Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 6

100
HEIMILISBLAÐIÐ
& t/?ihntat :J.Vn t ^3/-
1/ékaU-
d’Annunzio í vinnustofu sinni og lúuti af bréfi því, er hann skrifadi
höfundi þessarar greinar.
tinu, kemur heim og býður hinum fræga
landa sínum að fara í fyrirlestraferð um
Suður-Ameríku og yrkja Ijóð til dýrðar
lýðveldinu Argentina. En — hvað myndu
skuldheimtumenn skáldsins segja? Fara
burt frá skuldum sínum — það gat hann
ómögulega. Það mál yrði að komast í lae-
áður.
»Gott, þá komum við því í lag! Hve mik-
il en upphæðin? Upp
með tölunak
Já, upphæðin! Það
vissi d’Annunzio nú
varla sjálfur. — En
það var mikið —
fimm hundruð þús-
undir líra — eða ef
til vill heil miljón!
»Miljón lírur! —
Jæja, við skulum Þ?
ganga frá samning-
unum!«
En er burtfarar-
stundin nálgaðist, þá
uppgötvaði skáldið,
að hann þyrfti endi-
lega að finna tann-
lækni sinn í París.
Og þegar Del Guzzo
fór um borð í Atlanz
hafsskipið, þá hélt
d’Annunzio norður á
bóginn með járn-
brautarlestinni. Hon-
um hafði aldrei geðj-
ast að sjóferðum --
og hann kom aldrei
til Suður-Ameríku.
Nú fór hann af
frjálsum vilja í 6 ára
útlegð, eins og hann
sjálfur kallar það,
»ekki til þess að yfb'-
gefa Italíu, heldur til
þess að gleyma Itöl-
um.« — Hann kunni
vel franska tungu,
og hafði fyrirfram unnið borgina og þurfti
nú aðeins að hirða sigurlaun sín.
Einhvern dag kom maður, sem vildi tala
við hann. Þjónninn rak hann öfugan út.
En d Annunzio sendi á eftir honum og'
lét sækja hann út á götu. ókunni maður-
inn vildi fá hann til að skrifa kvikmynda-
sögu, ef hann gæti fengið handritið dag-
inn eftir. Skáldið tók strax til vinnu, og