Vikan - 17.02.1983, Blaðsíða 13

Sigurður Þorsteinsson, Lyn og Edda Konráðsdóttir.
niöur meö Lucette, hafi oröiö þeim til
heilla. Hann fékk hun er hún var starf-
andi ljósmóöir. Dougal hafnaöi þess-
ari skýringu hins vegar.
Minningar frá hrakningunum
sjálfum veröa ekki raktar frekar hér,
enda ekki ætlunin. En þaö væri ósann-
gjarnt aö segja aö hér væri sagan búin.
Þaö væri ef til vill nóg aö geta þess aö
Douglas, elsti sonurinn, ákvaö þegar í
staö aö fara aftur á sjóinn og var
kominn þangaö eftir tvo mánuöi. Hann
læröi síðan skipstjórn og ekki nóg meö
þaö, hann átti eftir aö lenda aftur í því
aö veröa skipreika, í þetta sinn í þrjá
daga. En þaö er önnur saga.
Dougal haföi bók sina þegar i undir-
búningi á leiöinni meö TOKA MARUII
og ef til vill fyrr, er sýnt var aö þau
myndu hafa þetta af. I Panama
einangraöi hann sig frá fjölskyldunni,
bjó flott einn sér. Og síöan er varla
hægt aö segja aö hann hafi búiö meö
henni þó fjölmiölar gæfu annað til
kynna er saga þeirra var kynnt. Bókin
kom út og færöi Dougal fé og frama.
Þrátt fyrir galla, sem nefndir hafa
veriö á henni, kemur glöggt fram í
skrifum hans aö þau hjónin höföu styrk
og ást til aö standast raunirnar meöan
á þeim stóö.
Frásögn Lyn af endurfundunum viö
„menninguna” lýsir vel því hugar-
stríði sem hún átti í. Henni segist svo
frá í greininni sem birtist í Vikunni
foröum:
„Þegar viö snerum okkur viö beiö
okkar spurningaflóð fréttamannanna
en enginn gat spurt eins margra spurn-
inga og ég spuröi sjálfa mig.
Viö höföum misst aleiguna, viö
áttum enga peninga, ekkert heimili,
engar eignir, ekki einu sinni föt.
Hvar og hvernig áttum viö aö lifa?
Hvenær yröum viö búin aö ná okkur
þaö vel aö viö gætum hafið vinnu?
Hvaöa varanleg áhrif myndi þetta
hafaábörnin?”
Hún veit manna best hvaöa áhrif
þetta haföi á börnin. „Viö gleymum
þessari lífsreynslu aldrei, hvorki ég né
börnin, þaö veit ég,” segir hún nú, 11
árum eftir aö atburöirnir geröust. Og
vissulega varö þessi lífsreynsla til aö
breyta högum þeirra allra.
Tími í sviðsljósinu
Fyrsta skrefiö var ef til vill stigiö
þegar þau ákváöu aö selja býliö sitt og
halda í hnattreisu, þá komin á miöjan
aldur. Til þess þurfti kjark og áræöi og
fólk sem ekki var búiö þeim kostum
heföi tæpast komist af þessa ótrúlegu
hrakninga. En þó þau heföu kosiö aö
láta þessa 38 daga gleymda sáu aörir
til þess aö svo yröi ekki. Aöur en þau
gætu reynt aö snúa aftur til Englands
og taka upp þráöinn, þar sem frá var
horfið áður en þau lögöu í siglingarnar,
uröu þau aö kafa gegnum spurninga-
flóö blaöamanna, útvarpsmanna og
sjónvarpsmanna.
Þau komu fram í ýmsum þekktum
útvarps- og sjónvarpsþáttum vestan
hafs og austan. Fyrr en varöi voru frá-
sagnir og myndir komnar í blöö og
tímarit um víöa veröld. Einstaka blaö
fylgdist þó ekki meö og í bók sinni
getur Dougal þess aö Miami Herald
hafi ekki sýnt sögunni áhuga og boriö
því viö aö fólk fyndi upp á hverju sem
væri til aö komast i blöðin!
