Faxi - 01.12.1985, Blaðsíða 30

IÁ SUÐURNESJUM
KYNNTIST ÉG FYRST
ÓPERUSÖNGNUM
JL rá því fyrsta, ég
man eftir mér, hafði ég
gaman af söng frekar öllu öðru.
Þegar þanggeymsluhúsið var orð-
ið næstum tómt á vorin, eftir stór-
eldana á haustin og veturna, þá
myndaðist þar mikið pláss. Ketill
fósturfaðir minn leyfði okkur þá
að setja þar upp rólur og nota
þetta sem söngstofu okkar. Þar
var oft mikið sungið, því okkur lá
hátt rómur eins og venja er oft
með bamaraddir. „Selskapsfólk-
ið“ þarna var, þegar ég man fyrst,
Halldóra Ólafsdóttir og Vilborg
Eiríksdóttir, systkinadætur fóstra
míns og Magnús Ketilsson frá
Kirkjuvogi, og Eiríkur Þorsteins-
son frá Búðarbakka. Svo var ég,
undirritaður og Ásta fóstursystir
mín, sem þá var mjög ung. Þetta
vom leiksystkinin, sem drógu sig
oft saman þarna með lífi og fjöri
og sungum við oft saman þarna
með hávaða og ærslum. En þang-
húsið var svo vel sett í bæjaröð-
inni, og bærinn svo geysilegur að
stærð, að þetta truflaði ekkert,
hvað sem á gekk hjá okkur. Oft lét
Halldóra mig syngja: „Napoleon
var en tapper kriger“. Það gerði
ég. Eg hlýddi þeim frændsystmm
mínum, henni og Vilborgu í einu
og öllu.
FRÁ ALMANNATRYGGINGUM
í Keflavík, Njarðvík, Grindavík og
Gullbringusýslu
Vegna tölvuvinnslu skal bótaþegum bent á að
tilkynna umboðinu strax um breytingu á heimilis-
fangi. Til að komast hjá erfiðleikum í útsendingu
bótamiða.
Sími okkar er 3290.
Bæjarfógetinn í Keflavík, Njarðvíkog Grindavík
Sýslumaðurinn í Gullbringusýslu
Séra Jón Thorarensen dsamt tveimur fermingardrengjum.
Nú liðu árin. Ekki man ég hvað
gamall ég var orðinn. Þá gerðust
þau tíðindi, að það fréttist um
sveitina, að Ólafur Ketilsson
hreppstjóri á Kalmannstjörn væri
búinn að eignast grammofón. Nú
væri hægt að hlusta á söng á Kal-
mannstjörn. Ég fékk að fara við
fyrsta tækifæri suður að Kal-
mannstjöm. Mér er það ógleym-
anlegt. Það var myndarlegt hús og
heimili á Kalmannstjörn. Ólafur
var bróðir fóstra míns. Hann hafði
sjálfur gaman af söng, var söng-
maður og organisti þá í Kirkju-
vogskirkju. Mér er það minnis-
stætt, þegar ég sá þennan töfra-
grip í fyrsta sinn. Það var gríðar-
stór ljósbrúnn eikargrammofónn
á viðhafnarborðinu í gestastof-
unni og trektin bæði stór og víð að
sama skapi. Allur gripurinn vakti
hjá manni óttablandna lotningu.
Nú fékk maður að heyra Pétur
Jónsson syngja „Fífilbrekka,
gróin gmnd“, ,,Þar sem háir hól-
ar“, ,,Vona minna bjarmi“ o.íl.
Þar næst lét Ólafur okkur heyra
þýzkan óperusöng, sem hann átti
mikið af þá. Fannst mér strax
meira til um hann. Þetta var
ógleymanlegt á Kalmannstjörn,
og gestrisni að sama skapi. Eftir
að Ólafur fór þaðan, hefur þessi
staður aldrei verið samur síðan.
Nú leið tíminn, og vor eitt kom
að því, að við sex fermingarbörn
úr Hafnahreppi gengum til prests-
ins. Við vorum þessi: Gunnfríður
Friðriksdóttir, Guðlaug Jónsdótt-
ir, Rannveig Magnúsdóttir, Helga
María Sigurðardóttir, Þorbjörn
Benediktsson og ég. Við fórum
gangandi, við vorum fyrst tvo
tíma að ganga til Keflavíkur og
þaðan aðra tvo tíma til Utskála,
þar sem sóknarpresturinn síra
Kristinn Daníelsson bjó. Þetta var
töluverður gangur í alls fjóra tíma,
en það bætti allt upp, að líf og fjör
ríkti hjá okkur öllum. í Kefiavík
bættust fermingarbörnin þaðan
við, og þetta var stór , ,floti“
bama, sem komst loks til Út-
skála. Ég lá við hjá prestinum
þessa spurningadaga. Við vorum
öll spurð í Útskálakirkju. Eftir
spurningar fórum við Þorsteinn
Þorsteinsson fermingarbróðir
minn venjulega í gönguferð með
sjónum út að vitanum. Þorsteinn
var eini pilturinn sem ég kynntist
úr Garðinum. Við urðum vinir.
Þorsteinn varð svo skipstjóri.
Nú er mikið haf runnið til sjávar
síðan. Samt erum við íjögur Hafn-
arbömin enn á lífi. Af Keflavíkur-
börnunum, hefi ég enn oft sam-
band við einn fermingarbróður
minn, Einar Jósefsson, kaup-
mann á Ásvallagötu 2 í Reykjavík.
Hann er ungur ennþá. Hann er
snilldarmaður. Þetta var hálfgerð-
ur hliðarspotti við aðalefnið, en þó
til þess, sem ég var að tala um
óperusönginn á Kalmannstjörn.
Mér leiddist á Útskálum þessa
daga, en þá var ég svo heppinn, að
ég frétti af kaupmanni í Garðin-
um, sem hafði þar smáverzlun.
Ilann hét Guðmundur Björnsson.
Ég vissi, að hann var vinur for-
eldra minna í Reykjavík og sr.
Irírusar föðurbróður míns, sem
fór til Ameríku. Ég labbaði þvi til
Guðmundar og tók hann mér
tveim höndum. Guðmundur var
þá einhleypur maður. Hann
kvæntist síðar Unu Þorsteinsdótt-
ur frá Meiðastöðum. Guðmundur
Björnsson átti bæði grammófón
og töluvert plötusafn frægra
manna. Þar skal fyrstan telja
Carusó. Guðmundur átti plötu
hans af söng hertogans úr Rigo-
letto. Chaliapin átti hann á einni
plötu. Geraldine Farrar átti hann
342 FAXI