Vorið - 01.06.1944, Side 4

V O R I Ð
SELMA LAGERLOF:
r
I must
(NiSurlag).
En nú hagaði atvikum svo, að
í skrautlegu súlnahöllinni, þar sem
drengurinn litli sat, voru dómar-
arnir í ráðinu mikla saman komn-
ir, til þess að kveða upp lög og
rétt meðal fólksins. Öll súlnagöng-
in voru full af fólki, sem kvartaði
um landeigna- og fénaðar-rán og
viðskiptapretti.
Meðal annarra kom þar ríkur
maður í síðum purpuraklæðum og
stefndi fátækri ekkju fyrir rétt-
inn; hann kvað hana eiga sér van-
greidda nokkra sekla silfurs. Ekkj-
an barmaði sér og sagði, að auð-
maðurinn beitti sig órétti. Hún
væri búin að greiða honum skuld
sína einu sinni; nú ætlaði hann að
neyða hana til að greiða hana aft-
ur, en þess væri hún ekki megnug.
Hún væri svo fátæk, að ef dómar-
arnir dæmdu hana til að greiða
skuldina, yrði hún að selja auð-
manninum dætur sínar til þræl-
dóms.
Sá, sem efstur sat í dómarasæti,
sneri sér að auðmanninum og
mælti: „Treystir þú þér til að
vinna eið að því, að þessi fátæka
ekkja sé ekki búin að greiða þér
féð?“
Auðmaðurinn svaraði: „Herra,
erinu.
ég er maður auðugur af fé. Hví
skyldi ég krefja þessa fátæku
ekkju f jár ,ef ég ætti það ekki með
réttu? Ég sver þér: svo sannarlega
sem enginn kemst nokkru sinni
gegnum hlið réttlætisins, svo sann-
arlega skuldar þessi kona mér þá
fjárhæð, sem ég kref hana um.“
Þegar dómararnir heyrðu eið-
inn, trúðu þeir framburði auð-
mannsins og dæmdu honum dæt-
ur ekkjunnar sem ambáttir.
Drengurinn litli sat álengdar og
heyrði hvað fram fór. Hann hugs-
aði með sér: Ó, hvað ég óska þess,
að einhver fái komizt gegnum hlið
réttlætisins! Auðmaðurinn sagði
áreiðanlega ekki satt. Og bágt á
aumingja konan, að verða að láta
hann fá dætur sínar fyrir ambátt-
ir.
Hann stökk upp á stallinn, sem
stoðirnar stóðu á, og horfði gegn-
um rifuna milli þeirra.
Ó, að það væri hægt! óskaði
hann.
Hann kenndi svo í brjósti um
fátæku ekkjuna. Nú hugsaði hann
ekki um það, að sá, sem kæmist
gegnum hliðið, væri réttlátur og
syndlaus. Honum var allt um það
að gera, að komast það vegna fá-
tæku konunnar.