Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Blaðsíða 29

N. Kv.
PITCAIRN-EYJAN
113
— Christian veit ekkert um það, sagði
Tetahiti. ■—- Á ég að gera honum það ljóst?
— Það mundi vera gott, ef hann vissi
eitthvað. En liann verður sjálfur að sjá
þetta, við verðum að bíða og þegja.
I mánuð eða meira, eftir dauða Fasto,
liafði Williams ekki séð Hutiu. Stúlkan var
hrifin af honum, en hafði vit á að bíða.
Járnsmiðurinn gat ekki hrint þeirri hugsun
frá sér, að Fasto hefði komizt að því, hvern-
ig ástatt var og af sorg og örvilnan fleygt sér
fram af björgunum. Þó að hann væri rudda-
legur og ósiðaður, var hann alls ekki til-
finningalaus. Nokkurn tíma hafði hann
unnið verk sitt í kyrrþey, án þess að líta á
Hutiu, þegar hún fór framhjá, en eftir því
sem frá leið sótti í sarna horfið og áður og
veikleiki hans gagnvart ungu stúlkunni
gerði aftur vart við sig. Stefnumót þeirra í
kjarrinu byrjuðu að nýju, en af hennar
liálfu var að minnsta kosti farið varlegar
en áður.
Williams var samt sem áður alls ekki á-
nægður með ástandið, eins og það var.
Hann vildi njóta stúlkunnar einn. Þetta,
sem hafði upphaflega ekki verið annað en
einskisvert daður, varð nú að hreinni ást.
Marga nótt lá hann vakandi fram undir
morgnn og liugsaði um það, hvernig hann
gæti fengið Huitu fyrir konu. Hann fann,
að hann gat ekki lifað svona lengur. Síð-
ara hluta dags nokkurs, þegar hann var að
vinna nreð Mills í smiðjunni, lagði hann
hamarinn frá sér.
■— Hvíldu þig stundarkorn, John, sagði
hann.
Mills rétti úr sér og geispaði. •— *Hvað
er að? spurði Iiann forvitnislega.
— Eg þoli þetta ekki lengur. Þið eigið
allir konur, en ég á enga.
— Ja, mína getur þú ekki fengið, hreytti
Mills út úr sér. — Taktu konu frá einhverj-
um blökkumannanna.
— Já, Huita væri góð fyrir mig.
Hinn rak upp hlátur. — Þú ættir að
kynnast henni. Hún er snotur stelpa, en hún
er hættuleg, eftir því sem Prudence segir.
— Það væri gaman að vita, hvað Christ-
ian og Minarii segðu um þetta.
— Fjandinn hafi blökkumennina. Þetta
rnál á að útkljá með atkvæðagreiðslu. Hvað
getum við án John Williams og smiðju
hans!
Hús Christians stóð vestast á eynni við
hæðardragið, sem ekki var eins bratt og
hæðirnar við Bountyflóann. Skógarbelti
meðfram hæðarbrúninni skyggði á húsið,
svo að það sást ekki frá hafinu.
Húsið var tvær hæðir, byggt úr eikar-
plönkum úr Bounty. Efri hæðin var stór og
rúmgóð með glugga á öllum hliðum. Það
var liægt að opna þá og loka þeim eftir því
sem vindstaðan var. Upp á loftið lá stigi og
var loftgatið lokað með hlera. Þarna uppi
sváfu Christian og Maimiti.
Neðri hæðinni var skipt í tvennt með
skilrúmi. Annað herbergið var vinnustofa
Christians. Klunnalegur stóll stóð fyrir
framan eikarborð, á því lá biblía með silf-
urspöngum og bænabók, áttavitinn úr Boun-
ty og vandað úr frá Kendall í London.
Christian trekkti úrið upp á hverjum degi,
og, ásamt Young, gætti hann þess vandlega,
að það gengi rétt.
Christian hafði nýlokið við að borða
miðdegismatinn og sat ásamt Maimiti á
bekk við þá hlið hússins, sem sneri út að
hafinu. Sólin var hátt á lofti og hafið, sem
sást gegnum runnana, breiddi sig xit móti
norðri, blátt og spegilslétt. Þegar hann leit
upp tók hann eftir því að William var að
koma.