Vorið - 01.06.1944, Qupperneq 17

VORIÐ
47
tæri við örninn. En sá leikur sýnd-
ist ójafn og útséð hver endirinn
yrði. Enda sagði móðir mín, að
þegar hún leit upp frá þvottinum
við ána og horfði á eftir erninum
með mig í klónum, gat hún ekki
ímyndað sér, að hún sæi mig nokk-
urn tíma lifandi, og kannske ekki
einu sinni liðna.
En hvatastur maður og snarráð-
astur þar var Bogi Kristjánsson
kammerráðs, er á þeim árum mun
hafa verið fyrirvinna móður sinn-
ar. Hann var skotmaður góður, og
flaug honum fyrst í hug að freista
að skjóta örninn. En sá samstund-
is, að það væri Lokaráð. Fyrst og
fremst óvíst, hvort skotið kæmi í
mig eða fuglinn, í öðru lagi ekki
annað við það unnið, ef hann ynni
örninn, en að ég félli til jarðar úr
háa lofti. Hann greip langa stöng,
náði í röskan hest og reið áleiðis
að Krossfjalli, þar sem hreiðrið
var.
Og brátt kom í ljós, að örninn
hafði hér færzt of mikið í fang.
Ég var stór eftir aldri, og reyndist
fuglinum svo þung, að áður en
hann var kominn að f jallinu, dapr-
aðist honum flugið, svo að hann
flaug það lágt, að Bogi komst á
reiðskjóta sínum svo nálægt okk-
ur, að hann gat slengt stönginni í
væng arnarins, svo að hann varð
að setjast. Og þar sleppti hann
byrðinni, en Bogi þá svo nálægt,
að ránfuglinn, með sinn bilaða
væng, gerði mér ekki mein, þar
sem ég var komin, en lagði á flótta
undan manninum.
Móðir mín sagði mér, að þar
sem Boga tókst að slá stönginni í
væng arnarins, hafi hann verið
kominn yfir Krossá, svo vega-
lengdin, sem hann hefur flogið
með mig, hefur eftir því verið um
3 kílómetrar.
Þegar Bogi kom að þar, sem ég
lá, var ég í yfirliði. Orninn hafði
læst klónum gegnum föt mín á
brjóstinu, og voru förin eftir
klærnar í hörundinu, en sárin ekki
djúp, því að fuglinn hafði fengið
nægilegt hald í fötunum. Mig
minnir, að mér hafi verið sagt að
örninn hafi læst nefinu í hár mitt
á fluginu. En af því fékk ég engan
áverka.
Móðir mín sagði mér síðar, að
ég hefði verið dauf og utan við
mig nokkra daga á eftir. En varan-
legt mein fékk ég ekkert af þessari
einkennilegu loftferð.
Foreldrar mínir fluttu nokkru
síðar út í Bjarnarey. Þar átti ég
oft að gæta yngri systkina minna
úti við. Móðir mín varaði mig
jafnan við því, meðan þau voru lít-
il, að gæta þeirra vandlega, þegar
erni bæri þar yfir, en þeir sáust oft
á flugi yfir eyjunum, eða sátu þar
á klöppum og skerjum.
(Lesbók Morgunblaðsins).