Melkorka - 01.09.1960, Blaðsíða 9

Melkorka - 01.09.1960, Blaðsíða 9
Hér segir lítilsháttar frá Keflavíkurgöngunni undirbúningi hennar og niðurstöðu Eftii- Drifu í'iöar „Við skulum ganga." Það var Einar Bragi sem varpaði þessu fram. Ég skrapp fram í eldhús. Þegar ég kom inn aftur ríkti fögnuður í stofunni, svo við lá að fólk stæði uppi á stólum. Síðan reis skapið alla tíð þegar gangan var rædd. Það tók marga mánuði að ræða hana og ráðgast um hana áður komið væri í mark. Slík ganga frá Keflavík til Reykjavíkur, 50 kílómetra leið með ójöfnu liði, hafði aldrei verið reynd áður. Það var vitanlega mik'ið um úrtölur. Veturinn leið og vorið kom. Vonir tóku að grænka, skyldum við nokk- urntíma ganga af stað? Um stundarsakir þennan milda vetur 1959—60 leit svo út sem stórveldin ætluðu að sættast og byggja okkur friðsamlegri heim. Ekki voru þó horfur á því að Banda- ríkin ætluðu með her sinn, flota og her- bækistöðvar burt frá íslandi. Það var engu h'kara en við hefðum gleymzt hér norður- frá. Það var engu líkara en við hefðum gleymt sjálfum okkur hér á norðurhjara heims, sem við höfðum óvart byggt ból okk- ar á útskaga hins byggilega heims. Við vorum í rauninni löngu búin að sigra í baráttunni við bandaríkjaher, það var búið að reka hann af höndum okkar ár- ið 1956. En við höfðum tapað aftur öllu því sem unnizt hafði. Því ríkti meira von- leysi en áður hafði þekkzt. Hvað var þá hægt að gera? íslendingar voru yess-menn ameríkana. Vissu þeir bet- ur en við hefðum lognazt útaf og týnt nið- ur sjálfstæðiskennd okkar fyrir fullt og allt. „Við skulum ganga." Hugmyndin lét okkur ekki í friði. Flestum fannst væntanleg Keflavíkur- ganga of löng þegar þeir voru aðspurðir um þátttöku. Helztu úrtölur voru þær að á öld bílanna og flugvélanna kynni enginn leng- ur að hreyfa sig. Óttinn við aðhlátur ef gangan misheppnaðist var eflaust nokkur. Sérílagi voru það göngugarpar og ferða- menn sem töldu hana of erfiða. Einn af 10 sem hvatti til þess að í hana yrði ráðizt, enda þótt sá hinn sami treysti sér ekki alla leið, lagði þyngra lóð á meta- skálarnar en allir þeir sem töldu úr. Nú stendur það skýrum stöfum þegar litið er yfir undirbúning göngunnar að hún var max'gra verk og einkum þeirra sem fannst sjálfsagt að hún yrði farin. Við hittumst oft dauf í dálkinn þennan milda vetur. Við hættum oft við. En hug- myndin lét okkur ekki í friði. Við veltum fyrir okkur því sem var að gerast úti í heimi, mótmælagöngu Englendinga sem varð stórkostleg sigurganga. Við sögðum með sjálfum okkur að yrði okkar ganga fá- liðuð núna, yrði hún fjölmenn næst og afar- fjölmenn þarnæst. Við hlustuðum agndofa á fréttir frá Suður-Kóreu, þar sem fólkiðsvalt en einstaka auðkýfingar lifðu á amerísku gjafafé. Við fylltumst ógeði þegar við heyrð- um líkar fréttir frá enn einu Natóríki, Tyrklandi. En fólkið í þessum löndum virt- ist vera farið að þekkja sinn vitjunartíma. Allir virtust vera að ranka við sér nema við. sem höfðum gleymt sjálfum okkur, 1000 ára gömul friðarþjóð í þann veginn að renna MF.LKORKA 49

x

Melkorka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Melkorka
https://timarit.is/publication/625

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.