Samtíðin - 01.09.1960, Qupperneq 17

SAMTÍÐIN
13
lienni í einlægni. Hún komst ekki hjá því
að veita því eftirtekt, hve kápan hennar
var Ijót og ósmekkleg og hárliðunin göm-
ul og rytjuleg.
„Ég ætti nú að hita súkkulaði handa
henni,“ hugsaði hún, framvegis minnug
Sigríðar frænku. En það varð samt ekki
af því. Það var eins og hvorug systranna
vissi, hvað hún ætti að segja, enda þótt
þær skiptust á orðum. En svo fór Anna
að tala um eldri telpuna sína, sem bráð-
um átti að ferma. Hana langaði til að
bjóða einhverjum kunningjum við það
tækifæri. Það hafði aldrei verið hægt að
gera neitt fyrir hana, aumingjann litla,
°g hún væri farin að vera svo mikið úti.
Anna þagnaði snögglega. Úti hafði dregið
fyi'ir sólina, og stórir og þungir regn-
dropar féllu öðru hverju.
„Vantar þig eitthvað fyrir þessu, Anna
'uin? Ég get vel lánað þér,“ hauð Lilla.
Sambúðin hafði náð yfirtökunum í huga
hennar. Henni fannst systir sín ekki eins
uæfilsleg lengur, enda hafði nú létt vfir
henni.
>,Þú getur ímyndað þér, hvað okkur
þætti vænt um þetta. Það hefur aldrei
verið neitt fyrir hana gert, litla greyið.
Og nú er ekki Brói til að líta eftir henni.
Hún kinkaði kolli við ljósmynd af bróð-
Ui' þeirra, stækkaðri i gylltum ramma.
IJað var laglegur, harðleitur piltur. Hann
hafði horfið af skipi í erlendri höfn fyr-
U' rúrnu ári. — einhvers staðar langt suð-
Ul' frá. Enginn vissi, hvort liann var lifs
eða liðinn. Lilla leit einnig snöggvast á
uiyndina, en síðan fljótt af henni aftur.
Þó henni þætti vænt um Bróa, geðjaðisl
henni eklci að þessari mynd. Það var eins
°g hann væri að lilæja bak við glerið.
hað var einhver ögrandi kaldhæðni í
svipnum. Brói leit hlutina oftast öðrum
augum en þau liin.
>>Ef þú lieldur, að Jósep segi ekkert við
l)ví,“ heyrði hún Önnu segja. Hún hafði
víst sagt eitthvað fleira, sem Lilla liafði
ekki telcið eftir.
„Við þvi? Nei, Jósep er ekki nízkur.“
„Nei, almáttugur, ég átti nú ekki við
það. Mér hefur alltaf fundizt hann Jósep
svo dásamlegur. Þú hefur verið heppin,
Lilla.“
„Já, en auðvitað getur alls staðar verið
eitthvað að,“ anzaði Lilla dræmt. Systir
hennar leit á hana með nokkurri furðu.
„Mér finnst fólk hljóti að vera ánægt,
þegar það getur lifað svona — svona
áhyggjulausu lífi.Ef þú ættir að fara að
lifa núna eins og i gamla daga ■— mundir
þú vilja það?“
„Nei, það mundi ég vist ekki,“ svaraði
Lilla og hló við. „Viltu annars ekki kaffi,
Anna mín?“ hætti hún við.
ÞEGAR Anna var farin, stóð systir
hennar lengi við útidyrnar og horfði á,
hvernig regnið myndaði smám saman
polla. Og hún liugsaði um bróður sinn,
sem var horfinn, um litlu stúlkuna, hana
systurdóttur sína, sem var farin að vera
mikið úti, og um Önnu, sem átti ekki
neitt. Og hún öfundaði þau öll, af því að
þau losnuðu við sjálfsfyrirlitninguna,
þessa heisku tilfinningu þess, sem lifir
i draumum, sem hann hefur aldrei kjark
til að breyta i veruleika. Henni datt i hug
að fara út að ganga. Rigningin var svo
fersk. En við nánari athugun kaus hún
heldur að vera lieima og ljúka við fram-
haldssöguna i vikuritinu. Jósep ætlaði
lika að liringja og segja henni, hvort þau
fengju nýja bílinn fyrir páskana.
Höfum ávallt fyrirliggjandi
allan ferða- og skíðaútbúnað.
Austurstræti 17. Sími 13620.