Fréttablaðið - 13.03.2010, Page 32

Fréttablaðið - 13.03.2010, Page 32
2 fjölskyldan Fjölskyldan kemur út mánaðarlega með helgarblaði Fréttablaðsins. Ritstjórn: Sigríður Björg Tómasdóttir Hönnun: Silja Ástþórsdóttir Forsíðumynd: Vilhelm Gunnarsson Pennar: Þórdís Lilja Gunnarsson, Kjartan Guðmunds. Ljósmyndir: Fréttablaðið Auglýsingar: Benedikt Jónsson benediktj@365.is Sigríður Tómasdóttir skrifar Fjölskyldubíllinn bilaði um daginn. Vegna þess hversu oft hann hefur bilað síðan hann var keyptur notaður hér um árið þá hélt ég jafnvel að nú væri hann búinn að vera, annaðhvort væri ekki hægt að gera við gripinn eða það myndi vera of dýrt til að að hægt væri að réttlæta þá eyðslu. Ég taldi varasjóðinn, það tók 10 sekúndur, og komst að þeirri niðurstöðu að hinn bíllausi lífstíll væri ákjós- anlegur á þessum síðustu og verstu tímum. Ég átti aldrei bíl áður en börn komu til sögunn- ar og því alls ekki eins og það sé mér framandi að ferðast með strætó eða gangandi. En ég verð að játa að vikurnar án bíls voru erfiðar. Tökum morgn- ana sem dæmi, ef það kom í minn hlut að fara með börnin þá tók ferðalagið í vinnuna ansi langan tíma. Leiðin í leikskólann 20 mínútur, gangur á stoppistöð annað eins eða meira. Svo var snjór og vond færð sem gerði ferðalagið erfiðara. Að ýta barnavagni með systkinapalli eftir gangstéttum sem rutt hefur verið upp á er ekkert sérstaklega auðvelt. Ég reyndi náttúrulega að líta á björtu hliðarnar, morgungöng- urnar voru mjög fersk byrjun á deginum og jöfnuð- ust á við leikfimitíma. Sem var gott því að leikfimi- tímar voru ekki á dagskrá, til þeirra vannst ekki tími, ekki nennti ég upp í strætó að kvöldlagi til að ástunda leikfimi. Hliðaráhrif bílleysis urðu að matarkostnaður heimilisins rauk upp því ferðir í lágverðsverslanir liðu út úr skipulaginu, en göngutúrar í dýrari versl- anir í nágrenninu tóku við. En að mörgu leyti kunni ég ágætlega við bílleysi, það var ágætt að þurfa að sleppa ferðalögum í fjarlæg hverfi, kannski versl- unarferðum með tilheyrandi peningaeyðslu. Fyrir nú utan hvað það er ánægjulegt að losna við að fylla bensíntank þegar lítrinn kostar yfir 200 krónur. Svo gerðist það að loftnetið bilaði og fjölskyldan var þá komin í bæði bíllausan og sjónvarpslausan lífsstíl. Merkilegt hvað það var lítið mál miðað við það hversu oft er kveikt á sjónvarpinu á mínu heim- ili. Fréttir fengu bara að hljóma í útvarpi, og voru ósköp notaleg kvöldin sem voru sjónvarpslaus. Ég fór að sjá fyrir mér að næst hlyti þvottavélin að bila og þvotturinn yrði þveginn í bala. Ég er ekki svo geggjuð að finnast það vera eftirsóknarvert. Og sem betur fer er þvottavélin enn í lagi, sjö níu þrettán. En síðan mætti viðgerðarmaður og gerði við loft- netið. Skömmu síðar kom hringing frá verkstæði og bíllinn var kominn í lag. Þá var allt aftur venjulegt, nema að börnin biðja oftar um að fá að fara labbandi í leikskólann, það er nefnilega nokkuð skemmtilegt að fá göngutúr með mömmu eða pabba á morgn- ana og síðdegis, rekast á kisur og fara krókaleiðir í hverfinu, kannski ætti maður að hafa bíllausa daga í viku hverri í framtíðinni? Bíllausar vikur Blessaður, Ásgeir. Hvað syngur í þér? Hvaðan hringirðu?“„Ég er að hringja neðan af hafsbotni. Við feðgar höfum orð á okkur fyrir að vera mikið neðansjávar,“ segir Ásgeir þar sem hann mundar símtól á grængolandi dýpi með þremur sonum sínum. Á bryggju bíður móðurstöð tengd í síma, en þeir feðgar eru búnir fágæt- um tækjakosti þegar þeir kafa í frítíma sínum eða með köfunarsveit Björgunar- félags Akraness. „Í sjónum finnast engar áhyggjur, vandamál né kreppa. Þar end- urnærist maður á líkama og sál,“ segir Ásgeir sem staðhæfir að köfunarbakter- ían hverfi aldrei úr þeim sem smitast. „Undir yfirborði vatns blasir við annar heimur; stórbrotið landslag með hólum og hæðum, klettum og hryggjum, litskrúð- ugum gróðri og lífríki. Þar erum við með líf hvers annars í höndum og förum alltaf niður tveir og tveir saman, eftir að hafa skoðað vel búnað hvor annars, því ekki er hlaupið heim ef eitthvað bjátar á.