Vorið - 01.03.1944, Qupperneq 5

VORIÐ
I
I I
usterinu.
HELGISAGA
eftir Selmu Lagerlöf.
Fátæk hjón voru að skoða sig
um í musterinu mikla í Jerúsalem,
og með þeim ungur sonur þeirra.
Það var yndisfagur drengur. Hárið
lá í mjúkum lokkum, og augun
blikuðu eins og stjörnur.
Hann hafði ekki komið í must-
erið síðan hann þroskaðist svo, að
hann bæri skyn á það, er hann sá;
og nú voru foreldrar hans að sýna
honum bygginguna og gersemar
hennar. Þar voru súlnaraðir mikl-
ar og gullin ölturu. Þar voru spek-
ingar að fræða lærisveina sína, og
æðsti presturinn með gimsteina-
brjóstmen sitt. Þar voru fortjöld-
in frá Babýlon, gegnofin gullrós-
um. Og þar voru eirhurðirnar
miklu, svo þungar, að þrjátíu
menn þurfti til að hreyfa þær á
hjörunum.
En drengurinn litli, sem aðeins
var 12 ára, gaf þessu lítinn gaum.
Móðir hans sagði honum, að þetta,
er þau voru að sýna honum, væri
hið merkasta, er til væri í víðri
veröld. Og hún sagði honum, að
víst mundi þess langt að bíða, að
hann fengi að sjá aftur slíka hluti.
í Nazaret, þar sem þau áttu heima,
væri ekki annað að sjá en gráar
göturnar.
En hvatningar hennar komu hér
eigi að liði, drengurinn virtist
heldur mundu kjósa að hverfa
burt úr dýrðinni í musterinu, og fá
í þess stað að leika sér á þröngu
strætunum heima í Nazaret.
En einkennilegast var það, að
því minna, sem drengurinn sinnti
því, sem fyrir augun bar, því glað-
ari og ánægðari urðu foreldrar
hans.
Loks var drengurinn orðinn
svo þreyttur og máttfarinn, að
móðir hans kenndi í brjósti um
hann og mælti: „Við erum víst bú-
in að ofreyna þig á göngunni. Kom