Faxi - 01.12.1985, Qupperneq 74

Fyrirburðir og draumar frú Mörtu Valgerðar Jónsdóttur
FRAMHALD AF BLS. 353
en það fyrsta sem ég gjörði næsta
morgun var að biðja Björn að
hætta við að biðja um húsið til
leigu, sem hann gjörði líka strax.
Svo leið nokkur tími og við höfð-
um algjörlega hætt að hugsa um
gamla húsið til íbúðar. Þá dreymir
mig ennþá einu sinni, að ég er
þangað komin. Ég þykist hugsa
með mér að hér sé ég nú mjög svo
óvelkomin og réttast væri fyrir
mig að fara strax aftur, þó geri ég
það ekki en held áfram inn í eina
stofuna. Þar sé ég þá alla þöl-
skylduna, en mest tók ég samt
eftir gamalli konu, sem ég þóttist
vita að væri húsfreyja. Horfði hún
á mig mjög vingjarnlega. Ég at-
hugaði sérstaklega klæðaburð
hennar og sá að kjóllinn mundi
gjörður af heimaunnu vaðmáli
dökkur að lit. Allir voru mjög
vingjarnlegir, enginn sagði neitt
en út úr allra andlitum skein
þakklátsemi. Ég vaknaði svo áður
en ég komst aftur út, og nú eru
þessir draumar búnir.
Við þessa síðustu drauma bætir
svo frú Marta því, að hún hafði
hitt að máli húsmóðurina, er síð-
ast bjó í þessu einkennilega húsi
og fær að vita hjá henni, að það
fólk hafði oft orðið vart við eitt og
annað einkennilegt, en var allt
samtaka í að láta ekkert á því
bera. Frú Marta kveðst líka hafa
spurt konuna hvort hún hafi tekið
eftir nokkur sérstöku með blómin
sín. Konan sagði að reyndar hefði
það nú ekki verið, nema hvað hún
hefði eiginlega aldrei þurft að
vökva blómin og þó hefðu þau
alltaf verið í suður gluggum og
verið ljómandi falleg, á meðan
hún var í því húsi. Líka segist
Marta hafa átt tal við gamla konu,
sem þar var í þorpinu, í tíð þessa
kaupmannsfólks og er þar enn.
Segir hún að lýsingin á gömlu
konunni sé nákvæmlega rétt. Frú-
in hafi ætíð, heima fyrir, verið í
dökkum heima unnum vaðmáls-
kjól. En hvítklædda unga stúlkan
hafi verið dóttir hjónanna. En að
sú stúlka hefði verið til segist frú
Marta ekkert hafa vitað um.
Sömuleiðs ýmsar fleiri upplýsing-
ar þessum draumum viðvíkjandi
segist hún hafa fengið, og alveg
borið saman við það, sem fyrir
hana bar í draumunum. Hún
segir að það séu í raun og veru
aukaatriði enda þetta orðið svo
langt mál.
Draumaráðnine mín var
rétt.
Næst kemur draumur sem frú
Mörtu dreymdi aðfaranótt 3. aprfl
veturinn 1916, þegar ég var fyrir
sunnan. Þú manst máski eftir því
að ég skrapp til Keílavíkur og var
þar viku tíma og það var einmitt
eina þá nótt, sem hana dreymdi
eftirfarandi draum. Hún sagði mér
hann strax um morguninn, þegar
ég vaknaði.
Þorgrímur læknir í Keflavík
hafði þennan vetur ungan aðstoð-
arlækni, Guðmund Ásmundsson
að nafni, sem hafði þann hæfi-
leika ásamt ileirum að hann var
söngmaður í betra lagi. Kveldið
áður en Mörtu dreymir þennan
draum er Guðmundur læknir
sóttur suður í Hafnir til konu sem
var að fæða barn. Rétt áður en ég
vakna (segir frú Marta), morgun-
inn eftir að læknirinn var sóttur,
til áðurnefndrar konu, dreymir
mig að ég sé stödd upp í kirkju
og eigi að fara að messa. Ég var
upp á sönglofti ásamt ileirum úr
söngílokknum og þar á meðal
Guðmundur læknir. Allt í einu
þykir mér læknirinn byrja einn og
syngja tvö versin fyrstu af sálm-
inum ,,Allt eins og blómstrið
eina“. Við þetta vaknaði ég, og var
þá sem hvíslað væri að mér ráðn-
ingu draumsins, að konan væri
dáin. Það reyndist líka rétt vera,
því hún var liðin þegar læknirinn
kom inneftir.
Titanic slysið
Kveldið 13. apríl 1912, þegar ég
var háttuð og ætlaði að fara að sofa,
sé ég með al'tur augun fram undan
mér haf spegilslétt, land sé ég
hvergi. Dimma var mikil samt gat
ég greint skip afar stórt, virtist
mér það vera seglskip. Það hélt
áfram örlitla stund en allt í einu
stansaði það líkt og eitthvað hefði
orðið fyrir því, en ekki sá ég hvað
það gat verið. Svo sé ég setta út
bátana og fólkið stíga í þá en á
meðan fer skipið að síga að fram-
an og að síðustu stóð það alveg
uppá endann og seig svo niður í
hafið.en fólkið sá ég vera að berj-
ast við dauðann í bylgjunum, sem
urðu af skipinu þegar það sökk.
Þá hreyfði ég augun og sýnin var
Jóhan n Jónsson:
Legg í lófa
kotkarls
Legg í lófa kotkarls
klukku þessa lands
svo hátt ’ún megi hljóma
í hlustum almúgans.
Upp við heiðarhornið
hann sér reisti bú,
með cernar sínar átján
og eina mjólkurkú.
En ást á ungri konu
hann áður hafði fest.
Sú eftir heit með honum
í heiðarbýlið sest.
Ef sumrin voru sólrík
kom sauðahjörðin hans
feit af fjöllum ofan
við fögnuð konu og manns.
En þegar vetrarveðrin
verstu lögðust að
þorrann máttu þreyja
við þrengd í nœgta stað.
Er hjarn var yfir öllu
inni stóð þá féð.
Beitin löngu búin
ei bóndinn við það réð.
Á góu glumdu stormar
gcegðust börð úr snjó,
bóndinn fénu beitti
um blásinn heiðamó.
En þegar vorið vaknaði
og vorsól skein á fold.
Gcegðust grcenir sprotar
úr gróðurríkri mold.
Þá keifaði hann í kaupstað
og korn í brauðið fékk,
og heim í heiðarbceinn
hröðum skrefum gekk.
Brauð fór konan baka
bceði hresstust fljótt.
Södd og glöð þau sofnuðu
sumarbjarta nótt.
Já, svona er saga margra
í sefa þeirra greipt,
sem ekki hyggja að auðna
með auðlegð verði keypt.
Nú legg í lófa kotkarls
klukku þessa lands,
því margur vitur maður
er meðal almúgans.
386 FAXI