Vorið - 01.03.1944, Page 26

22
VORIÐ
arlegt hljóð innan úr skúrnum —
langdregið ýlfur — og loks smá-
gelt.
Jú, þarna hlaut að vera hundur
inni. Hann hafði verið lokaður
þarna inni, verið þarna fangi í
margar klukkustundir, kaldur og
matarlaus. Óli flýtti sér að draga
lokuna frá og opna hurðina. Svo-
lítið hundgrey, rennblautt, óhreint
og skjálfandi af kulda, kom á móti
honum og horfði á hann hryggum
og biðjandi augum, en Kátur litli
sleikti hann vinalega í framan.
„Hver ert þú, litli vinur minn?“
spurði Óli og laut niður að þess-
um nýja vini sínum, „þú ert þó
ekki bróðir hans Káts, eða eitt-
hvað skyldur honum.--------Jæja,
komdu nú.---------Þér veitir víst
ekki af að komast í hlýjuna. Kátur
getur hlaupið það, sem eftir er af
leiðinni heim.“
í fyrstu datt Óla í hug að
hlaupa niður á lögreglustöðina
með þennan nýja vin sinn, en
hann hvarf þó frá því vegna þess,
að hann bjóst við að vesalings
hundinum veitti ekki af að fá sem
fyrst einhverja hressingu og að-
hlynningu.
Móðir Óla varð ekki sérlega
hrifin, þegar Óli kom heim með
flækingshund í annað sinn í sömu
vikunni, en hún lét þó ekki hund-
inn gjalda þess.
„Reyndu nú að hlynna vel að
honum í kvöld, svo getur hann
sofið í körfunni hjá Kát, en það
skal ég láta þig vita, að þú verður
að fara með hann á lögreglustöð-
ina snemma í fyrramálið, því að
ekki þarft þú að hugsa til að kaupa
annað hundamerki."
Óli sveikst ekki um að hjúkra
þessum nýja leikfélaga Káts. Þeg-
ar hann hafði gefið honum að
borða nægju sína, þvoði hann
seppa úr sápuvatni, þangað til
hann var orðinn nýr og betri hund-
ur. Og þegar þessari hreingerningu
var lokið, ætlaði Óli ekki að trúa
því, að þetta væri sami hundur-
inn, sem hann fann í skúrnum, svo
fallegur og pattaralegur var hann
nú orðinn.
Kátur sat við hlið hans og beið
eftir að þessi nýi félagi yrði tilbú-
inn að taka þátt í öllum þeim
hoppum og stökkum, sem hann
kunni.
Allt kvöldið léku þeir sér sam-
an og það kom í ljós„ að þessi nýi
gestur var enginn eftirbátur hins í
margs konar íþróttum, og þegar
kominn var háttatími voru þeir
félagar allir orðnir þreyttir, en frú
Hansen hafði skemmt sér hið
bezta. En þegar báðir hundarnir
voru sofnaðir, lá Óli enn lengi vak-
andi og braut heilann um, hvernig
hann ætti að komast yfir þessar
tíu krónur fyrir áramót. Þá hugs-
aði hann einnig um, hvað verða
myndi af þessum nýja vini sín-
um, og hver myndi eiga hann. Það
gat ekki verið neinn flakkari, sem
átti svona dásamlegan hund.