Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 33

K Kv.
unurn, sem þeir höfðu siglt fram hjá á
Bounty. Hann athugaði ekkert hvert hann
fór, en stýrði aðeins í norður. Þegar hann
svo leit um öxl, sá hann bátinn, sem var
tæpa mílu frá honum. Hann færði sig af
þóftunni, tók byssuna, hlóð hana og bjóst
til að mæta mótstöðumönnum sínum.
Báturinn nálgaðist óðfluga. Þegar hann
var skannnt frá honum, lyfti hann byssunni.
— Nemið staðar, hverjir sem þið eruð,
skipaði hann hvasst.
Christian stóð upp og gaf ræðurunum
merki um að róa áfram. — Williams, skip-
aði hann. •—- Legðu frá þér byssuna.
Hægt, líkt og í svefni, hlýddi þessi svart-
skeggjaði maður í bátnum og hné niður á
þóftuna.
Bátarnir komu hvorir að öðrum og
Christian steig yfir í bát Williams.
— Ertu genginn af vitinu? spurði hann
reiðilaust. — Hvernig gat þér dottið þetta
í hug?
— Láltu mig vera, herra Christian, uml-
aði Williams. — Þetta getur ekki gengið
svona lengur. Það, sem ég nú geri kemur
mér einum við.
Christian settist við hlið hans. —- Hugs-
aðu þig nú vel um, Williams, sagði hann
rólega. — Þessi bátur er sameign okkar
allra og hvernig gætum við komizt af án
járnsmiðs? Tahiti er þrjú hundruð sjómíl-
ur héðan. Það væri sama og að ganga út í
opinn dauðann .... Komdu nú og jafnaðu
þig-
Williams sat nokkra stund og horfði á
fætur sér, áður en hann tók til máls. — Já,
herra, ég kem til baka, sagði hann að lok-
um hikandi, án þess að líta upp. Eg hef gert
allt, sem ég gat. Ef einhverjir erfiðleikar
koma fyrir í framtíðinni, mátt þú ekki
kenna mér um þá.
117
Sjöundi kafli.
Eftir að búið var að byggja húsin, hafði
Williams lítið að gera og dvaldi þess 'vegna
mestan hluta dagsins fjarri bústöðunum. A.
afviknum skógi vöxnum bletti á vestur-
strönd eyjarinnar var hann önnum kafinn
við að ryðja land og byggja sér kofa. Vetr-
armánuðina, júlí, ágúst og september, fór
hann að heiman á hverjum morgni áður en
aðrir komu á fætur og kom ekki aftur fyrr
en farið var að dinnna. Mills lét hann af-
skiptalausan og Martin var fyrir löngu
hættur að spyrja hann. Snemma í október
tilkynnti hann, að hann flytti í þetta liýja
hús sitt. Mills hjálpaði honum að flytja
eigur hans yfir fjallsásinn, þangað, sem
r.ýja húsið stóð í rjóðri í skóginum.
Þó að húsið væri lítið var það vandað og
vel byggt. Veggirnir voru úr panandurtrjá-
við, haglega gerðir, gólfið úr plönkum og
búsáhöld öll smíðuð af miklum hagleik.
Mills hafði ekki komið þarna áður og leit
undrandi í kringum sig.
•— Þú hefur sannarlega búið vel um þig
hérna, John, sagði hann og lét byrðina frá
sér. •— Hér er allt eftir nýjustu tízku, er
það ekki? Og þú ætlar að búa hér aleinn?
— Já.
Mills yppti öxlum. — Ég skal ekki skipta
mér af því, — en ef það er Hutia, sem þú
ert alltaf að hugsa um, hvers vegna tekur
þú hana þá ekki og lætur þér standa á sama
uin blökkumennina?
— Ég hef ekki ætlað mér að stofna til
vandræða. Christian hefur verið réttsýnn
gagnvart okkur, og ég vil einnig leitast við
að vera það gagnvart honum. Eg ætla að
reyna að búa hér fjarri henni, en ég þori
ekki að segja hvernig það muni takast. -—
Þakka þér fyrir, að þú hjálpaðir mér í
smiðjunni, John, bætti hann við, — og
PITCAIRN-EYJAN