Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.03.1945, Blaðsíða 13

Heimilisblaðið - 01.03.1945, Blaðsíða 13
HEIMILISBLAÐIÐ TITIAN Frh. af bls. 45. borg og settist til borðs með ríkum og vold- ugum. Frá Róm ferðaðist hann til hirðar Jvarls V. í Augsborg. Hann fór yfir Alpana Uln hávetur og náði áfangastaðnum heill heilsu þrátt fyrir ferðavolkið. Melancthon, 8ein staddur var í Augsborg um þetta leyti «efur einhvers staðar skrifað aðdáunar- 'ýsingu, blandna öfund, um þennan Metú- salem listanna, sem ekkert gat grandað, hvorkj[ asskuglöp, svallsöm manndómsár, stór- veizlur, vetrarferðalög, vín eða víf, né stöðug og þrotlaus vinna. Ferðalag, fleiri "undruð kílómetra langa leið um ófærðir í vetrarhörkum hafði engin áhrif á þennan gamla þorpara, meðan frægð og aðdáun biðu *ails við leiðarenda. Eftir misserisdvöl í Augs- ÖOrg, sneri hann aftur til hallar sinnar og settist þar ag fyrir funt og ant. Uni áttrætt hélt hann áfram að mála hina ^oktu Venusi með sömu ótrúlegu nautninni g * æsku, og ekki urðu þær lakari eftir því em hann eltist. Og í rauninni náði hann atuidi þroska síns í túlkun kvenlioldsins í « 6inni, þótt ótrúlegt megi virðast. Dísir Pessar lau vanalega fremst í myndum hans, ^eð yndisþokka, sem fær mann til að standa a öndinni. 1 hægri hvílu halla þær höfðinu ° mktum augunum, en á bak við eru vana- ga kentaurar að drykkju í skógprýddu lands- &¦• Pannig málaði hann hundruð mynda. Qn endalaus gleðisöngur um ástina, sem flzt nijóðnaði þótt aldurinn færðist yfir, og *¦ gar vanalegir menn voru gengnir til hinztu hvi'lu, hafði Titian aldrei lyft gleðibikarn- nærra. Hin tuttugu síðustu sumur ævi 118 voru í engu frábrugðin þeim sem á «an voru géngin. Hann safnaði peningum eo sömu græðginni og áður og innheimti Pa með sömu nákvæmninni. Og hið elligráa 0 uð hans beygði sig með sömu auðmýkt °g emjaðri sem fyrr. A daginn vann hann stöðugt við trönur ar. A kvöldin hélt hann veizlur sem stóðu ugt fram á nætur. Við þessi heinAoð voru itektinn Sansovino, sagnfræðingurinn atnito °g hinn „guðdómlegi Aretino, fastir Z*8ttr "7 alh gamlir menn orðnir. Þeir drukku erk vín 0g gutu ástaraugum til ungu stúlkn- 53 anna, sem fóru fram hjá höllinni. Þeir orktu sonnetur og ræddu um listir, drukku hver öðrum til. Þeir voru þrjú gömul börn, sem neituðu að hátta þegar aðrir héldu hátíðina. I einni slíkri veizlu var Aretino í sérstak- lega góðu skapi. Hann hélt glymjandi ræðu yfir borðum, þar sem hann var í forsæti, og hnittyrðin flugu af vörum hans. Það var langt liðið af nóttu, veðrið kalt og stillt, hann segir síðustu fyndnina og deyr síðan skyndi- lega með hlátur á vör. Hvílíkur endir fyrir mann af hans sauðahúsi! Titian átti nú aðeins einn náinn vin eftir og það var Sansovino, byggingameistarinn. Báðir voru þeir yfir nírætt og neituðu að gefast upp fyrir Elli. Þeir þráðu æsku og aftur æsku. Þeir tóku sér langar gönguferðir og voru ákveðnir í því að láta ekki bugast. Þeir fóru seint að sofa. Ræddu um lífið og ástina og reyndu eftir megni að hylja elliþreytuna. Þá var það dag nokkurn að Sansovino þagnaði fyrir fullt og allt og Titi- an mátti fara einn i gönguferðirnar, þó ekki alveg einn, því að stundum var hann í fylgd með dóttur sinni Lavinu. Fólkið á götunum veik fyrir honum, gráhærðum öldungnum, sem klæddur var í skinnkyrtil og með svarta húfu á höfði. Hann gat alveg eins hafa verið einvaldi eða jafnvel goð. Titian var nú orðin óhemju auðugur, samt minkuðu aldrei gírugheitin. Og í sama tón og fátækur listamaður, sem berst á móti sulti, skrifar hann til Filippusar Spánarkonungs: „1 öllum bænum, sendið mér peningana, svo að ég geti lokið í friði þeim fáu dög- um, sem ég á eftir lifað------------ég neyðÍ8t til að kasta mér að fótum míns hæstvirta kaþólska konungs og biðja mildilega að hann bindi enda á ógæfu mína". Það kom samt ekki í hlut Filippusar, held- ur plágunnar að reka enda á „ógæfu" Titi- ans. Árið 1575 geysaði drepsótt í Feneyjum. Fólkið dó í þúsunda tali, líkvagnarnir fóru í röðum um götur borgarinnar. Hugsuninni um dauðann skaut upp í hug Titians og hann tók að undirbúa jarðarför sína. Hann fór til munka nokkurra af Fransikusarreglunni og tjáði þeim að hann vildi mála fyrir þá helgi- mynd af hverju sem þeir kysu, gegn því að þeir sæu að öllu leyti um og stæðust kostn- aðinn af jarðarför hans. Tilboðinu var tek-

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.