“ Synir Ásgeirs voru um fermingu þegar þeir fyrst byrjuðu að aðstoða föður sinn á bryggjunni og seinna tók köfunin við. Saman sinna þeir ýmsum áhugaverkefn- um, eins og könnun skipsflaka á Mýrum, þar sem franska skipið Pourquoi Pas? liggur í votri gröf. Ásgeir er einn fárra sem kafa má niður á 50 metra dýpi og hefur margsinnis kafað í flakið. „Sjórinn í kringum Ísland er sneisafull- ur af skipsflökum og á Mýrum liggur skip við skip. Eðlilega finnast í sumum manna- bein en maður umgengst þau af virðingu, líkt og í kirkjugarði. Þá verða þeir dánu vinir manns og sækja mann ekki heim. Fólk er ekki tekið úr skipum nema ætt- ingjar biðji um það, en ári eftir sjóskaða er slíkt yfirleitt látið eiga sig og flakið þá orðið að gröf,“ segir Ásgeir sem í þrjátíu ár hefur unnið við að sækja látna í sjó, ásamt daglegri vinnu í sjó við lagningu símakapla, rafmagns- og olíuleiðslna, og losun neta úr skrúfum skipa. „Köfun er hættulaus fari menn eftir settum reglum, en hræðslan kennir manni hvað ber að varast. Háhyrningur- inn er hættulegasta skepnan í sjónum og hefur drepið fólk. Kafarar eru því snögg- ir upp ef til þeirra sést.“ Að sögn Ásgeirs fer áhugi ungmenna á köfun vaxandi, sem sjá megi á miklum fjölda þeirra í Sportkafarafélaginu. „Tækni í kringum köfun er orðin svo gífurleg. Nú er ekki lengur við kulda að glíma og nú hafa menn þrjú öryggisúr- ræði fari eitthvað úrskeiðis við öndun,“ segir Ásgeir sem fer iðulega í sjávar- réttaleit með sonum sínum þar sem þeir finna sér ígulker, humar og skeljar sem þeir grilla og skola niður með hvítvíni. „Ísland er draumaland kafarans og öruggt að Breiðafjörður á eftir að upp- götvast sem fallegasti köfunarstaður heims; svo tær er hann og fullur af lífi og landslagi skerja og eyja. Þar er draum- ur fyrir fjölskyldur að kafa, enda frábært fjölskyldusport sem er ekki eins dýrt og menn halda.“ thordis@frettabladid.is Símtal af hafsbotni Um áttatíu prósent jarðar eru hulin vatni. Undir leynist undraheimur engum líkur, með framandi skepn- um, gróðri og landslagi. Ásgeir Einarsson atvinnukafari nýtur samveru með sonum sínum í djúpinu. Feðgar í ævintýraleit Hér má sjá feðgana Gísla, Ásgeir, Martein og Guðbjart við gömlu herstöðina í Hvalfirði, þangað sem þeir hafa farið reglulega til að kafa, skoða og taka myndir ofan í sjónum. MYND/ÚR EINKASAFNI Jóga fyrir börn frá tveggja ára Börn eru svo opin og móttækileg að það er gaman að kenna þeim jóga, þau eru liðug, í formi og full af orku og þeim þykir ekkert skrítið við að hugleiða og læra öndun,“ segir Ágústa Kolbrún Jónsdóttir sem ásamt Drífu Atladóttur stendur fyrir jóganámskeiði fyrir börn sem hefst í næstu viku í jógastöðinni Jógastúdíó. Hópnum verður aldurs- skipt, námskeið fyrir tveggja til fimm ára börn verða haldin á mánudögum klukkan 16.20 en námskeið fyrir sex til tíu ára verður á miðvikudögum. Verðinu er mjög stillt í hóf, en fjögurra vikna námskeið kostar fimm þúsund krónur. „Okkur langaði frekar að fá fólk inn í stað þess að setja upp dýrt námskeið sem bara fáir hafa ráð á, jóga er svo gott fyrir alla,“ segir Ágústa sem er jógakennari og hefur mikla reynslu í að kenna börnum jóga, kenndi til að mynda jóga í tvö ár á leikskólanum Rauðhóli. Ágústa segir jógað mikið kennt í gegnum leik, sérstaklega í yngri hópnum. „Tíminn verður eins og skemmtileg sögustund,“ segir Ágústa sem segir foreldra velkomna á námskeiðið líka, þeir taki þá þátt í námskeiðinu með börnum sínum. Nánari upplýsingar www.jogastudio.is. NÁMSKEIÐ

x

Fréttablaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Fréttablaðið
https://timarit.is/publication/108

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.