Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Side 5

Nýjar kvöldvökur
Júlí—September 1955 * XLVIII. ór# 3. hefti
EINAR KRISTJÁNSSON frá Hermundarfelli:
Um sumardag
Gamansaga.
Eg veit ekki með vissu, hvort þið kannist
við mig, hann Kristmmrd í Fjörunni. En
þó að þið hafið aldrei heyrt mig nefndan,
kannist þið vafalaust við konuna mína,
hana Marsibil Metúsalemsdóttur. Það er nú
kvenmaður, sem segir sex.
Þið hafið kannski einhverntíma séð hana
standa á hvítskúruðum tröppunum fyrir
framan húsið okkar í Fjörunni og stjórna
þaðan umferðinni og götulífinu af þeirri
einurð og röggsemi, sem henni er lagin.
Hún sendir nágrannakonunum tóninn og
gerir upp við þær gamlar sennur og nýjar
með mergjuðu orðavali og er einkar fund-
vís á snöggu blettina þeirra. Hænsni, rottur,
hunda og ketti flærnir hún hrott með sófli
eða grjótkasti. Hún hellir sér yfir krakk-
ana, þegar þau eru að gera aðsúg að okkur
með uppnefnum og ókvæðisorðum. Þessir
pottormar hafa stofnað með sér einskonar
talkór og hópast heimundir húsið, svo
nærri sem þau þora og öskra margraddað:
Marsibil, Manndrápsbil, Marsibil, Mann-
drápsbyl. En til mín kalla þau: Hó og hí,
Kristnamurti, og fleiri skammaryrði, sem
ég skil ekki.
Eg er svo sem ekkert ósköp hissa, svona
með sjálfum mér, þó að krakkaskammirnar
dyttu ofan á þessa nafngift handa henni
Marsibil, því að þegar hún er í essinu sínu,
þá er alls ekki fjarri því, að hún minni
mann á þess háttar náttúruhamfarir.
En þó held ég, að Marsibil sé ekki eins
uppsigað við neitt eins og bílana og raunar
ekki að ástæðulausu, því að segja má með
sanni, að þeir séu eitt hið hvimleiðasta
fyrirbæri þeim, sem verður að fara allra
sinna ferða fótgangandi.
Þegar maður er að slabhast áfram í for
og krepju, ryðjast þeir framhjá manni á
spani, og eigendurnir senda vegfarandan-
um hreykið og meinfýsið augnaráð um leið
og þeir láta hann fá velútilátna gusu af
forarbleytu yfir nýpressuð sparifötin sín.
Þetta hefur sjálfsagt átt einhvern þátt í
því, að Marsibil segir einu sinni við mig
upp úr eins manns hljóði:
— Þú ættir að læra á bíl, Kristmundur.
Það var ekki laust við að dytti ofan yfir
mig.
— Hvað ertu að segja, Marsibil? Heyri
ég rétt? Sagðir þú, að ég ætti að fara að
læra á bíl?
— Já, það sagði ég, og ég meina það í
blákaldri alvöru. Þú skalt læra á bíl. Hví
ætli þú getir ekki lært á bíl eins og hver
annar? Eg ætla varla að trúa mínum eigin
eyrum, því að það er hreint ekki á hverjum