að við sleppum henni I bili
og snúum okkur að morö-
ingjanum: Hvernig komst hann
til Wargrave House? Föru þau
þangaö saman, eða hvort i sinu
lagi? Um þaö hefur Everley
heldur ekki getað haft uppi á
neinum upplýsingum, sem gagn
sé i.
— Ég skal játa, að það er
einkennilegt, en hugsanlegt er
þaö nú samt, svaraði Priestley.
— Eftir þvl, sem mér virtist húsið
og landið i kring, er það hreint
ekki ómögulegt fyrir þann, sem
viðhefur næga varúð. að komast
aö húsinu óséður, jafnvel á björtu
sumarkvöldi. Og við verðum að
muna, að bæði moröinginn og sú
myrta höföu ástæðu til að láta
litiö á ferðum sinum bera — hún
gat alltaf átt á hættu að veröa
rekin burt, sem hvert annaö
aðskotadýr, og hann af ástæðum,
sem ættu að liggja i augum uppi.
— Það minnir mig á, að við
höfum enn ekki minnzt neitt á
erindi ungfrú Bartlett i húsið,
þetta kvöld, sagði Hanslet. —
Hún sagði viö frú Rawlinson, að
hún hefði mælt sér mót og yrði að
standa við það. En hversvegna
mælti hún sér mót i þessu af-
skekkta húsi og við hvern. Ekki
þarf það endilega að hafa verið
morðinginn. Nú hef ég búiö mér
til skýringu. Ég skal játa, að hún
styðst ekki við sannaðar stað-
reyndir, en ég vil samt heyra álit
yöar á henni.
— Skýringar eru álltaf þess
veröar aö hlusta á þær.
— Það er fallegt að yður að
segja það, prófessor. En gallinn
er bara sá, aö þér finnið alltaf
eitthvað til að kollvarpa
skýringum minum. Jæja, en
hérna er þessi, hvort sem nokkurt
gagn er I henni eða ekki. Ég
hallast helzt að þeirri skoðun, að
hún hafi, þrátt fyrir allt, ekki
vitað að Vilmaes var dáinn. Að
hún hafi aðeins vitað, að hann var
kominn frá Belgiu, eins og
böggullinn lika sannaði. Hún
hefur sennilega ekkert oröið hissa
þó hún heyröi ekkert frá honum,
þvi að þau geta hafa ákveöib að
hittast ekki, til þess að vekja ekki
grun. Viö erum þegar sammála
um, aö þau hafi veriö i einhvers-
konar samsæri — er ekki svo?
— Hvernig Vilmaes tókst að
láta hana vita, að hann ætlaði til
Belgiu, þar sem hann varð að
fara svona fyrirvaralaust, er mér
ráðgáta en sennilega er á henni
einföld skýring. Og það ætla ég
að athuga betur á morgun. En
þaö er vist, að einhvernveginn
hefur honum tekizt að láta hana
vita — það sannar þetta, að hún
hirti böggulinn daginn eftir. Og
mig grunar, aö um leið.eða ein-
hverntima áður, hafi þau ákveðið
að hittast i húsinu, að kvöldi þess
10. Þetta gæti veriö næg skýring
á athöfnum hennar, þann 10.
Hafið þér nokkuð við að athuga
þa’ð sem komið er, prófessor?
— Nei, skýring yðar getur
fullkomlega staðizt, sagði
Priestley.
Framhald. á bls. 37.
41. TBL. VIKAN 33