Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 6

MATTHÍAS HALLMANNSSON:
Blcssuð jólin
Bráðum koma blessuð jólin
börnin fara að hlakka til
allir fá þá eitthvað fallegt
í það minnsta kerti og spil.
Það hefir verið í tísku undanfar-
ið, að láta okkur gamla fólkið lýsa
okkar bemsku jólum. Hjá flest-
um er þetta eins, þó eru smá frá-
vik hjá sumum, það væri hægt að
lýsa þessu í fáum orðum, það er
einnig hætt að spinna langt mál,
og það ætla ég að reyna. Við börn-
in byrjuðum að hugsa og hlakka
til jólanna, strax í nóvember, og
spennan fór vaxandi eftir því sem
nær dró jólum, og náði að sjálf-
sögðu hámarki, á aðfangadags-
kvöld. Viku fyrir jól, hófst aðal
undirbúningurinn, þá var bærinn
allur þrifinn hátt og lágt, og síðan
var tekið til að baka. Ég man eftir
8 tegundum af kökum, þær vom
þessar: jólakaka, sódakaka, mar-
marakaka, vínarterta, gyðinga-
kökur, kossar, Bjössakökur, hálf-
mánar. Mamma hafði ekki alltaf
mikið milli handanna um jól,
fremur en aðra daga, en hún var
mjög flink matselja, og kunni vel
með efnið að fara, ég held ég særi
engan, þó ég fullyrði, að hvergi
hefi ég smakkað betri kökur, en
hjá mömmu, það var metnaður
mömmu að eiga gott með kaffi,
sérstaklega á jólum og öðmm há-
tíðum.
Jólagjafir svipað því sem nú
þekkist vom ekki gefnar, oftast
fengum við kerti og spil, eins og
segir í vísunni, þó man ég eftir
því, að spilum var skipt í tvennt,
Sigurður fékk hjartað og spaðann,
en ég tígulinn og laufið og 4 kerti
hvor okkar. Ef við vildum spila
t.d. Marías, eða Svarta-Pétur, þá
mgluðum við saman spilunum,
og greindum þau í sundur þegar
við hættum að spila.
Einum aðfangadegi man ég eftir,
sem pabbi fór í Keflavík. Upp úr
hádegi fór að snjóa, og um kl. 5
e.h. var kominn blindbylur, og
um sex leytið kom pabbi allur
uppfenntur, en það segi ég satt að
allt tilstandið, hvarf í skuggann
fyrir því að fá pabba heilan heim,
og nú var allt bjart og allir tóku
gleði sína á ný og við fögnuðum
innilega jólabarninu, sem færði
okkur pabba heim úr hríðinni.
Það er margt sem leitar á hugann,
þegar maður hugsar til jólanna,
þó var það kannske helst fátæktin
sem var svo mikil, að mig svíður
enn í sinni þegar ég hugsa til þess
allsleysis, sem flestir bjuggu við,'
þó verð ég að segja að víða var
meiri fátækt en hjá okkur. For-
eldrar mínir voru mjög dugleg að
vinna, og ég minnist þess ekki, að
við hefðum ekki nóg að borða, þó
stundum hefði maður getað borð-
að meira, og á jólum var alltaf
hlaðið borð af góðum mat, enda
var þá étið mikið. Ég má til með að
segja frá einum jóladegi sem sýnir
hve mikið var borið á borð. Kl. 12
á hádegi var sest að borðum. A
borðum var: steykt kindakjöt og
brúnaðar kartöflur með tilheyr-
andi sósu og á eftir sveskjugraut-
ur með rjóma boðlegur matur
handa hverjum sem væri jafnvel
nú til dags, á tímum allsnægtanna
og óhófsins, en eina smá sögu verð
ég að láta fylgja með. I húsi því er
,,Steinbogi“ hét bjó um tíma
ekkja sem hét Anna Pétursdóttir.
Anna og mín fjölskylda voru
mikið vinafólk, ég hefi minnst á
Önnu annars staðar í þessum
þáttum. Það var venjan þegar við
bræður vorum búnir að borða,
Sigurður og ég, fórum við út ef svo
viðraði, og vanalega um 3 leytið
fórum við heim til Önnu og feng-
um alls kyns góðgæti og gerðum
því vanalega góð skil. í þetta sinn
brá Önnu í brún, við afþökkuðum
allar góðgerðir, vissum þó að það
var ekkert tros sem Anna bar á
borð og síst á jólum. En ég hefi
lesið það einhvers staðar að betra
sé að éta yfir sig en að tala yfir sig,
JOHANN
JÓNSSON:
MYNDIR
HUGANS
Á samtal hafs og heiða
ég hlustaði ungur.
Sá þar og margar myndir
um mar og klungur.
Myndir er heilluðu hugann
og hljóta að geymast,
að ævinnar endalokum
en aldrei að gleymast.
Eg skoðaði Skessusteininn
skelfdur og hugði vera
bústað bergrisa og flagða
sem breyttist, dugði að hlera.
Eins hélt ég gull vera grafið
í græna hólinn við lækinn.
En þar er víst hestur heygður
af hending lúinn og bækinn.
Og enn sé ég ýmsar myndir
sem endranær við mér skína
svo vart mun í viðjar binda
vinina bestu mína.
Því mér þykja meira virði
myndir í hugans inni,
en tálmyndir tímans nýja
sem tröllríða veröldinni.
318 FAXI