Melkorka - 01.09.1960, Blaðsíða 14

Melkorka - 01.09.1960, Blaðsíða 14
sagt í umræðunum: Málið ætti að Jiggja ljóst fyrir hvað mínu landi viðvíkur af því að við höfum enga vopnaða heri og því ekkert til þess að afvopna." En bætti samt við að ísland gæti ekki tekið aftur ábyrgð sína og skyldur á tímum þegar enginn staður á jörð- inni væri óhultur ef heimsbálið yrði kveikt. I ávarpi allsherjarnefndarinnar segir að afvopnun sé mikilvægasta vandamál sem uppi sé í heiminum í dag og þar er látirj í ljós sú von að strax verði eitthvað að gert sem mætti koma til leiðar algjörri afvopnun og verða að samkomulagi. 10 þjóða nefndin sem skipuð hafði verið áður, fckk í hendur það verkefni að koma þessu á rekspöl. Nefnd- in er nýtekin til starfa í Genf. I samþykkt allsherjarnefndarinnar er fólgin hljóðlát viðurkenning á því að stríð sé tilgangslaust og þessi staðrcynd gerir aðstöðu okkar betri enda þótt það kunni að hljóma sem mótsögn. Afvopnunin sem Bis- mark kallaði áður fyrr draum og ekki einu sinni fagran draum er núna eina leiðin sem við eigum kost á ef við viljum ekki halda áfram að lifa við gjöreyðingarhættu og fjárskort eða það sem verra er en fjárskortur, fá- tækt og neyð. Við höfum að vísu ekki orðið göfugri en áður og sambúðin hefur ckki orðið betri. En við erum að vakna til meðvitundar um það að okkur er engra kosta völ. Hjá sumum okkar hefur hugarfarsbreyting átt sér stað. Þetta vekur vonir. Hið leiðinlega er hins vegar að nær því ekkert hefur gcrzt. Aðeins eitt — og það er þó ánægjuleg staðreynd — er það að Sovétríkin hafa fækk- að í herjum sínum um 1.200.000 manns. Annars er stiíðshefðin alveg órofin og öll fyrirtæki hennar óhreyfð en á mcðan bíðum við eftir árangri af fundi afvopnun- arnefndarinnar og byggjum vonir okkar á fundi æðstu manna sem á að vera 16. maí. Við höfum fengið frest, en við getum sannarlega ekki setið aðgerðarlaus. Her- foringjarnir og margir stjórnmálamenn í mörgum lönd- um tala um og mæla mcð vígbúnaði rétt eins og ekk- ert hefði verið sagt í allherjarnefnd Sameinuðu þjóð- anna. Nýjar tillögur eru samþykktar, ný vopn fram- leidd, vopnabirgðirnar (kjarna) aukast, flugskeytin verða æ fullkomnari. Einn talsmaður stríðsins í Banda- líkjunum skrifaði nýlega vegna baráttu sem friðarvin- ir háðu: „Við höfum haft þann hátt á að leiða storm- inn hjá okkur og þegar hann er liðinn hjá tökum við upp þráðinn þar sem honum sleppti og höldum áfram eins og áður." Hættan er sú, að þeir sem vinna í þágu friðarins verða oft að vinna í hjáverkum en þeir sem vinna í þjónustu stríðshefðarinnar eru opinberir starfs- menn og launaðir. Þeir mala og mala dag eftir dag — þeir leiða hjá scr storm friðarbaráttunnar aftur og aftur. Almenningsálitið þarf að bcinast gegn ófriði í sívax- andi mæli, fleiri og fleiri þurfa að taka virkan þátt í þessu. Til þess að það megi takast, þarf þekkingu og ineiri þekkingu og sameiningu allra friðarafla, að sann- færa alla um að ófriður sé öllum skaðsamlegur. Þekking hefur vaxið afarmikið en við gerum okkur ekki ánægða með minna en það, að öllum verði Ijóst, að nútíma styrjöld er sama sem tortíming mannkynsins. 1000 ægi-vetnissprengjur nægja til að fullkomna þetta verk, og nú sem stendur hafa Bandaríkin mátt til að tortíma 10 sinnum og Sovétríkin 5 sinnum. Við verð- um að gera það lýðum ljóst, að allar álfur hnattarins eru undir þetta seldar, þó að svo kunni að fara, að eyðileggingin verði ekki alger alls staðar. Umfram allt verðum við að gera það heyrum kunnugt, hvílík hætta óbornum kynslóðum er búin af slíkri styrjöld og hví- lík ábyrgð hvílir á þessari. Hingað til hefur mannkyn- ið ekki megnað að spilla erfðavísum sínum svo veru- legu næmi. Nú er það í lófa lagið með kjarnorkustríði. Við verðum einnig að leggja áherzlu á, að jafnvel undirbúningurinn undir kjarnorkustyrjöld, sprengju- tilraunirnar, eru mannkyninu hættulegar. Og að síð- ustu megum við ekki dylja það, að fyrirætlanir um eitur- og sýklahernað eru á döfinni, og að þeirra vegna er ekki sízt bráð þörf á algerri afvopnun. Ekkert ann- að dugir. Meðan þessi marghöfðaða ófreskja fær að halda einu höfði, rnunu henni vaxa ný. Þess vegna hljótum við að sameina friðaröflin, með engu móti öðru munu þau koma fram ætlun sinni og verða nógu sterk. Stríðsöflin reyna að sundra þeim. Allir sem starfa í þágu friðarins verða nú að gera sér ljóst hve áríðandi er að starfa saman. Kpnurnar hafa nú sligið fyrsta sporið til að leiða almenningsálitið í átt til sameinaðs vilja til algerrar afvopnunar. Það gerðist i Kungá'lv í Svíþjóð dagana 10.—12. des. 1959, og var þá haldin þar alþjóðleg ráðstefna að undirlagi Alþ.samb. lýðræðissinnaðra kvenna, sem sendi áskorun til kvenna í öllum löndum frá stjórnarfundi sínum í okt. Ráðstefnan var ekki fjölmcnn, fulltrúarnir voru 00 og komu frá 27 löndum, en samkomulagið reyndist gott, þó að skoðanir væru skiptar um ýmsa hluti. Ráð- stefnan sendi áskorun til allra kvenna: „Nú er nauð- synlegt að glcyma allri misklíð og samhæfa alla við- leitni okkar til að ná settu marki." Ráðstefnan sendi líka bréf til allra þjóðhöfðingja stórveldanna, þar seni svo er að orði komizt: „Það er óhjákvæmilegt að rækta með sér traust og bróðurþel, en þetta er hinn traust- asti grundvöllur samvinnu meðal þjóðanna." Gleðilegt væri ef margir hér vildu verða til að sam- einast um þær óskir og vonir sem hin alþjóðlega af- vopnunarráðstefna kvennanna lét í Ijós í bréfinu til hinna fjögurra æðstu manna stórveldanna, sem saman eiga að koma: „Við vonum að á fundi æðstu manna verði tekin til meðferðar undirbúningur að: — Algjöru banni við kjarnorkuvopnatilraiinum. — Samningum um að jafna öll deilumál og ófrið, sem nú er á döfinni. 51 MELKORKA

x

Melkorka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Melkorka
https://timarit.is/publication/625

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.