Samtíðin - 01.05.1971, Side 31

SAMTÍÐIN
27
ÚR EINU -
FYRIR nokkrum árum uppgötvaði
amerískui’ læknir, að 900.000.000 ryk-
agnir færu á mínútu ofan í lungu á venju-
legum stórborgarbúa. Það ískyggilegasta
var, að 90.000.000 urðu þar eftir!
PRESTUR og læknir ræddust við.
Prestur spurði einkum um heilsufar gam-
almennanna í prestakallinu. Þá sagði
læknirinn:
„Þeim liður nú flestum sæmilega nema
honum Þórði gamla Sölvasyni. Satt að
segja ætti hann nú meira erindi til þín
en mín.“
„Er það svo slæmt,“ anzaði prestur
með hluttekningu.
„Já, ég hef alltaf verið að segja honum
að sofna um miðjan daginn, en hann fæst
ekki til þess af sjálfsdáðum.“
LÍKAMI mannsins er furðu sterkur.
Jafnvel þegar hann virðist vera allur af
göflum genginn, getur hann enzt fjölda-
mörg ár. John D. Rockefeller olíukóngur
þjáðist af magabólgum og harðlífi um
fertugt, en varð 98 ára. Cecil Rhodes varð
berklaveikur 21 árs. Læknir sagði hon-
um, að hann ætti þá aðeins 6 mánuði
ólifaða, en hann varð 49 ára, sem þótti
allhár aldur í þó daga. Herbert Spencer
var örkumla maður alla ævi, en varð 83
ára.
TAUGAVEIKLAÐUR maður, er hafði
þann ósið að nag'a neglur, kom til læknis
og bað hann hjálpar. Maðurinn var rann-
sakaður hátt og' lágt, og' að þvf.loknu var
honum dembt á spítala til aðgerðar, sem
reyndist í því fólgin, að dregnar voru úr
honum allar tennurnar. Nokkrum döguni
seinna útskrifaðist sjúklingurinn af spítal-
anum og' var þá steinhættur að naga
neglur, sem skiljanlegt er, enda orðinn
albata af þeim ósið.
Ekki fylgir sögunni, hvernig fór, þegar
hann fékk gervitennurnar, cn í millibili
var liann alltaf að nudda á sér hökuna
og toga í liægra eyrað á sér.
A EYJUNNI BALI hafa menn sérstæða
borðsiði. Þeir vilja matast einsamlir, og
er algerlega bannað að tala við mann,
sem er að borða, af ótta við að guðinn
í honum móðgist við það. I sumum þorp-
um eyjarinnar varðar það sektum að
koma inn í hús, meðan fólk er að matast.
Borðhald er ekki sameiginlegt á heimil-
um, en þegar mann svengir, fær hann sér
hrísgrjón á laufblað, fer síðan með það út
í dimmt horn, snýr bakinu að ættingjum
og' vinum og neytir hrísgrjónanna i friði
og ró.
TVEIR MENN voru að mála háhýsi.
Annar þeirra stóð efst í geysiháum stiga,
en hinn var niðri á jörð. Allt í einu kall-
aði sá, er uppi stóð:
„Komdu liingað upp, Sveinn, og lilust-
aðu með mér.“
Sveinn byrjaði undir eins að klungrast
upp stigann og komst loks alla leið —
lafmóður.
„Ég heyri ekki neitt,“ sagði hann, er
hann hafði kastað mæðinni.
„Nei,“ sagði hinn, „en finnst þér þögn-
in ekki alveg dásamleg hérna uppi?“
- í ANNAÐ