Vorið - 01.06.1944, Síða 30

60
V O R I Ð
fyrir breytni sína og vildi að eng-
inn sæi sig. Hann sá móður sína
tárfella, þegar presturinn minntist
á glataða soninn. Hann gekk siðan
út úr kirkjunni. Hann tók eftir
litlum miða, sem hékk á kirkju-
hurðinni. A honum stóð: „Fundur
verður haldinn í templarafélaginu
Eikin í kvöld, kl. 8. Inntaka nýrra
félaga“. Hann leit á klukkuna.
Hún var hálf átta. Hann gekk
hugsi frá kirkjunni. Eftir tíu mín-
útna göngu kom hann að húsi. A
það var fest skilti, sem á var letr-
að: I. O. G. T. Hann gekk þar inn
og, er hann kom út, var hann orð-
inn góðtemplari og smakkaði aldr-
ei áfengan drykk upp frá því, en
bjó með móður sinni og ræktaði
jörðina. Geir S. Jónsson, Ak.
HLYNUR:
JÁTNING FARMANNSINS.
Þótt menn fari um allar áliur,
ótal margt þar fagurt sjái,
vér aldrei lítum óskalandið,
er oss heima dreymdi stundum.
Alltaí lengra um borg og bæi,
um blómleg héruð, fjöll og sléttur.
Enn ei íinnst þó óskafrónið.
Afram, burt um nýjar slóðir.
Er við lítum eitthvað fagurt,
er sem vanti í svipinn nokkuð.
Er það svipur svartra fjalla
og snævarins heima? Getur verið.
Nei, nei, alltaf lengra, lengra
um ljúíu, fögru suðurhöfin.
En íjarlægt Island alltaf skipar
í okkar hugum stærsta rúmið.
Loks við þreytumst. Er þá ekki
allur heimur fegri en þetta?
I huga lítum háu fjöllin
heima í dalnum, björt og fögur.
Grónar hlíðar, grænar sléttur,
gljáskyggnd vötn í sólarljósi,
fossinn gamla í gljúfri þröngu,
glóa snjó á vetrardegi.
Og að lokum eyjan hvíta
okkur beint í faðm sinn leiðir.
Asýnd hennar aldrei gátum
úr okkar hugum burtu numið.
Yfir brimiúfna hafið
aftur siglum fjarst til norðurs.
Ei í suðurs sólarlöndum
sanna gleði og unað fundum.
Og að lokum Island fríða
upp úr hafi rís og skýrist.
Jöklar sindra í sólarljósi,
við sjáum bæi standa i hlíðum.
Faðm sinn móðir bjartan breiðir
blítt á móti sonum villtum.
Eftir langa leit við fundum
loksins drauma og óskafrónið.
Þetta kvæði er eftir 14 ára
dreng, sem ekki vill láta nafns síns
getið, en hann á heima í einum af
hinum íslenzku, afskekktu fjalla-
dölum. í bréfi til mín getur hann
þess, að sér sé það ljóst, að kvæðið
sé viðvaningslegt, enda sé það
frumsmíð. Ennfremur segir hann:
„Eg vil geta þess, að ég orti þessi
kvæði (hann sendi annað til, sem
síðar mun birtast) ekki í ró og
næði í hlýju herbergi, heldur var
ég að hirða um skepnur. Dala-
bóndinn og börn hans eiga fáar