Heimilisblaðið - 01.01.1963, Qupperneq 8

hökunni og braut heilann. Svo leit hann
upp. „Reyndu heldur að tala um það við
konuna mína,“ sagði hann. „Hún er miklu
vitibornari en ég. Hún er aldrei ráðalaus,
og viti hún það ekki, þá er það af því, að
það er engin leið. Þú getur komizt hérna í
gegn.“ Hann lyfti hlera í afgreiðsluborð-
inu og lét ungu stúlkuna smjúga í gegn.
„Og svo bara þarna upp stigann.“
Hún lagði höndina á handlegginn á hon-
um. „Barling," sagði hún, „ef þér gætuð
talað mínu máli við Gunnar — á einhvern
hátt. . . ég á við .. .“
„Ég skil. Ég skal gera það, sem ég get,“
sagði gamli maðurinn og kinkaði kolli.
„Þakka þér fyrir.“ Hún brosti. „Mér er
farið að líða eins vel og ég væri allt að því
gift.“
„Þú skalt samt ekki panta brúðarkjól-
inn strax,“ sagði Charles gamli.
Svona veik því við, að bíllinn hennar
Míu Tinker stóð svo oft fyrir utan litla
húsið hans Barlings, að þorpsbúar veittu
því athygli. Stundum saman var unga
stúlkan hjá frú Barling, og þær óku oft
út í sveit til fólks, fólks, sem bjó æði langt
í burtu. Heila viku var hún í dularfullri
heimsókn í stórborginni.
Winkler, sem ók áætlunarbílnum, nam
staðar eins og vant var fyrir utan járn-
vörubúðina til að ræða um umferðarvanda-
mál og segja fréttir. „Þessi Zilinski er
alltaf á höttunum eftir Melg lækni,“ sagði
hann, „af því að hann tók fótinn af drengn-
um. Zilinski sver það, að hann skuli ná
sér niðri á honum. Um daginn fékk lækn-
irinn kúlu gegnum skyggnið á bílnum sín-
um.“
„Veslings manninum er vorkunn," sagði
Charles gamli, „sé þess gætt, hvað hann er
ægilega fávís. Það er erfiðast að sannfæra
fólk, sem veit ekkert og þekkir ekkert.
Læknislyst er eins konar galdrar í augum
manns eins og Zilinskis.
„Já, það kann að vera,“ sagði Winkler.
„En ekki ætti læknirinn að gjalda þess.
Væri ég í hans sporum, færi ég varlega í
það að aka allt of afskekktar leiðir, sér í
lagi að nóttu til.“
„Skyldir þú rekast á hann, máttu segja
honum að mig sé að finna hérna á bekkn-
um fyrir utan búðina mína,“ sagði CharleS
gamli.
T-vEGAR LEIÐ á daginn, sá gamli járnvöi'U'
* salinn lækninn unga koma gangand'
yfir brúna til sín.
„Góðan dag, Barling,“ sagði hann.
„Góðan dag, læknir. Hvernig líður sjúk'
um, höltum og blindum?“
„Þeir eru allt of margir,“ sagði Gunna
Melg og hló, „en þó ekki það margir, a
ég geti keypt mér ný tæki.“
„Læknir, sem hefur kúlu gegnum höfuö'
ið, þarf engin tæki,“ sagði Charles. ((
Læknirinn brosti. „Þér hafið frétt þa^
„Ég sem borgarstjóri í bænum gæti e-
t.
v. sett Lilinski undir lás og slá,“
Charles Barling, „eða látið vísa honuffl al
byggðinni.“ ^ ,
,,'Ég hef gert mannanganum nóg 11
meins,“ sagði ungi læknirinn og hristi h0 '
uðið. „Frá hans eigin sjónarmiði er halllj
í fullum rétti. Slíkt verður að sætta sl®
við, þegar maður er læknir í svona a
kima.“
„Hann þarf ekki að vera fábjáni fyrl
það,“ sagði Barling. „En ég ætti e. b
að tala við hann í alvöru.“
„Já, já. Það getið þér vel,“ sagði Gunna
Melg. „Nú verð ég að halda áfram-“ ,j
„Gefið þér yður nokkurn tíma stuud
að hugsa, læknir?“
„Um hvað?“ i
„Um það, hvað tíminn líður hratt. HVíl
hann er hraðfleygur. Þeir, sem mael.
þekkti í bernsku, eru allt í einu orðh
manni ókunnugir. Það á við jafnt uni stu
ur og pilta. Telpa, sem var ekki annaö e
telpukríli í gær, er orðin kona daginn ef 1 ‘
Já, annað var það ekki, sem ég vildi se£J
læknir.“
„Ég held ég skilji yður ekki almeI1111
lega, Barling.“
„Nei, það hygg ég ekki heldur,“ ^ *
Charles gamli. „En e. t. v. ef þér f0311
að hugsa málið nánar ...“
(AGINN EFTIR var breytt veður. Þuð '
komin rigning og slydda. StormUr r
D
fór eins og súgur um dalinn, og vöxtui y*
kominn í ána fyrir kvöldið. Stormu11
-Jí
8
HEIMILISBúAh