Heimilisblaðið - 01.01.1963, Blaðsíða 7

Allt að því gift
Eftir CARL KELLAND.
^ Þegar rík stúlka ætlar að giftast
fátækum manni, gengur eins
mikið á og riði það í bága við
stjórnarskrána.
(^Harles gamli leit upp frá voginni, þar
_sem hann var að vega hálft kíló af
fAásaumi, og hann fór allt í einu að stara
, vfðskiptavin sinn, unga stúlku í síðum
UXum og peysu.
;,Þegar ég hugsa mig um,“ sagði hann,
vað í veröldinni ætlar þú að gera við
aft kíló af smásaumi?“
»Það er sú eina járnvara, sem mér gat
u£ komið,“ sagði hún.
»Jí£ja, þú þýrð yfir pukruverki."
svaraði hún einarðlega. „Ég varð
ffnna mér átyllu til að ná tali af yður.“
v-.»Það var heppni þín,“ sagði gamli járn-
, /usalinn, „að það var ekki sláttuvél, sem
j61. E°ni í hug. Það hefði orðið þér dýrara.
hvað er þér á höndum?“
»Þér getið allt, Barling, það veit ég.“
^ »Aldrei hefur mér nú tekizt að setjast
ól^ Uan(ft eldavél, án þess að það hefði sín
®Sindi í för með sér,“ sagði hann.
að' fauf yfir afgreiðsluborðið og lækk-
^ lóminn. „Ég ætla að byðja yður að fá
til að giftast mér,“ sagði hún alvöru-
^ »Eruð þér nógu gömul til þess?“ spurði
narles.
»®g er tvítug,“ svaraði hún.
W^fnrðu einhvern sérstakan í huga, eða
u bara giftast, almennt talað?“
sa’’A.e vil giftast honum Gunnari Melg,“
5,01 hún.
rfk. unga lækninum, einmitt það?
hefur hann til saka unnið?“
”Qað ákvað ég fyrir tíu árum.“
Ve|,AE nu ertu orðin tvítug, og hann hefur
tjarstaddur mestallan tímann. Jæja,
hRi
en nú, þegar hann er orðinn læknir, hefur
hann ekki einu sinni efni á að framfæra
kött, hvað þá konu.“
„Hvers vegna leyfist ekki ungri stúlku
að eiga mikla peninga?" spurði hún áköf.
„Fátæk stúlka má giftast milljónaeiganda.
Þá er sagt, að hún hafi verið heppin. En
þegar stúlka, sem á eitthvað, vill giftast
íatækum manni, gengur eins mikið á út af
því og það riði í bága við stjórnarskrána
eða boðorðin tíu og ekki veit ég hvað.“
„Það kann að vera stærilæti,“ sagði
Charles. „Sumir kalla það virðingu fyrir
sjálfum sér.“
„Vitlaust er það, hvað sem veldur,“ sagði
hún.
Charles hugsaði sig um. „Hvað er það,
sem honum fellur ekki í geð hjá þér?“
„Hann gefur mér blátt áfram ekki
gaum,“ sagði hún reiðilega.
„Gætir þú ekki æpt upp í eyrun á hon-
um eða stungið hann með títuprjóni?“
„Það liggur við, að ég hafi gert það. En
hann lætur ekki truflast,“ sagði hún. „Ég
á ekki hægt með að sparka í legginn á hon-
um og spyrja hann hvenær við eigum að
gifta okkur. Hann gæti fengið þá hugmynd,
að ég væri eitthvað skrítin. Ég vildi líka
helzt, að hann héldi, að hugmyndin kæmi
frá sjálfum honum.“
„Hann er efni í fyrirtaks lækni,“ sagði
Charles. „En hann kemst ekki langt hér.
Hann má vera feginn, ef hann sleppur lif-
andi héðan. Zilinski vitlausi hefur hótað
honum dauða og djöfli, af því að hann tók
annan fótinn af syni hans, en hann var
með drep í fætinum.“
„Zilinski er ekki með réttu ráði.“
„Hann er fávís,“ sagði Charles hægt,
„og það er jafn slæmt. En segðu mér. Gæt-
ir þú ekki alveg eins vel komið auga á
annan, sem er fúsari.“
„Fái ég ekki Gunnar Melg,“ sagði hún
ör, „dey ég. Segið mér, hvað ég á að gera.“
Barling gamli klóraði sér í skegginu á
^LlSBLAÐIÐ
7