Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 29

Og dagamir í Winnipeg liðu
fljótt. Þau Eylandshjónin gerðu
allt, sem í þeirra valdi stóð, til að
fræða mig um borgina og sýna
mér það markverðasta, aka mér
út og suður og meira að segja fara
með mig í tveggja tíma siglingu
um Rauðána.
I hlýrri vorgolunni rölti ég svo
stundum um nágrennið, eftir að
Valdimar þorði að sleppa mér
einni út. Dag einn ákvað ég svo að
fara með vagni til miðbæjarins.
Það leizt honum ekkert á og óttað-
ist að ég villtist af réttri leið, en ég
fullyrti að ég mundi bjarga mér.
Svo leið nokkur stund og við
snæddum hádegisverð og síðan
ætlaði ég að leggja af stað. Þá vakti
Valdimar máls á því að hann
þyrfti nauðsynlega að fara í bæ-
inn, einhverra erinda og væri því
rétt að við yrðum samferða. Ekki
sló ég hendinni á móti því, en ekki
skildi hann við mig fyrr en hann
hafði hlýtt mér rækilega yfir,
hvar ég tæki vagninn og hvar ég
færi yfir götuna o.s.frv. Þannig
var umhyggjusemi hans.
Að lokinni dvöl minni vestra, ók
hann mér svo um miðja nótt á
flugvöllinn til heimferðar og þar
skildu ieiðir okkar að fuliu.
Það voru orð í tíma töluð, þegar
Valdimar sagði, að ég skyldi
koma meðan þau gætu haldið
dyrunum opnum. Veturinn eftir
kvaddi hann iífið. Eftirfarandi
ljóð var lítiil þakkarvottur til
þeirra hjónanna, á síðasta kvöldi
þar heima.
28.11. '85L.Þ.
Skilnaðarorð til Eylandshjónanna, Valdimars og Ingi-
bjargar, eftir dvöl hjá þeim í Winnipeg, dagana 3—24.6.
’82.
Ég hlýt þig kvedja, borgin bjarta fríða,
með blœnum nýir dagar koma og líða.
Og kœru hjón, þið undrast skuluð eigi
þó að mér sœki dœmigerður tregi.
Já, Winnipeg mig sumarsœlu vefur,
í sínum opna faðmi geymt mig hejur.
Þótt dimmar nœtur dragi úr fúglakvaki
minn draumur finnur sól, að skýjabaki.
Og elfan rennur rétt hjá glugga mínum,
hún raular eitt af vögguljóðum sínum.
Þá verð ég barn, á bernskuslóðum sveima
við bláan straum, hjá litlu ánni heima.
Við skóginn hérna finnst mér létt að lifa
og langar til að fljúga, dansa og skrifa.
En vœngjalaus ég geng þó glöð í huga —
við götu mína suðar lítil fluga.
En húsið ykkar ennþá opið stendur —
mér yfir hafid réttuð vinar hendur.
Og dvölin hér, — ég lœt það sjást á letri,
var Icerdómsvist, á kunnu menntasetri.
Ég yndis naut og er til ferðar búin,
er endurnœrð og hvorki þreytt né híin.
Til fósturlandsins hraða heimferðinni
með hamingju, er lengi býr í sinni.
GLEÐILEG JÓL!
Gott og farsælt ár!
Þökkum viðskiptin á liðna árinu.
Og hjartans þakkir Eylandshjón þið eigið,
af ykkar rausn ég notið hef og þegið.
Að finna vini, fór ég hingað vestur
og flýg til baka, krýndur heiðursgestur.
Samvinnubankinn - útibú
Samvinnutryggingar - útibú
Keflavík
Winnipeg, 23. júní, 1982.
Lóa Þorkelsdóttir.
FAXI 341