Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Side 14

98
LÍFIÐ ER BYRJAÐ
N. Kv.
Þau gengu að borðinu.
„Eg þekki ykkur, ef mér skjátlast ekki,“
sagði Lunde. „Gerið þið svo vel.“
„Það er fallega gert af yður,“ rnælti Gre-
gers.
„Nú les ég í blaðinu á meðan þið borð-
ið,“ sagði magisterinn. „Eg vona að þið
fyrirgefið þó að ég reyki pípu mína.“
Birta horfði á hann.
Lunde brosti og sagði:
„Á ég að slökkva í pípunni? ungfrú
Birta?“
„Nei, nei, auðvitað ekki.“
Svo fór hún að ná í smurða brauðið.
Hún reyndi að gleyma því að Lunde mag-
ister var þarna. Hún vildi hugsa um það,
sem Gregers hafði sagt við hana. En lienni
gekk ekki vel að hugsa. Hún hafði enga
lyst á matnum, en dreypti á ölinu. Þarna
sat hún hjá tveim mönnum. Annar þeirra
var jafnaldri hennar, annar fáum árum
eldri. Annar var vinur hennar og félagi og
ef til vill mannsefni. Hinn var „gamall“
kennari hennar, er hún hitti þarna af til-
viljun. í raun og sannleika maður, sem
ekki kom henni framar við. En er blaðið
skrjáfaði í höndum hans var sem straumur
færi um taugar hennar. Og augnablik horfð-
ust þau í augu. Augu hans voru alvarleg og
ertnisleg. Hún óskaði þess innilega, að hann
væri farinn. Þá mundi henni ganga betur
að hugsa. En auðvitað færi hann ekki. Þetta
var hans borð.
Gregers bað um kaffi og vildi gefa þeim
koníak. Hans Lunde braut saman blaðið og
lagði það frá sér.
Hann mælti: „Það er ætíð gaman að
hitta gamla nemendur.“
Gregers bauð honum vindling.
Hann mælti: „Já, það er að minnsta
kosti engin óvinátta á milli okkar, magist-
er Lunde.“
„Nei, ekki milli okkar,“ svaraði hann.
Birta varð þess vör, að þeir horfðu báðir
á hana. Henni brá ónotalega. En þeir fóru
að hlæja.
„Af hverju hlæið þið?“ spurði hún
gremjulega um leið og hún slétti hár sitt.
Henni kom til hugar, að eitthvað væri at-
hugavert við útlit sitt.
Gregers yppti öxlum og mælti: „Ertu bú-
in að gleyma því, að það var endalaust stríð
milli ykkar?“
„Já, það er orð og að sönnu,“ sagði
Lunde. „Eg hefi sjaldan haft óþjálari kven-
nemanda. Þér reynduð með öllu móti að
koma mér í bobba.“
Birta var næstum búin að gleyma þessu.
En nú mundi hún eftir kennarastofunni og
Lunde við kennaraborðið klæddum í ljós-
grá föt. Hún minntist þess, hve áköf hún
hafði verið í það að erta liann og særa.
Hún mælti: „Já, ég man eftir þessu. Þér
hafið rétt að mæla. En ætli ég hafi ekki haft
ástæðu til þess að haga mér eins og ég
gerði? Hafið þér nokkru sinni gert yður
grein fyrir því, hve afar ranglátur þér vor-
uð gagnvart mér? Það mætti segja, að þér
ofsæktuð mig.“
Hún hafði talað af sannfæringu. Röddin
titraði.
Lunde magister hrukkaði ennið. Hann
sagði: „Þetta hlýtur að vera misminni. Ég
hefi ætíð gert mér far um að vera réttlátur.
En þér voruð mjög erfiður nemandi." Rödd
hans var ekki friðsamleg. Það leit út fyrir
að báðum virtist tími reikningsskilanna
vera kominn.
Gregers veitti báðum nákvæmar gætur.
Birta mælti: „Það var yðar sök, að ég
var erfið.“ Augu hennar skutu gneistum.
„Þér lásuð upp stílana mína á þann hátt,
að þeir urðu að athlægi. Eg man það, að ég
las eitt sinn upp ástarkvæði eftir Christian