Vorið - 01.03.1944, Síða 10

V O R I Ð
PRINSINN
— ÆVINTÝR. —
Hann var nú ekki reglulegur
prins. En hann átti eigi að síður
skilið að bera það nafn. Þið hefð-
uð átt að sjá hann á helgidögum,
þegar hann fór til kirkju! Hann
var í flauelsjakka með breiðum,
hvítum leggingum. Ekkert hinna
barnanna átti þvílíkt fat, ekki
einu sinni feiti Franz, sonur bak-
arans. Framan á kragann batt
móðir hans stóra slaufu úr yndis-
legum, mislitum silkivasaklút.
Það verður þó eitthvað að leggja
á sig, til þess að einkabarn hrepp-
stjórans sómi sér vel. Því að
hreppstjórinn er æðsti maður í
þorpinu. Allir snúa sér til hans og
biðja um ráð og hjálp. Hann hef-
ur vald til að hegna fólki, sem tek-
ur eldivið í skóginum, ef það á
hann ekki, og þeim, sem eru með
hávaða á götunum, þegar fólk er
sofnað.
Sá, sem er sonur voldugs manns,
getur vel látið kalla sig prins, jafn-
vel þótt hann eigi enga gullkór-
ónu til að hafa á höfðinu.
Aftur var kominn sunnudagur.
Hreppstjórafrúin hafði enn á ný
bundið silkiklútinn í fallega slaufu
og ætlaði að senda son sinn í
kirkju. Hún kyssti hann og sagði:
„Farðu bara einn, Filippus. Ég
þarf að vera heima, því að rauða
kýrin er ekki heilbrigð, og ég þarf
að líta eftir henni. En biddu fyrir
okkur öllum, og vertu góður
drengur.“
Filippus fór. Þegar hann kom
út á götuna, bættust fleiri börn í
hópinn, þau leiddust áfram eftir
veginum, og smám saman stækk-
aði hópurinn, svo að hann náði
yfir þvera götuna. En þegar þau
komu að kirkjunni, tóku þau ofan
og gengu tvö og tvö inn.
Filippus litli var í eðli sínu
bezta barn, og var vanur að sitja
kyrr og hljóður í kirkjunni. En í
dag var einhver óróleiki yfir hon-
uum, hann ók sér fram og aftur
án þess að líta upp að altarinu eða
predikunarstólnum. Hann var allt-
af að líta til hliðar og hnyklaði
brýnnar. Við hlið hans stóð Hinrik
litli, fátækasti drengurinn í þorp-
inu. Hann átti enga foreldra, eng-
inn gaf honum falleg föt, þess
vegna varð hann að vera í kirkj-
unni í gamla, slitna og blettótta
jakkanum sínum, og buxurnar
hans voru allt of síðar og víðar,
af því að hann hafði fengið þær
frá dreng, sem var miklu stærri.
Hann var að ytra útliti í miklu
ósamræmi við litla prinsinn í flau-