Vorið - 01.03.1944, Side 6

2
V O R I Ð
þú til mín, við skulum hvíla okk-
ur um stund.“
Hún settist við eina súluna og
sagði honum að halla sér niður og
láta höfuðið hvíla í skauti hennar.
Og hann gerði það og sofnaði
brátt.
Þegar er hann var sofnaður,
mælti konan við mann sinn:
„Engu hef ég kviðið jafnmikið og
þessari stund, er hann í fyrsta sinn
sæi musterið í Jerúsalem. Því að
ég hugði hann mundi þá setjast
hér að og dveljast hér jafnan síð-
an.“
„Mér hefur einnig verið órótt
út af þessari ferð,“ svaraði maður-
inn. „Þegar hann fæddist urðu
mörg teikn, þau er á það bentu, að
hann mundi verða voldugur höfð-
ingi. En hvað mundi konungstign
færa honum, annað en hættur og
áhyggjur? Ég hef jafnan sagt að
bezt væri, bæði honum og okkur,
að hann yrði aldrei annað en tré-
smiður í Nazaret.“
„Frá því er hann var á fimmta
ári, hefur ekkert óvenjulegt um
hann skeð,“ mælti móðirin hug-
lostin. „Og sjálfur minnist hann
einskis þess, er við bar á bernsku-
árum hans. Hann er nú að öllu
sem önnur börn. Hvað sem öðru
líður, verður guðs vilji að full-
komnast, en þó er sem ég dirfist að
vona, að drottinn muni af náð
sinni velja einhvern annan til
stórræðanna, en lofa mér að halda
syni mínum hjá mér.“
„Ég þykist þess fullviss fyrir
mitt leyti,“ svaraði maðurinn, „að
fái hann enga vitneskju um fyrir-
brigði þau, er gerðust meðan hann
var í bernsku, þá sé öllu óhætt.“
„Ég minnist aldrei á þá hluti
við hann,“ mælti konan. „En ég
kvíði því þó ætíð, að eitthvað
kunni að koma fyrir, sem bendi
honum til þess, hver hann er, —
án þess að ég fái að því gert. En
þó kveið ég því mest, að fara með
hann hingað upp í musterið.“
„Verum því glöð, er við sjáum,
að nú er hættan um garð gengin,“
svaraði maðurinn. „Og innan
skamms verðum við komin heim
með hann aftur til Nazaret.“
„Spekingarnir í musterinu hafa
skotið mér skelk í bringu,“
mælti konan. „Mér stóð ótti af
spámönnunum, þeim er hér sitja á
gólffeldunum. Ég hugði sem sé, að
þegar er þeir sæju drenginn,
mundu þeir standa upp og lúta
honum — sem konungi Gyðinga.
Og undarlega víkur því við, að
þeir kannast ekki við hann. Því að
slíkt barn hafa þeir aldrei áður
séð.“
Hún sat hljóð um stund og
horfði á barnið. „Mér er það tor-
skilið,“ mælti hún. „Ég hugði að
þegar hann sæi þessa dómara, sem
sitja í drottins húsi og deila rétti
meðal manna, þessa lærifeður,
sem prédika fyrir nemendum sín-
um, og þessa presta, sem þjóna
guði, — þá mundi hann finna