Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 15

vægari og gamalt fólk hefur miklu
að miðla öðrum. Lexíurnar í skóla
lífsins geta verið erfiðar. Það vit-
um við öll. Það er erfitt að segja
skilið við eitt og annað á ævi-
kvöldinu. Það er mikil list ,,að
verða gamall glaður í hjarta“,
eins og Friðrik Pedersen orðaði
það. Það er hart að hafast ekki að
þegar starfslöngunin er enn lif-
andi en kraf'tarnir þrotnir. Það er
erfitt að vera hljóður þegar maður
telur sig hafa á réttu að standa en
hæfileikinn til að fylgja eftir sjón-
armiðum sínum hefur minnl<að.
Það er erfitt að bera krossinn sinn
og fylgjast jafnframt án öfundar
með þeim sem njóta óskertrar
starfsorku. Það er ekki síður erfitt
að þiggja hjálp þegar lífið hefur
gengið út á það að hjálpa öðrum.
Það er sárt að játa sig of máttlít-
inn til þess að verða öðrum að liði.
Það er einnig sárt að losa um þau
bönd sem við höfum bundist
þeim sem eru okkur kærir.
En takist menn vongóðir á við
þennan vanda fara þeir að líta
hann öðrum augum. Guð ætlar
okkur öllum ákveðið hlutverk.
Þær hendur sem ekki geta lengur
unnið má spenna í fyrirbæn fyrir
öllum sem við elskum. Þannig
köllum við blessum Guðs yfir þá
og þeirra verk.
í dag er þakkargjörðardagur
þjóðkirkjunnar. Bænin getur ekki
síður verið þakkargjörð til Guðs
fyrir allt sem þegið hefur verið úr
hendi hans. Oll eigum við mikið
að þakka fyrir. Lífið er aldrei svo
fátæklegt að ekki sé eitthvað að
þakka fyrir. Herra Pétur Sigur-
geirsson, biskup Islands, segir
m.a. í bréfi til presta af þessu til-
efni:
,,Þegar sumar kveöur og vetur
heilsar fær íslensk þjóð og kirkja
ærið tilefni til þakkargjöröar fyrir
allar gjafir Guðs. Misseraskiptin
hvetja okkur til að treysta hand-
leiðslu Guðs og fela sig forsjón
hans. l’akklátsemi var eitt af
megin einkennum frumkirkjunn-
ar, sem þó fór aldrei varhluta af
andstreymi ogofsóknum. En hún
var þess fullviss að ekkert gæti
gert hana viðskila við kærleil<a
Guðs, sem birtist í Kristi Jesú.
Það megum við ennfremur muna
Arnað heilla
ÁRNHEIÐUR MAGNÚSDÓTTIR
85 ÁRA
Heiðurs- og sómakonan Árn-
heiður Magnúsdóttir varð 85 ára
2. sept. s.i.
Hún er horin og harnfœdd í
Innri-Njarðvik.
Árnheiður er gift Árna Sigurðs-
syni. Hafa þau hjón búið sér
heimili sem er til fyrirmyndar.
Husið þeirra er við Kirkjubraut
17, Njarðvik.
Hin sanna reynsla, góði orð-
rómur, sem fer af Arnheiði og
ágœt kynni mín afhenni um ára-
hil, fá mig til að setjast niður og
fœra í letur hugleiðingu og bless-
unaróskir.
Tímamót sem þessi gefa einkar
gott tœkifœri á þennan hátt að
rifja upp ogþakka fyrir bœði það
sem ágœtt er og markvert.
Innri-Njatðvíkurkirkja og söfn-
uður hefur notið mjög ríkulega
starfskrafta Árnheiðar. Um 30
ára skeið var hún í sóknarnefnd
og svipaðan tima í kirkjukórn-
um, einnig var hún ein af stojh-
endum Systrafélags kirkjunnar
okkar og er þar starfandi enn.
Adda eins og við sem hana
þekkjum, köllum hana, er mjög
jjölhœf manneskja. Það sem ein-
kennir ðddu einna mest er góð-
vilji og starfsgleði. Mikið hefur
verið og er leitað til hennar.
Spurðu Öddu, hefuroft veriðsagt
við mig, þegar ég hefþurfl að afla
mér fróðleiks eða haldgóðra upp-
lýsinga af svœðinu eða viðar.
