Vorið - 01.03.1944, Qupperneq 27

VORIÐ
23
Morguninn eftir hljóp Óli niður
á lögreglustöðina til þess að segja
frá hundinum. Hann hitti lög-
reglufulltrúann, sem skýrðihonum
samstundis frá því, að hundur
þessi hefði verið í eigu skotliða
nokkurs, en hefði horfið frá hon-
um fyrir nokkrum dögum. Hann
sagði ennfremur, að skotliði þessi,
ásamt herdeild sinni væri nú kom-
inn áleiðis til Þýzkalands, og hefði
hann nú símað á lögreglustöðina
og spurst fyrir um hundinn.
„Já, þetta er mesta vandamál,"
mælti lögreglufulltrúinn. „Skotlið-
inn vill fyrir hvern mun fá hund-
inn fyrir jól, svo að hann geti haft
hann hjá sér um hátíðina, en nú
er engin bílferð og engin lest geng-
ur fyrir þann tíma, svo að ég veit
ekki hvernig við eigum að koma
hundinum til hans.“
Óli varð mjög hugsi. Hann átti
í miklu stríði við sjálfan sig um,
hvað hann ætti að gera. Það væri
sannarlega gaman að fá að hafa
hundinn hjá sér um jólin, hins veg-
ar fannst honum það vera skylda
sín að koma hundinum til eig-
anda síns, en þá myndi hann missa
af snjómokstrinum og þeim tekj-
um, sem hann gaf af sér.
En Óli tók ákvörðun sína í
skyndi.
„Á ég að segja yður nokkur —
herra Holm“ — mælti hann. „Ég
held, að ég treysti mér til að koma
hundinum til eiganda síns, áður en
áætlunarferjan fer til Þýzkalands,
svo að hann geti haft hann með
sér heim. Ég sit ekki fastur í sköfl-
unum eins og bílarnir.“
„Jæja, þú ert knár, karlinn
minn, og ég held, að ég hefði einn-
ig gert þetta sama, ef ég hefði ver-
ið í þínum sporum. En heldurðu
að móðir þín leyfi þetta“
„Ja, það er nú vafamál. Ég á eft-
ir að bera út svo mikið að hreinum
þvotti til viðskiptamannanna, og
það verður að gerast á morgun, en
ef til vill----------“
„Nú dettur mér nokkuð í hug
---------ég fer með þér til móður
þinnar og við reynum að koma
þessu í lag. Við ættum þó alltaf að
geta fengið einhvern sendil í þinn
stað, og Þjóðverjinn greiðir auð-
vitað þann kostnað með ánægju,
og svo reynir þú að koma hundin-
um til hans áður en ferjan fer til
Þýzkalands.“
Þetta gekk allt að óskum. Eftir
eina klukkustund var herra Holm
búinn að síma til Þjóðverjans og
segja honum, að hann myndi fá
hundinn eftir þrjár til fjórar
klukkustundir, og mundi þá
sennilega geta náð ferjunni til að
komast heim til sín fyrir jól.
En herra Holm var heldur ör á
loforðum. í venjulegu færi hefði
það að vísu verið hægðarleikur að
fara þessa leið á þremur til f jórum
stundum, en eins og veðrið var nú,
varð Óli að brjótast áfram skref
fyrir skref, og þótt hundurinn
væri ekki þungur, munaði þó