Vorið - 01.06.1944, Side 5

VORIÐ
35
Hann setti öxlina í hvylftina
milli stoðanna, eins og til að reyna
fyrir sér.
í sama bili varð öllum, sem
stóðu í súlnagöngunum, litið að
hliði réttlætisins. Því að það
drundi í hvelfingunni og hvein í
gömlu stoðunum, og þær þokuðu
til hliða, önnur til hægri en hin til
vinstri, og bilið varð nóg til þess,
að grannvaxni drengurinn komst
milli þeirra.
Þetta vakti hina mestu undrun
og fát meðal fólksins. í fyrstu kom
enginn fyrir sig orði. Allir stóðu
og störðu á litla drenginn, sem gert
hafði hið mikla furðuverk. Elzti
dómarinn náði sér fyrst. Hann
kallaði, að grípa skyldi auðmann-
inn og draga hann fyrir dómstól-
inn. Og hann dæmdi hann til að
láta af hendi til ekkjunnar aleigu
sína, fyrir að hafa svarið rangan
eið í musteri drottins.
Þegar málinu var lokið, spurði
dómarinn eftir drengnum, sem far-
ið hafði gegnum hlið réttlætisins;
en þegar farið var að litast um eft-
ir honum, var hann horfinn. Því
að þegar stoðirnar þokuðu fyrir
honum, var sem hann vaknaði af
draumi, og minntist hann þá for-
eldra sinna og heimferðarinnar. —
Nú verð ég að flýta mér, svo að
þau þurfi ekki að bíða mín, sagði
hann við sjálfan sig.
En hann vissi það ekki, að hon-
um hafði dvalizt svo lengi við stoð-
irnar. Hann hélt að hann hefði
ekki verið þar nema fáeinar mín-
útur, og því hugði hann sig hafa
tíma til að líta snöggvast á para-
dísarbrúna.
Hann hraðaði sér gegnum mann-
þyrpinguna, unz hann kom að
gjánni í musterisgarðinum.
En þegar hann sá sverðið, sem
lagt var yfir gjána og hugsaði til
þess, að sá, sem gengið gæti yfir
þessa brú, ætti vísa vist í paradís,
fannst honum hún vera hið dá-
samlegasta, sem hann hafði aug-
um litið. Og hann settist á gjár-
barminn og virti fyrir sér sverðið.
Hann sat og velti því fyrir sér,
hve fagurt mundi vera í paradís,
og hve gjarna hann vildi komast
yfir brúna. En hann sá að það var
ógerningur — ekki til þess að
hugsa. '
í þessum hugleiðingum sat hann
tvær stundir, en vissi ekki hvað
tímanum leið. Hann hugsaði ein-
göngu um paradís.
En svo var háttað, að við gjána
var stórt fórnaraltari, og umhverf-
is það gengu prestar í hvítu líni,
sem gættu eldsins og tóku við
fórnargjöfum. I garðinum voru og
margir fórnfærendur og fjöldi ann-
arra manna, er aðeins voru áhorf-
endur við fórnarathöfnina.
Þar kom aldraður maður og
bar lamb, lítið og rýrt og þar á of-
an vargbitið.
Maðurinn færði prestunum
lambið, og óskaði að mega fórna
því, en þeir neituðu. Þeir sögðu að
ekki kæmi tilmálaaðbjóðadrottni
svo vesæla fórn. Öldungurinn bað