Vikan - 12.10.1972, Page 37

Þér lærió nýtt tungumál á 60 tfmum!
Llnguaphone
lykillinn aó nýjum héimi
ENSKA. ÞÝZKA. FRANSKA. SPANSKA.
PORTUGALSKA. ITALSKA. DANSKA.
SÆNSKA. NORSKA. FINNSKA.
RÚSSNESKA. GRlSKA. JAPANSKA o. (I
Vcrð aðcins hr. 4.500-
AFBORGUNARSKILM’ALAR
Tungumólonóimhfid á hljómplöium
tða segulbðndumt
Hljódíœrahús Reyhjauihur
Laugaucgí 96 simi: I 36 56
lika nú, að ég verð að gera eitt-
hvað sjálf, til að ná sambandi við
fólk, það þýðir ekki að sitja og
biða. Ég hefi lika gert ýmislegt i
þvi skyni. Meðal annars gekk ég i
félag áhugaleikara.
Ég var alltaf hraust og við góða
heilsu, en nú hefir mér skilizt að
likami og sál geti ekki alltaf mætt
þvi álagi, sem nútimalif hefir i för
með sér og ég hefi áhyggjur af
þvi. En ég held að það sé mikil
hjálp að gera sér það ljóst.
KONAN f SNÖRUNNÍ
Framhald af bls. 33.
— En nú kem ég að öðru, sem er
getgátukenndara, hélt Hanslet
áfram. Eins og ég sagði yður
seinast, höfum við enga stað-
festingu fengið á upplýsingum
ungfrú Carroll. Þaö getur þvi vel
verið, að þær séu villandi. Eins
og ég sagði áöan, held ég, að
ungfrú Carroll viti margfalt
meira um allt þetta mál, en hún
vill láta uppi. Til dæmis held ég,
að henni sé fullvel kunnugt um
samband þeirra Vilmaes, hver
sem nú tilgangurinn meö þvi
hefur verið — og húh hefur
áreiðanlega verið hluthafi i þessu
fyrirtæki þeirra. Ég held hún viti,
hvað i bögglinum var, og einnig,
hvernig ungfrú Bartlett átti að
græða á þvi stórfé. Að ungfrú
Bartlett ætlaði sér eitthvað slikt,
vitum við ekki einasta frá ungfrú
Carroll, heldur lika af þessu, sem
hún hefur sagt við frú Rawlinson.
— En hugsum okkur nú, að
ungfrú Carroll hafi verið
fullkunnugt um þetta, og jafn-
framt, að hún hafi lesið um lát
Vilmaes i blöðunum. Auðvitað
sér hún undir eins, að fyrirtækið
er fallið um sjálft sig, að minnsta
kosti I sinni upprunalegu mynd.
En þessi hlutur — sem sennilega
er mjög dýrmætur — er enn i
vörzlum ungfrú Bartlett og
vinkonu hennar langar til að ná i
hann handa sjálfri sér. Maður
skyldi nú halda, að henni hefði
verið hægur hjá að stela honum,
fyrst ungfrú Bartlett geymdi
hann heima hjá þeim, að þvi er
virðist. En sennilega hefur hún
ekki getað komið hlutnum i verð,
að vinkonu sinni lifandi, án þess
að allt kæmist upp.
Auk þess getur þaö hafa ýtt
undir hana, aö hún var einka-
erfingi vinkonu sinnar. Og henni
getur lika hafa dottið i hug, að
þetta stefnumót ungfrú Bartlett i
Wargrave House (sem hún þá
hefur vitað um) væri hentugt
tækifæri til að myrða hana. Ekki
mundi Vilmaes koma, fyrst hann
var ekki lengur á lifi, og þannig
væri ungfrú Bartlett eins og
varnarlaus á einhverjum á-
kjósanlegasta staðsem hægt væri
að hugsa sér. ' Nú sögðuð þér
sjálfur, prófessor, að morðinginn
yrði að uppfylla tvö skilyrði, sem
sé að vita af hlutnum, sem
Vilmaes lét detta, og einnig af
hinu sjálfsmoröinu, sem framið
var þarna i húsinu, fyrir mörgum
árum. Ég hef þegar gert grein
fyrir, að ungfrú Carroll hefur
vitað um það fyrrnefnda, og ég
geri ráð fyrir, að hún hafi lika
vitað um hitt, þar sem vinkona
hennar, hin látna, vissi um það. I
stuttu máli sagt: Meðan ekki
kemur neitt annað i ljós, er ég vel
tilleiöanlegur til að halda, að
ungfrú Carroll sé morðinginn.
— I bili hef ég eitt atriði, sem
mælir móti þvi, en er þó eitt
saman ekki nóg til að kollvarpa
þessari kenningu yðar, svaraöi
Priestley. Samkvæmt skýrslu
yðar um réttarhaldið og samtali
yðar á eftir I lögreglustööiuni i
Waldhurst, sagöi Sir William
Rolsford, að fingraförin á
hálsinum væri eftir meðalstira
karlmannshönd.
— Alveg rétt. — En þér hafið
aldrei séð ungfrú Carroll. Hún er
litill kvenmaður — meira að segja
minni en sú látna, en það fyrsta
sem ég tók eftir á henni, voru
hendurnar. Þær eru sérstaklega
langar, einkum fingurnir.
