Heimilisblaðið - 01.07.1933, Side 9

HEIMILISBLAÐIÐ
103
Jón helgi Hólabiskup.
Sá má kallast sómii
sól og manna vinur,
er við eilíft Ijós
gleymir ei breyzku blómi,
er berst hér enn og stynur
■ — jarðar reyr og rós
hretin lemja, lirjá og löngum sveigja.
Hjörtu mannleg ótal sorgir beygja,
siys og plágur stríðin liörðu heyja'
lireldir hvergi á jörðu bcetur eygja.
En — við öllum sálum
opinn himinn stendur:
Guð í vöggugjöf
bcenarmjúkum mádum
manninn scemdi endur,
bríiaði harma höf.
Æðstu sálir eins og pálmar rísa,
eins og bál í myrkri duftsins lýsa,
eins og vitar fleyum viltum vísa
veg um lognblíð suncl, úr greipum ísa.
íslandi eyjan hvíta,
ei þér Drottinn gleymdi
að gefa leiðarljós:
Marga mæta og nýta
menn þér ást hans geymdi;
þitt er þeirra hrós.
Sjá til baka, Islands ungi mögur!
Eins og stjörnur tindra hetjusögur,
mörg eru dæmin mikil, hrein og fögur
manna, er geymir jörð og saltur lógur.
Fylg mér »lieim til Hóla«:
Hér var bjart um aldir’
Drottins gleði og dýrð;
kirkju skaut og skóla
skipuðu andar valdir, —
unz að á féli rýrð. —
Einn var fyrstur, öðrum dcemið gaf hann,
akri Drottins veitti gróðursafann.
himins málum aldréi yfir svaf hann.
Aldrei skyldi vanþökk manna grafa’ hann!
Birtu á jörðu bar hanm
bjartara þó í dauða
skein hans lífsins Ijós;
skœrstur víst þó var hann
er vitjaði bróðurnauða
yfir banaós.
Eins og börn, er kærsta nafnið kalla,
kallaði fólkið hans — þær bcenir gjalla
upp til himins — eins og tár þær falla
á hans brjóst, liann fer og blessar alla.
Enginn er svo þjáður
að ei linun hljóti
hans af bjartri höncl.
Enginn er svo smáður
að ei líknar njóti
enn fyrir biskups önd.
Sótt.ir herja á menn og málleysingja;
minsta og stœrsta sorg, er lifið þyngja>
eins og klukkur inn i sál hans hringja
allar hjartaþarfir Norðlendinga.
Guð þeim máttinn gefur,
sem gefa vHja aftur
brœðrum Ukn og Ijós.
Mörgum hjáipað hefur
helgra sálna kraftur.
Af bæn vex rós við rós.
Margir sáu — í clvala og draumi — standa
dýrolcgan biskup Jón og leysa vancla;
með stökkul og bagal hrekja Ula ancla,
i eymcl og blindni er vildu kvikum granda.
— Enn mun ást hans lifa
á þeim kæru sveitum,
er hann frceddi fyr>
harmur brjóst hans bifa,
er berast gróðrarreitum
ógæfu inn um dyr
straumar þeir, er alt með rót upp rífa,
raddir þær, er brjóst mót brjósti ýfa.
Biðjum trygð hans björtum dölum hlífa>
hans blessun yfir Norðurlandi svífa.
Hul da.