Heimilisblaðið - 01.07.1933, Qupperneq 28

HEIMILISBLAÐIÐ
122
Metnaður.
Eitt aðal skilyrði fyrir heilbrigðu lífi
mannanna er metnaður. En til þess að
metnaður leiði til gæfu og lífsgleði, þá
þarf hann að stjórnast af þekkingu og dóm-
greind
Sumir halda að metnaður sé synd. Nær
sanni væri að halda að vöntun á honum sé
synd. LJndir flestum kringumstæðum mun
það satt vera, að sú mannpersóna, sem
ekki finnur til metnaðar. sé ekki einasta
tilþrifalaus og óákveðin, heldur líka í flest-
um tilfellum ónýt.
Sá maður sem er ákveðinn og fram-
kvæmdarsamur, er metnaðargjarn maður,
En metnaður hans getur verið hættuleg-
ur, ef hann þekkir ekki sjálfan sig. og
heldur sig sterkari, heldur en hann í raun
og veru er, og svo stefni metnaður hans
í ranga átt.
1 hvoru tilfellinu sem er> gerir afvega-
leiddur metnaður manninn ófarsælan. Að
þekkja sjálfan sig, vera vandur að með-
ölum, áformið hreint og skýrt og takmark-
ið göfugt, eru undirstöðusteinar undir
metnað. sem þess virði er að sækjast eftir.
Það er margt, sem metnaðargjarn mað-
ur þarf að varast. Eitt af því, og eitt það
þýðingar mesta, er skortur á sjálfsþekk-
ing. Hann þarf að þekkja sína eigin hæfi-
leika. svo að hann lendi ekki út á villi-
götur dagdraumanna, sem aldrei rætast.
Upplag mannsins getur verið ágætt til þess
að vera læknir, en ófært til þess að vera
lögfræðingur. I því tilliti mundi vera hið
mesta óráð fyrir þann mann að leita
frægðar í réttarsölum landsins.
Sama er að segja um mann, sem væri
upplagður til þess að vera málafærslumað-
ur> en ekki sýnt um stjórnmál, hann myndi
gera rangt í því að leita gæfu sinnar í
verkahring stjórnmálamannsins. Það væri
líka jafn óráðlegt fyrir mann, sem ónátt-
úraður væri fyrir fjármál, að telja sjálf-
um sér trú um það, að hann væri efni
í ágætan bankastjóra.
Þó gera menn sig seka í þessum yfir_
sjónum daglega. Sjálfsþekking, sem grund-
völlur fyrir lífsstarfi mannanna, er þvi
miður ekki gerð að almennri reglu í lífinu.
Afleiðingin af því er sú. að þúsrnöir
manna, sem metnað og framgirni hafa,
eru í stöðugum eltingaleik ait sitt lífs-
skeið, og hver einasti vonarneisti hverfur
þeim, eins ,og mýrarljós væri. Samt er
metnaðargirni þeirra réttmæt. En það sem
að er> er það, að þéir eru, án þess þ°
að vita það, að reyna til að koma því i
framkvæmd, sem þeim er ómöguleg't —
að ná takmarki án sjálfsþekkingar ne
skilnings á sínu eigin upplagi, og reynzlu
annara, sem. þegar vel er athugað, get-
ur sýnt manni brautina til velgengni og'
gæfu.
En ef menn skildu nú hitta á hina réttu
köllun sína í lífinu, hvað þá? Þá er um að
gera fyrir manninn, að athuga vel hvert
metnaðargirni hans stefnir, og meðulin-
sem hann ætlar sér að nota til þess að
ná takmarkinu.
Ef að fylling hugsjónamannsins er að
finna í krónum og aurum, ef hann þráir
að eins peninga, þá mætti hann alveg eins
vera án metnaðar, þvr að peningar eða
eignir gera engan mann sælan.
Jafnaðargeð og ánægja, sem eru ávext-
ir uppfyltra vona, eru aldrei eign peninga-
mangara eða embættissjúkra manna. Þeir
eru settir til síðu manninum, sem velui’
hlutskiftið rétta, til þess að geta enn betui'
notið sín í þjónustu meðbræðra sinna.
Að vinna sigur og njóta sín, til þess að
geta orðið meðbræðrum sínum í lífinu til
gagns, það á að vera undirstaðan undir
metnaðargirni mannanna.
Undir áhrifum þannig lagaðrar metn-
aðargirni getur mönnum veizt auður, völd
og' virðing, og meira að segja líklegt að
þeim veitist það. En þeirra gróði verður
mikið meiri — mikið betri, miklu eftir-
sóknarverðari heldur en auður og völd.