Vikan - 17.02.1983, Blaðsíða 21

Bréfið sem brann
Loksins var ég búin að skrifa
bréfið, bréfið sem ég hafði gengiö
svo lengi með í maganum. Orðin
höföu búiö hjá mér þar til þau
urðu hluti af sjálfri mér. Mig haföi
lengi langaö aö gefa þeim líf, bara
hugsunin haföi gert mig
hamingjusama. Eins og stefnu-
mót sem maður hlakkar til aö
komastá.
Eg hafði valiö fallegasta
pappírinn í skrifborðsskúffunni,
þann sem ég erfði eftir pabba. Við
höföum sömu upphafsstafina og
þeir stóðu dökkir í efsta horninu
og gáfu heildarútlitinu heiöarleika-
svip. Móttakandinn vissi frá
byrjun hver sendandinn var.
Hvítur fyrsta flokks pappír,
ferkantaöur í laginu, sem passaöi
nákvæmlega í breitt umslag með
gráu fóðri. Oröin mundu fljóta út
úr því þegar það yrði opnað.
Eg hafði tekiö besta pennann
minn, þann með gulloddinum.
Skriftin varð skýr og falleg. Orðin
sem ég skrifaöi urðu að vera
greinileg og máttu ekki valda
misskilningi. Eg vildi ekki nota
ritvélina. Hún er of ópersónuleg,
fyrir utan það að oröin eiga svo
létt með að koma, líka þau sem
ekki skipta máli, þau hoppa fram
eins og litlir alfar og það er ekki
alltaf svo auðvelt aö losna við þau.
Þegar bókstafirnir myndast undir
pennanum fá þeir tíma til að
fylgja hugsununum og þeir hafa
líka hemil á þeim. Það er taktur í
7. tbl. Vikan 21