Vorið - 01.03.1944, Síða 20

1G
VORIÐ
(Vekið drengskap o. s. frv.
sungið aítur).
TRÖLLIN (lúta Fjallk.): Heill
Fjallkona. Auðna vaki yfir þér.
(Fara).
FJALLK.: Ég veit, að þið óttist
dverga í steinum og stöpum.
Konungur, lát þú kallara þinn
kalla hingað dverga úr steinum
og stöpum.
ÁLFAK.: Kallari. — Kalla þú
hingað dverga úr steinum og
stöpum!
KALLARI (kallar): Dvergar, úr
steinum . og stöpum, komið.
Fjallkonan kallar ykkur.
DVERGAR: (Dvergur mjög síð-
skeggjaður og dyrgja koma
inn ).
FJALLK.: Mennirnir hafa kennt
þessum börnum að óttast ykk-
ur. Talið við þau.
DVERGUR: Við erum smáir
vexti, — en góðviljaðir. Vinna
og vinna alla daga og nætur —
ef með þarf. Smíða og móta
hinn dýra málm. Iðni og verka-
dyggð, — það er okkar vilji, —
það er okkar líf. Með stöðugri
iðni og einlægum vilja geta jafn-
vel minnstu hendurnar gert
völundarsmíð. Þetta viljum við
kenna ykkur: — Iðni og verka-
dyggð.
ÁLFAK.: Hyllið hina sístarfandi
völunda með söng.
ÁLF AR (syngja ):
Dvergar byggið dvergastein,
dýran smíðið málm.
Glæðið iðn’i og iðju
við ykkar vökusálm.
Tryggu tröll.
Traustu fjöll
tign á brúnum skín.
Á íslandi er heillin öll
og hamingjan mín.
FJALLK.: Dvergar. Þökk sé ykk-
ur, fulltrúar iðninnar og hag-
leikans. Verið hér með oss.
DVERGAR (lúta Fjallk.): Þökk,
drottning. Við skulum kenna
börnum þínum að smíða djásn
dyggðarinnar í kórónu þína.
(Taka sér stöðu við stól
Gunnu).
FJALLK.: Ég veit, að þið kvíðið
vorinu. Þið eigið þá oft langar
og leiðar nætur, þegar þið vak-
ið yfir vellinum í þoku og súld,
en nú vil ég kalla á vorið, svo
að þið fáið að sjá það og heyra.
(Við Áliák.): Konungur. Kalla
vorið.
ÁLFAK.: Kallari. Kalla þú vorið.
KALLARI: Vor, — kom þú.
Fjallkonan kallar þig.
VORIÐ (kemur. Stúlka klædd
ljósgrænum búrtingi).
FJALLK.: Vor. — Mennirnir hafa
búið svo að þessum börnum, að
þau kvíða komu þinni. Ávarpa
þú þau.
VORIÐ (glaðlega): Börnin mín.
Ég kem „með sól í fangi og
blóm við barm, og bros á vanga
norður í heiminn“. Ég kyssi
jörðina. Grös og blóm vakna.
Ég kyssi vangana og vetrar-