Vikan - 17.02.1983, Blaðsíða 10

A íslenskum
björgunarbáti í
lífsins ólgusjó
Texti: Anna
Ljósm.: RagnarTh.
og Lyn Robertson
Opna úr Vikunni í júlí 1973. Þarna er
fjölskyldan á litlu skelinni Ednamair
sem var eina heimili hennar i 21 dag
eftir að gúmbáturinn íslenski fór í
hafið eftir of náin kynni við sæ-
skjaldbökur.
Hvern dreymir ekki um að sigla frjáls um heimsins höf? Taka sig upp
með fjölskyldunni, ferðbúast, útvega sér fleytu og réttindi til að stýra
henni, og leggja í hann.
Nýlega hittust tvær fjölskyldur í Reykjavík, eða öllu heldur hlutar
þeirra, sem létu drauminn rætast. Drauminn sem varð að martröð
annarrar fjölskyldunnar. Önnur fjölskyldan lagði upp frá Islandi með
sex börn og ómælda reynslu á Sæbjörginni gömlu sem Slysavarna-
félagið átti áður. Hún var ekki talin haffær samkvæmt íslenskum
kröfum. „Síðan sigldum við 37.000 mílur og enginn svo mikið sem
meiddist á fingri,” sagði skipstjórinn. Hann nefnir hins vegar ekki þann
þátt sem hann og fjölskylda hans átti í að hin fjölskyldan skuli yfirleitt
vera á lífi.
Hin fjölskyldan, já. Engum sögum fer af að fleyta hennar hafi verið
dæmd óhaffær af einum eða neinum. Ekki einu sinni að nokkur hafi látið
sig búnað hennar varða, öryggisútbúnað og vistir. Þetta var ensk
fjölskylda í sveit sem brá búi í eiginlegri merkingu og seldi jörðina sína,
keypti sér skútu, Lucette, og ákvað að sigla umhverfis jörðina. Fjöl-
skyldufaðirinn, Dougal, hafði skipstjómarréttindi en aðrir um borð
voru alls óvanir sjónum.
'yinu,, 4,
Fy" hluti
3SDAGA
90.

thr
• WM« í; ,« ‘ta
Fyrir tæpum tíu árum birtist í Vik-
unni grein í tveim hlutum um fjöl-
skyldu sem lenti í miklum hrakningum
á Kyrrahafi, 38 daga martröð. Það var
einmitt þessi enska fjölskylda. Síðan
hefur mikið vatn runnið til sjávar, bók
komið út um atburðinn og mörgum eru
þessar greinar minnisstæðar, svo og
bókin sem þýdd var á íslensku og gefin
út hjá Bókaforlagi Odds Björnssonar
1975 undir nafninu Hrakningar á
söltum sjó. Atburðirnir vöktu heimsat-
hygli á sinum tíma og fjölskyldan kom
fram í ótal þáttum í útvarpi og
sjónvarpi, bókin var þýdd á fjölda
annarra tungumála og var alls staöar
metsölubók. Mönnum þótti sér-
staklega undravert að börn skyldu
hafa lifað þessar ógnir af, því aö í hópi
barna hjónanna voru 11 ára tvíbura-
bræöur.
Þakka lífgjöf
I greinunum var þess að engu getiö
hvaðan gúmbjörgunarbáturinn var
kominn, sá sem varö fjölskyldunni til
lífs og aöalaösetur hennar 17 fyrstu, og
erfiðustu, dagana. Fljótlega kvisaöist
að íslensk fjölskylda hefði gefið
Robertson-hjónunum bátinn og í Ars-
riti Slysavarnafélagsins 1974 var málið
loks upplýst í stuttri samantekt
Ragnars Þorsteinssonar um málið,
undir heitinu: Gamli björgunarbát-
urinn af Sæbjörgu kom í góðar þarfir.
Það er tæpast ofsagt því orðalaginu
sem Lyn Robertson og börn hennar
hafa um mikilvægi gúmbátsins í björg-
uninni verður best lýst í þessari
setningu sem elsti sonurinn sagöi við
íslensku fjölskylduna í sumar: I want
to thank you for our lives (Mig langar
að þakka ykkur líf okkar).
10 Vikan7tbl.
9’ I8i