Adda hefurgott minni ogskírleiki
hemtarkemursérvel, þarsem fer
saman hjá þcssari sómakonu
fórnarlund ogfúsleiki að miðla til
annarra. Mér er óhœtt að segja
að alla tíð hefur hún borið um-
hyggju fyrir náunganum og verið
sístarfandi fyrir aðra, sem er
samhljómur, Orðskviðanna:
,,Hjarta mannsins upphugsar
veghans, en Drottinn stýrirgangi
hans.“ Þessi orð mín, kœra
Adda, eru persónulegar þakkir
frá mér og u m leið flyt ég þér
þakkir frá starfsfólki og söfnuði
hmri-Njarðvíkurkirkju j\rrir alla
umhyggju þina til kirkjunnar og
byggðalagsins. Biðjum þér og
þínum Guðs blessunar í nútíð og
framtíð.
Helga Óskarsdóttir
Njarðvík
og þakka. Mikils er vant ef þakk-
argjörð brestur í trúarlífi okl<ar.
íslensk þjóð þarf í dag umfram
allt að koma auga á hin mörgu og
stóru þakkarefni, sem hún á
Drottni Guði að þakka. Þakklátt
hugarfar er gleðigjafi og sérhver
þakkarbæn er tenging milli okkar
og himinsins. Þeim mun sterl<ara
sem guðssamfélagið er þeim mun
einlægari og tíðari þakkargjörðin.
„Þakkið Drottni því hann er góð-
ur, því miskunn hans varir að ei-
lífu“. Svo mörg voru þau orö.
IV.
Að lokum langar mig að minna
ykkur aldraða fólkið, og reyndar
unga fólkið einnig, á vitnisburð
Sir William Mulock, „fyrrver-
andi“ hæstaréttardómara í
Ontario. Á 95. afmælisári ávarp-
aði hann gesti sína. Rödd hans var
styrk og skír, rödd manns sem
elskaði lífið, starf sitt og náung-
ann. Hann hlakkaði jafnan til
þess sem var í vændum. Lífsviska
hans var fólgin í því að hið besta í
lífinu væri alltaf framundan.
,,Ég starfa enn,“ sagði hann,
, ,hef höndina á plógnum og horfi
vongóður mót framtíðinni.
Skuggar kvöldsins lengjast um
mig, en morguninn býr í hjarta
mínu. Éghef komið víða við á lífs-
leiðinni og vermt hendur mínar
við glóð lífsins. Ég á auðlegð
minninganna ásamt því sem er
mér dýrmætt í dag, bækur, blóm,
myndir, náttúran og heilsurækt.
Vorið heillar mig enn. En besta al
öllu eru vinirnir. Hið besta í lífinu
er framundan.“
Mulock snart alla sem á hann
hlýddu. Það var eins og töfrar
fylgdu orðum hans. Fimmtugum
og sextugum mönnum fannst sem
bynfi væri létt af herðum þeirra
þeim fannst þeir ungir í annað
sinn. Menn, sem höfðu misst
sjónar á tilgangi lífsins og voru
fjötraðir í eigin ótta, hlustuðu á
þennan öldung tala um lífið sem
ævintýri.
Heilsum þannig hverjum degi
glöð og óhrædd og njótum þeirra
gjafa sem Guð hefur gefið með
þakkargjörð. Vermum báður
hendur við glóð lífsins. Eignumst
góða vini og varðveitum bjartar
minningar í þakklátum huga. Hið
besta í lífinu er ávallt framundan.
Ólafur Oddur Jónsson.
FORSÍÐUMYNDIN
FAXI fékk þó óvœntu afmœlisgjöf aö fá aö vera meö mynd af Hólrmfríöi Karlsdóttur
á forsíöu afmœlis- og jólablaösins. Meö kjöri hennar sem ungfrú alheimur sannast
orö JónsThorkeli, sem sagöi: „Hvergi á byggöu bóli eru stúlkurnar fallegri en í Gull-
bringu- og Kjósarsýslu."
Eina íslenska stúlkan, sem áöur hefur hlotiö þann glœsilega titil er Guörún Bjarna-
dóttirfrá Njarövík.
FAXI 327