Vikan - 09.11.1944, Síða 4

4
VIKAN, nr. 40, 1944
egar Lamprecht klæðskeri tók upp
fallega brúna jakkann, með mjóu
grænu rákinni, til þess að gera við
hann, brakaði dálítið í vinstri brjóstvas-
anum, en Lamprecht tók ekkert eftir því,
vegna þess að honum gramdist það eðli-
lega, að nokkur gæti farið svona óvarlega
með dýrmæt föt.
„Svona er æskan,“ hugsaði hann,
„hugsunarlaus og ábyrgðarlaus! Þessi
piltur hefir auðvitað fest ermina á girð-
ingu — bölvuð rifan; það er leitt — eins
og efnið er gott.“
Um leið og hann sem fagmaður breiddi
úr rifunni og gladdist yfir hinu góða
efni, neyddist hann til að losa fóðrið við
ermina. Við þessa hreyfingu brakaði aftur
dauflega í vinstra brjóstvasanum, og nú
fór ekki hjá því að hann — heyrði það. i
„Þessi ungllngar!“ hugsaði hann aftur
og hristi brosandi höfuðið. „Þetta er lík-
lega ástarbréf eða reiknlngur. En að
skilja slíkt eftir í jakka, sem er sendur til
viðgerðar!“
I öðrum vasa var lindarpenni. Lamprecht
lagði hann varlega á borðið og stakk hend-
inni í brjóstvasann til þess að taka í burtu
bréfið, eða það sem var þama og brakaði
í, áður en hann byrjaði fyrir alvöru að
gera við þennan dýra jakka, sem gladdi
klæðskeraaugu hans svo mjög. „Svona
ósvikið efni sést sjaldan á okkar tímum,“
hugsaði hann „og það er einungis rikt
fólk, sem getur veitt sér slíkt.“
Um leið og hann stakk hendinni í vasann,
kippti hann henni að sér aftur eins og
hann hefði brennt sig á henni. Hann fann
strax, að pappírinn í brjóstvasanum var
penlngaseðill. En hvers vegna varð hann
skelfdur? Það var ekki annað að gera en
að geyma seðilinn fyrir hinn léttúðuga
eiganda. Hann átti að koma þegar á morg-
un að sækja jakkann.
Lamprecht tók seðilinn úr vasanum, og
þegar hann hélt á honum í hendinni, fann
hann, hvernig svitinn lagði um allan
likama hans og honum kólnaði og hitnaði
á víxl, því að í hendinni hélt hann á spán-
nýjum fimmhunduðkrónaseðli!
„Er það nú,“ muldraði hann ákafur1.
„Hvemig getur slíkt átt sér stað? Hvernig
getur manninum dottið í hug að vera með
svona mikla peninga í vasanum! Guð minn
góður, það var næstum ótrúlegt. Fimm
hundmð krónur í einum seðli! Hvað var
ekki hægt að kaupa fyrir hann!
Allt í einu var ósýnilegur og ójarðnesk-
ur freistari kominn inn í herbergið til hans.
Freistari, sem eingöngu sannaði nærveru
sína með röddinni:
„Það var ekkert í brjóstvasanum!"
heyrði Lamprecht hann segja. „Ekkert,
herra minn, ekki neitt! í þessum vasa var
lindarpenni, hérna er hann, gjörið þér svo
vel, en í brjóstvasanum ? Ekkert, það get
ég fullyrt! Leitið sjálfir! Þér trúið mér
ekki? Ágætt, eigum við þá ekki að fá lög-
regluna til að athuga málið?“
Hvaða hugarórar vom þetta? Ekkert
nema blekkingar! Hann var einn í herberg-
inu, svo að röddin hlaut að vera ímyndun,
afleiðing af því að heiðarleiki hans var nú
á þessari stundu mjög fallvaltur.
Lamprecht gekk að glugganum. Andaði
þungt og mæðulega. Hérna þrælaði maður
sér út, vann frá morgni til kvölds á litlu
verkstæði, hafði nú gert það dag eftir dag
í meira en fjömtíu ár, og hvað hafði hann
haft upp úr því? Ekkert nema mikið strit
og skitnar þrjúhundruð krónur í spari-
sjóðsbók, sem hann hafði sparað saman í
sveita síns andlitis.
„Þrjótur!“ hvæsti allt í einu önnur rödd,
hörð, ásakandi og ógnandi rödd, fjærri
því að vera eins þægileg og rödd freistar-
ans.