Þessi athugasemd veröur aö teljast í
meira lagi kaldranaleg.
„Hann er
ókominn enn..."
Mjög var sóst eftir aö fá Lyn og
börnin til aö segja frá en Dougal var
fremur á móti því og kom meðal
annars í veg fyrir aö þau færu vestur
um haf til aö koma þar fram og segja
sina sögu.
Þar kom aö Dougal fékk sér snekkju,
sigldi á braut og sagðist koma eftir eitt
ár aftur. „Hann er ókommn enn,”
segir Lyn.
Hann hefur lítiö samband viö
fjölskylduna, nema hvaö hann bauö
tvíburunum meö sér til Grikklands í
sumar á snekkjunni, sem heldur til viö
Miðjarðarhaf. Þeir búa annars meö
móöur sinni á býli nálægt Leek og
stunda mest kúabúskap. Og þarna búa
þau nú í friösælli enskri sveit og hafa
lítið umleikis. Ann og Douglas eru
búsett í London, bæöi gift og eiga
saman tölvufyrirtæki. Ann giftist
reyndar ekki kanadíska tannlæknis-
syninum heldur Kúrda nokkrum, Umi-
edaönafni.
Þaö tók þau öll langan tíma aö jafna
sig líkamlega, ekki síst Lyn sem hefur
þurft aö ganga í gegnum tvær erfiöar
aðgerðir og fá nýja mjaömaliöi.
Hennar eigin eyddust bókstaflega
vegna efnaskorts í hrakningaferöinni.
Henni var sagt aö hún gæti aldrei
gengið almennilega aftur og þá hljóp í
hana kergja og hún ákvaö aö láta þaö
ekki rætast:
„Mér gengur bara þokkalega
núna?” segir hún brosandi viö okkur
Eddu. Þaö er reyndar óþarfa
hæverska, þetta fræga understatement
sem Bretar eru svo frægir fyrir.
Edda segir aö þaö sé ekki fyrr en nú
allra seinustu ár aö hún sé að jafna sig
og reynir aö hvetja hana áfram meö
bókina sína.
„Eg veit hún veröur góö, öll bréfin
hennar eru listaverk,” segir Edda og
þaö er ekki hægt annað en taka undir
meö Eddu og vona aö bókin líti dagsins
ljós.
Gleymið ekki
sólarupprásinni!
Lyn tók aftur til viö fyrri störf er hún
kom til Englands og ró færöist yfir lif
hennar á ný. Hún kennir nu hjúkrunar-
og ljósmóöurnemum viö gamia
skólann sinn 1 Manchester, en hann er
einn hinna stærstu í Englandi.
„Sennilega hef ég bara komist þarna
aö af því ég er gamall nemandi,” segir
hún og ljómar þegar hún talar um
vinnuna. Hún ljómar allt of sjaldan.
„Þaö hefur veriö ometanleg hjálp og ef
til vill bjargaö mér gegnum erfiö tima-
bil aö fara aftur ut á þessa braut. Og
bókin hennar, hún á aö heita: Reach
for the Rainbow, margrætt nafn og ber
i sér þaö erfiöa hlutskipti aö reyna að
komast í tæri viö regnbogann. Þaö
minnir óneitanlega á þaö sem hún
sagöi við börnin sín þegar þau hröktust
á úfnu, köldu Kyrrahafinu: „Gleymið
aldrei hvaö sólarupprásin var falleg! ”
„Barnabörnin skipta mig mestu máli nú," segir Lyn. Keywan sonur Ann er
nú orðinn 3 ára og sannarlega af fjölskrúðugu þjóðerni. Faðir hans er Kúrdi
og i æðum Robertsonanna rennur Jamaica-blóð, hálfsvarts forföður.
Tviburarnir Neil og Sandy eru ekki lengur 11 ára. Þeir stunda búskapinn
með móður sinni og þó þeir hafi verið lengi að jafna sig eftir volkið fyrir 11
árum er nú fátt sem minnir á að Neil hafi verið dauðvona og Sandy illa
farinn meðan þau voru skipreika.
Swi
7. tbl. Víkan 13