Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Blaðsíða 40

124
PITC AIRN-EYJ AN
N.Kv.
umhverfis hvílu Maimiti. Þegar allir voru
seztir tók Christian til máls.
— Eg ætla að bera undir ykkur mál,
sem þarf að greiða atkvæði um. Eigum við
að úthluta rommi í dag og drekka það
hérna á staðnum?
Allir réttu hendurnar upp, en Mc Coy
spurði rólega. — Hversu mikið er eftir,
hérra? Christian tók upp vasabók sína og
Idaðaði í henni nokkra stund. Fimmtíu og
þrjú gallon.
Mc Coy hristi höfuðið þungur á brún.
— Varla þriggja mánaða forði.
Þegar glösin höfðu verið fyllt, var drukk-
in skál barnsins. — Við óskum honum
langra lífdaga. Megi hann verða eins góð-
ur maður og faðir hans.
Mc Coy varð sá síðasti, sem tæmdi glas-
ið sitt. Hann horfði lengi hugfanginn á vín-
ið, áður en hann drakk það.
— Skál fyrir fyrsta barninu okkar! sagði
hann að lokum. En eg verð ekki langt á
eftir þér, herra. Mary mín mun fæða mér
barn áður en vika er liðin.
Áttundi kafli.
í nóvember, þegar regntíminn byrjaði,
var farið að sá í akrana. Veðrið var of
lieitt, til þess að hægt væri að vinna erfiðis-
vinnu, þegar sólin var hæst á lofti. Menn-
irnir fóru til vinnu sinnar í dagrenning, en
hvíldu sig um miðjan daginn, þegar heitast
var, og héldu síðan áfram fram í myrkur.
Smith, Young og Christian höfðu í fé-
lagi rutt landspildu í Autédalnum. Nú var
búið að brenna greinarnar og ryðja burtu
trjástofnunum. Eldbrunninn jarðvegurinn,
frjósamur og rauður, beið albúinn að gefa
ríkulega uppskeru af brauðrótum.
Morgun nokkurn um miðjan nóvember,
lögðu þessir þrír menn af stað fyrir sólar-
upprás. Þeir gengu eftir stignum, sem lá til
suðurs, upp brekkuna og áfram yfir fjalls-
hrygginn. Það var enginn vindblær. Þoka
grúfði yfir trjátoppunum og nýgræðingur-
inn var alþakinn næturdögg. Nokkrar konur
höfðu farið á undan upp stiginn, sem lá í
austur. Mennirnir héldu áfram að bröttum
fjallshrygg, þar nam Christian allt í einu
staðar. Smith, sem var dálítið á eftir, nam
síðastur staðar og lagði frá sér körfu, sem
morgunverður þeirra var geymdur í. Frá
þessum stað sást vel til norðurs yfir það
svæði, sem hafði verið nefnt Aðaldalur, og
út á grátt hafið, sem þokumóða grúfði yfir.
Það var orðin föst venja að hvíla sig þarna
í nokkrar mínútur, áður en farið var íil
vinnunnar niður í Antédalinn.
Sólin var að koma upp fyrir sjóndeildar-
hringinn og varpaði gullnum blæ á skýja-
hnoðrana, sem spáði góðu veðri. Ræktunin
í Aðaldalnum var ennþá ekki komin það
langt, að hún sæist frá fjallsásnum. Frá
liafi og allt upp á fjallsbrún var landið
vaxið skógi. Hingað og þangað gnæfðu há
tré upp úr skóginum, en kokospálmarnir
voru hæstir, oft 30—40 fet yfir jörðu.
Litlu síðar stóðu mennimir á fætur og
lögðu af stað niður í Antédalinn, þangað
sem kofi Browns var. Brauðrótarfræin
höfðu verið sett niður í febrúar og voru nú
orðin næstum því fullvaxin. Garðyrkju-
maðurinn og Jenny höfðu gætt þeirra af
mikilli alúð, vökvað þær, þegar þurrkar
voru, og grisjað þær, þegar þess þurfti með.
Reykinn lagði upp frá eldhúsi Jennyar.
Garðyrkjumaðurinn lá á hnjánum, önnum
kafinn við að gróðursetja unga brauðaldin-
plöntu í jurtapott. Þetta var planta, sem
hann hafði nýlega tekið af móðurtrénu.
Christian nálgaðist hann svo hægt, að
Brown hrökk við, þegar hann lieyrði rödd