Heimilisblaðið - 01.01.1963, Síða 12

Ævintýri í œvintýrinu
Sykur —
Eftir Hakon Mielche.
Ástralía kom of seint til skjalanna með
tilliti til miklivirkrar og ómannúðlegrar
notkunar á lituðum kynþáttum sem ódýru
vinnuafli. Fyrsta hagnýting landsins auð-
veldaðist ekki af þeim möguleikum, sem
fyrir hendi voru í Bandaríkjunum, þar sem
voru til staðar innfluttir negraþrælar á
bómullarekrunum, eða notkun þræla á syk-
ur- og kaffiekrum Suður-Ameríku.
Fyrstu landnemar Ástralíu leituðu um
eyðimerkur og regnskóga meginlandsins,
en fundu aðeins óhrjálegan fjölda inn-
borinna manna, illa af guði gerða, bæði
andlega og líkamlega, sem ekki voru hæfir
til neinnar vinnu. 0g þegar landnámið loks
komst á það stig, að farið var að þarfnast
vinnuafls til erfiðra átaka undir hitabeltis-
sól norðurlandsins, var orðið of seint að
fara að dæmi Norður- og Suður-Ameríku
og flytja inn þeldökkt fólk.
Einmitt í þann mund sem tilraun var
fyrst gerð með að flytja inn kanaka frá ná-
lægum eyjum Kyrrahafs, fékk fólk í öðr-
um heimshlutum samvizkubit af öllu þræla-
haldi og lagði blátt bann við því í sérhverri
mynd — jafnvel hið grímuklædda „samn-
ingsbundna“ þrælahald, þar sem fégráðug-
um höfðingjum á Sólómonseyjum var mút-
að gegn uxum, hnífum og álnavöru til að
láta unga og hrausta stríðsmenn ganga
um borð í skonnortur og gegna þrælsstörf-
um á Queenslandi um visst árabil, það var
stranglega bannað. Það þýddi ekki einu
sinni að láta hina ungu menn setja meiý
sitt eða fingrafar á löglegan samning; shk
gat leitt til dulbúins þrældóms.
Heimurinn var yfirleitt á móti þvílíkun?
aðförum, og í dag þekkist hún aðeins a
fáeinum afskekktum eyjum á þessum slo_'
um. Hið svarta fílabein er ekki lengur nei11
útflutningsvara.
Og svo er fyrir að þakka hinum melin’
amerísku og evrópsku „negraelskurun1 ’
með Harriet Beecher Stowe og hina V1
kvæmu bók hennar „Kofa Tómasal
frænda“ í broddi fylkingar, ásamt Abia
ham Lincoln og ýmsum öðrum hugsjón111
mönnum, að Ástralía varð að senda a
sína „samningsbundnu“ verkamenn af 1 ^
til eyja þeirra, þaðan sem þeir höfðu koú>
ið. Höfðingjar eyjanna og skipstjórarn ^
á „svartfugla“-skonnortunum misstu v£e^
an spón úr aski sínum. Þess í stað kon1
Ástralía að raun um það, að kenningin un
óhæfni hvítra manna til erfiðisvinnu un
hitabeltissól var aðeins afsökun ein, f1111
in upp af hvítu mönnunum sjálfum, s
heldur vildu halda um þrælasvipuna
leggja á sig stritvinnu. . ,;1
í dag leggur hvíti maðurinn að sér me^‘
við erfið störf í Queenslandi
heldur en jafnvel hinir fyrri
ar hans þurftu nokkru sinni á sig að le^gl ^
því að í mörgum tilfellum vinnur ka1
norðanvei .
svörtu Þrr'

„Hvað þá?“ sagði hann eins og það væri
lýti, sem hún hefði játað.
Hann dró hana að sér, og svo voru þau
þreytt, að þau urðu að styðja hvort annað.
Þau hnigu niður á harðan trébekk og sátu
grafkyrr. Hún horfði á hann með aðdáun
og var hamingjusöm. Dyrnar opnuðust.
Þau heyrðu það ekki. Þau sáu ekki Charles
12
Tía1111
Barling gamla, þegar hann gekk mn.11
ræskti sig. gj
„Jæja,... hvernig gengur?“ SP^ ^
hann. „Það lítur út fyrir, að við ho
kosið réttan dag, Mía, eða hvað?“ g.
„Já,“ hvíslaði hún hljótt og lokaði^ g
unum. Höfuð hennar hvíldist við öxl k
læknis.
HEIMILlSBbA®1