Lamprecht hrökk við. Hann hélt ennþá
á þessum bölvaða fimmhundmðkrónaseðli,
þessum stóra seðli, sem hann átti ekki, en
að taka hann, slá eign sinni á hann. . .
nei og aftur nei! Hann hafði alla ævi verið
heiðarlegur maður, og hann ætlaði að vera
það áfram. En nú var freistarinn kominn
aftur, ísmeygilegur og lokkandi
„Vertu ekki heimskur! Þú ert sá eini,
sem hefi séð hann. Enginn mundi trúa
manninum, ef hann héldi því fram, að seð-
illinn hefði verið í vasanum. Enginn viti-
bornn maður skilur slíkan pening eftir í
jakkavasanum. Taktu hann, maður,
geyrndu hann, fimmhundruðkrónur er
laglegur aukaskildingur!
Lamprecht strauk sér um ennið og reyndi
að rif ja upp fyrir sér útlit mannsins, sem
hafði komið með jakkann. Hvernig var
t :
I VEIZTU — ? j
: 1. Eftir hvem er þetta erindi:
Vorið er liðið, ilmur ungra daga
orðinn að þungum, sterkum
sumarhita, •
æskan er horfin, engir draumar lita :
óboma tímans gráa sinuhaga.
; 2. Hvaða ár er Charles A. Lindbergh,
flugkappinn heimsfrægi, fæddur?
3. Eftir hvem er leikritið „Munkamir á :
Möðruvöllum" ?
5 4. Hvað skilur Irland frá Englandi?
5. Hvenær fæddist Simon Dalaskáld,
hvar dó hann og hvenær? •
jj 6. Hver var Franz Liszt ?
7. Hver var John Keats og hvenær var •
hann uppi?
8. Hvar er eyjan Monte Christo?
; 9. Hver var frægasta hjúkrunarkona ;
heimsins ?
10. Eftir hvem er óperan „Falstaff"?
Sjá svör á bls. 14. I
hann? Ó, jú, hár, dökkhærður og brosleit-
ur, frjálsmannlegur og alúðlegur eins og
þetta unga fólkk, sem þarf ekki að hafa
fyrir því að ná í peningana. Hann hafði
sagt fátt, þar á meðal að hann ættlaði að
sækja jakkann á föstudag, en var fram-
burður hann ekki dálítið einkennilegur ?
Hvernig færi nú, ef hann geymdi seðilinn?
Léti manninn ekki fá hann strax, svo að
þetta yrði honum að kennlngu? En. . . en
ef maðurinn spyrði ekki eftir seðlinum,
gat hann þá ekki með góðri samvizku
slegið eign sinni á hann?
* SMASAGA *
„Þú ert þá þjófur!“ sagði hin ógnandi
rödd.
Hann vildi losna við þennan bölvaða
seðil! Á meðan hann héldi á honum, myndi
hann ekki geta annað en hugsað um alla
þá góðu hluti, sem honum líka vantaði,
er hann gæti fengið fyrir peningana. En
hann vildi ekki vera þjófur, hann vildi fara
í gröfina með óflekkað mannorð!
Lamprecht strauk sér aftur um rakt enn-
ið og setti svo ákveðinn stóra pressujárnið
á hinn örlagaríka seðil.
Peningaseðillinn hvarf alveg undir
pressuárninu, og Lamprecht fór að vinna
til þess að gleyma öllum óheiðarlegum
hugsunum.
Lamprecht hafði ekki lifað hræðilegri
nótt, síðan kona hans dó, en þessa, sem
nú kom eftir þennan óheillavænlega dag,
þegar góðu og vondu öflin í honum höfðu
barizt um völdin.
Það hafði verið betra, að þessi náungi
hefði alldrei komið með þennan bannsetta
jakka, eða að minnsta kosti ekki gleymt
þessum seðli.
Fimm hundruð krónur . . . fimm
hundruð . . . hvernig dettur nokkrum
manni í hug að vera svo léttúðugur að
geyma svona laust í vasanum? Þegar
öllu var á botninn hvolft, þá hafði maður-
inn, ef til vill, stolið honum. Ætli ekki það
væri bezt, að hann skilaði honum á lög-
reglustöðina, maður heyrði svo margt um
slíkt nú á dögum? En það var vitanlega
órétt að hugsa svona. Hann hafði enga
ástæðu til þess. Nei, það var bezt að bíða
þangað til ungi maðurin kæmi til að sækja
jakkann og láta hann svo fá seðilinn með
nokkrum velvöldum orðum! Hann skyldi
ekki losna við áminningarræðu þessi
flautaþyrill, sem olli gömlu, helðarlegu
fólki áhyggur með léttúð sinni!
Pilturinn kom um hádegið og horfði
alveg tilfinningarlaus á hina prýðilegu
Framhald á bls. 14,
mriCTinnin
rnfiio i Mmiii