Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Síða 15

N. Kv.
LÍFIÐ ER BYRJAÐ
99
Winter. Þér sátuð með hönd undir kinn á
meðan. Og svipur yðar var svo ámátlegur í
minn garð, að allur bekkurinn henti gaman
að mér á sinn hátt.“
„Þér höfðuð ábyggilega gott af því að
vera bæld.“
Birta minntist þess hve mjög hún hafði
vandað sig við þennan upplestur. Um það
þagði hún. En svo sagði hún þurrlega: „Eg
áleit að nýtízku uppeldisfræðingar hefðu
meiri þekkingu í sálarfræði en framkoma
yðar gagnvart mér bar vitni um. Þetta gat
liaft varanleg ill áhrif á mig.“
Lunde horfði á hana. Hann hafði hlóð-
roðnað.
„Munið þér ekki eftir því, hve erfið þér
voruð viðfangs? Vegna agans var ég neydd-
ur til-----.“ Hann þagnaði. Gregers horfði
liugsandi á hann. Svo sagði hann: „En var
hún ekki lagleg?“
Birta gretti sig og sagði: „Það kemur
ekki málinu við.“
Lunde tók til máls: „Sem sagt, ég var
neyddur til þess vegna agans. Það er merg-
urinn málsins.“
Gregers laut niður að borðinu. Hann
mælti: „Var það vegna agans, magister
Lunde?“
Birta sagði: „Nei, það orsakaðist fyrst
og fremst af illgirni, engu öðru en ástríðu-
þrunginni illgirni.“
Það leit út fyrir, að Lunde ætlaði að
svara ónotum. En hann hætti við það og
sagði: „Þetta urðu ekki gleðilegir endur-
fundir. En nú verð ég að fara.“
Birta kreisti aftur augun. Hún liafði
drepið á illgirni. En sjálf bar hún það með
sér, að hana langaði til þess að særa og á-
víta. Hún virtist óbreytt frá því hún var í
skólanum.
Hún mælti: „Áður en þér farið, verðið
þér þó að minnsta kosti að óska mér og
Gregers til hamingju. Við eruð nýtrúlof-
uð.“ Hún reyndi að brosa.
Gremjusvipurinn á magisternum hvarf.
Hann virtist skyndilega þreytulegur. Hann
mælti: „Til hamingju.“ En röddin var hás.
Hann ætlaði að standa á fætur, en Gregers
lagði hönd sína á handlegg hans.
„Nei. Farið ekki samstundis, magister.
Við Birta erum ekki trúlofuð, og verðum
það aldrei. Hún stendur við hlið fyrirheitna
landsins. Og ég er hræddur um, að ég geti
ekki fylgt henni þangað inn. Ég álít að þið
ættuð að tala betur saman. Þið skuluð segja
hvort öðru sannleikann um ástæðuna fyrir
ósamkomulagi ykkar. Verið þið sæl.“
Hann gekk burt svo fljótt, að þau gátu
ekki aftrað honum.
Birta mælti: „Þetta er mjög leiðinlegt.
Mér virðist------.“
„Bíðum við,“ sagði Lunde. „Ef til vill
hefir hann rétt að mæla. Skólavistin er
löngu liðin og lífið er byrjað. Nú vil ég fá
leyfi til þess að bera í bætifláka fyrir mig.“
Hann lagði frá sér vindlinginn, en horfði
stöðugt í augu hennar.
„Birta! Það er eitt, sem hver kennari
verður að vera á verði fyrir. Hann verður
að forðast að fella ástarhug til nemanda
síns. Og ef hann verður ástfanginn, neyðist
hann til þess að leyna því, hvað sem það
kostar. Jafnvel viðhafa óvingjarnlegt við-
mót eða fjandskap. Þegar þú last upp-
kvæðið — en því gleymi ég aldrei — gat
ég varla stillt mig um að faðma þig að mér,
svo að allur bekkurinn sæi. Frá þeirri
stundu hefir þú aldrei farið úr huga mérv
Ég hefi aldrei getað gleymt þér.“
„Aldrei — aldrei getað gleymt mér? Er
þetta satt?“
Hann leit á hana og kinkaði kolli. Augna-
ráð hans sagði henni, að hugur fylgdi máli.