— Þér virðist vera við öllu
búinn, svaraði Priestley og brosti
alvarlega.
— Enn sem komið er, er ég það.
En nú ætla ég að ganga feti
lengra. Þér munið eftir samtali
minu við konuna, sem leigir út
herbergi, þarna hinumegin I
götunni. Ég nefndi nú annars
ekki það, sem mér fannst
einkennilegast i þvi samtali.
Ungfrú Carroll fór út klukkan
hálfniu það kvöld, og var
áreiðanlega .ekki komin heim
klukkan tiu. Það út af fyrir sig er
ekkert, skal ég játa. En ég vildi
gefa mikiö til að vita hvert hún
fór og hvar hún hélt sig þennan
tima, sem um er aö ræða.
— Einfaldast aö spyrja hana
sjálfa, sagði Priestley.
— Það ætla ég lika að gera, en
ég hef bara engin bréf fyrir þvi,
að hún segi mér sannleikann.
Sjálfum dettur mér i hug, að hún
hafi farið út og náð sér I bil þarna
rétt hjá. Við skulum áætla henni
stundarfjórðung til að ná sér i
bilinn og tvo tima til að komast til
Wargrave House eða nágrennis
þess. Þá vantar klukkuna kortér i
ellefu og það er einmitt rétti
timinn fyrir ungfrú Bartlett ef
hún hefur tekið lestina kl. 9.32 til
Waldhurst og^engið þaðan. Þér
verðið að játa, að þessi timi
kemur einkennilega vel heim.
— Ef mér ekki skjátlast, hefur
ungfrú Carroll vitað um bilaða
krókinn i eldhúsglugganum. Ég
býst viö, að ungfrú Bartlett hafi
orðið hans vör i fyrsta sinn, sem
hún skoðaði húsið, og hafi sagt
Vilmaes og ungfrú Carroll frá
þvi. Hún hefur svo farið inn um
gluggann, án vitundar unefrú
Bartlett, sem enn ekki var komin
inn i eldhúsið, og falið sig ein-
hversstaðar -1 þessum dimmu
göngum I húsinu. Og þeir hljóta
að vera vei dimmir um þetta leyti
dags. Svohefur hún beðiö þangað
tiUungfrú Bartlett fór framhjá og
þá ráðizt að henni aftan frá.
— Þér getið imyndað yður,
hvernig manni verður við slikt i
dimmu húsi, þar sem maöur
hefur haldið sig vera einan. Og
ekki verður kvenmanni betur við
en karlmanni. Hræðslan ein
getur hafa verið alveg nóg til
þess, aö ungfrú Bartlett hefur alls
ekki getað komið neinni vörn viö,
I bili. Og þegar hendurnar voru
búnar að ná taki á hálsinum á
henni, var það orðið um seinan.
— Það er hvorttveggja til, að
ungfrú Carroll hafi vitað um
tröppuna eða ekki. En að minn-
sta kosti hefur hún séð hana,
þegar verkinu var lokið. Ég geng
auövitað út frá þvi, að önnurhvor
þeirra eða báðar hafi haft með
sér vasaljós, en það hafa þær
auðvitað þurft að hafa, til þess að
geta yfirleitt ratað um húsið. Svo
hefur hún skorið snærið, hnýtt
það saman aftur og gert á það
lykkju og sett hana um hálsinn á
ungfrú Bartíett. Loks hefur hún
einhvernveginn lyft henni upp I
krókinn. Það hefur að visu verið
erfitt, en þó hreint ekki
ómögulegt. Ég hef vitað litla
kvenmenn lyfta miklu meiri
þunga.
—Þetta er ágætis saga, sagði
Priestley, þegar hinn hafði lokið
þessari frásögn sinni. — En, eins
og þér sjáið, er hún litt grund-
völluð af staðreyndum. Eitt er
athugavert við hana, eins og þér
lika hafið sjálfsagt tekiö eftir.
Tilgangur morðingjans með þvi
að hengja likið á krókinn, hefur
auðvitað verið sá að láta þetta lita
út eins og sjálfsmorö, og það hafði
næstum heppnazt. En að það
heppnaðist ekki, var einmitt verk
ungfrú Carroli, sem heimtaði, að
Sir William liti á likið. Hver var
tilgangur hennar með þvi, ef hún
sjálf var morðinginn?
— Ég hef lika hugsað um þetta
atriði, og komizt að þeirri niður-
stöðu, að i onan er óákveðin og
hugmyndarik, eins og. konur eru
oft. Sennilega hefur henni fartð
að liða illa, þegar ég heimsótti
hana daginn eftir. Þessi heim-
sókn min var dálitið óvenjuleg,
nánar athugað. Ég fór I rauninni
af eintómri forvitni, en auðvitað
hefur henni ekki dottiö þaö I hug,
að lögreglufulltrúi hafi svo litið
við timann að gera, að hann geti
verið að tilkynna ættingjum og
aöstandendum mannslát.
— Auðvitað var hún tilbúin með
sina sögu, þvi að hana hafði hún
lært utanbókar löngu áður. En
eftir að ég var farinn, hefur hún
tekið að ókyrrast. Sennilega
komizt að þeirri niðurstöðu, að
sagan hefði verið eitthvað götug
og athugaverð, eða haldið, að það
væri þegar komið i ljós, að ekki
41.TBL. VIKAN 37