Morgunblaðið - 12.02.2009, Page 30

30 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. FEBRÚAR 2009
✝ Elías Magnússonfæddist 31. júlí
1922 á Bolungarvík.
Hann lést á hjarta-
deild Landspítalans
við Hringbraut 5.
febrúar sl.
Hann var sonur
hjónanna Kristínar
Guðríðar Jónsdóttur
húsfreyju og Magn-
úsar Helgasonar sjó-
manns. Systkini hans
voru: Guðmundur,
Ólöf, Elín, Helga og
Jón en þau eru öll lát-
in.
Elías kvæntist eftirlifandi eig-
inkonu sinni, Sigþóru Jónsdóttur, f.
22.6. 1922, hinn 30. janúar 1977 en
arvík þar sem faðir hans stundaði
sjómennsku. Þegar Elías var að-
eins ársgamall fórst faðir hans á
sjó. Systkinin voru því send í vist á
bæina í nágrenninu og fór Elías í
vist að Bæjum á Snæfjallaströnd.
Sautján ára gamall flutti hann til
Reykjavíkur þar sem hann gerðist
vinnumaður hjá Thor Jensen á
Korpúlfsstöðum. Eftir að Elías
lauk bílprófi réð hann sig sem bíl-
stjóri í vörudreifingu hjá Ora. Árið
1953 hóf hann störf hjá Slát-
urfélagi Suðurlands og starfaði
Elías þar til 70 ára aldurs. Hjá Slát-
urfélaginu var hann í fyrstu bif-
reiðastjóri á útkeyrslubílum fé-
lagsins en á seinni árum rak hann
erindi fyrir skrifstofu félagsins
ásamt því að vera einkabílstjóri
forstjóra félagsins.
Útför Elíasar fer fram frá Há-
teigskirkju í dag, 12. febrúar, kl.
13.
þau hófu sambúð árið
1943. Dóttir þeirra er
Guðný Elín, f. 19.10.
1945, synir hennar og
Magnúsar Helgason-
ar Arndal, f. 20.12.
1944, eru 1) Elías
Guðmundur Magn-
ússon, f. 4.5. 1964,
kvæntur Ragnheiði
Jónsdóttur, f. 14.6.
1963, og eiga þau
tvær dætur, Elínu
Þóru og Unni Björk.
2) Einar Þór Magn-
ússon, f. 23.6. 1968,
hann er kvæntur Elínu Haralds-
dóttur, f. 3.8. 1969, þau eiga þrjú
börn, Rut, Orra og Evu.
Fjölskylda Elíasar bjó í Bolung-
Mikill öðlingsmaður hefur nú
kvatt okkur.
Ég kynntist Ella haustið 1988 er
ég og alnafni hans hófum samband
okkar. Maður minnist Ella sem
hægláts manns, sem alltaf var mjög
viðmótsþýður og léttur í lund. Hann
átti afskaplega gott með að kynnast
fólki og gat spjallað við hvern sem
var og nálgaðist hann alla sem jafn-
inga.
Alltaf var hann boðinn og búinn
að hjálpa öðrum og var virkilega
greiðagóður. Nær allan sinn starfs-
aldur starfaði hann sem bílstjóri og
sér maður hann fyrir sér þar sem
hann er að bóna eða þrífa bílinn
sinn. Maður skildi ekki alltaf hvern-
ig hann gat verið að þvo og bóna al-
gjörlega hreinan bíl, en þannig var
hann. Hann hugsaði einstaklega vel
um allt sem honum var kært og
hlúði vel að því, hvort heldur sem
það voru bílarnir eða fjölskyldan.
Heiðarleiki og tryggð eru þau orð
sem lýsa honum best.
Ég mundi segja að Elli hafi verið
mikill gæfumaður. Hann átti ein-
staka eiginkonu, hana Þóru, og
saman eignuðust þau eina dóttur,
Ellý. Ellý hefur alla tíð búið með
foreldrum sínum og þegar gullmol-
arnir hennar, Elli og Einar, komu
til sögunnar þjappaðist litla fjöl-
skyldan saman og hefur hún staðið
þétt saman alla tíð.
Síðastliðið sumar er mér og fjöl-
skyldu minni einstaklega eftir-
minnilegt. Við ákváðum að eyða
sumarfríinu í Danmörku og komu
Elli, Þóra og Ellý ásamt móður
minni með í þessa ferð. Þetta varð
algjörlega ógleymanlegt frí þar sem
Elli og Þóra voru að fara í sína
fyrstu utanlandsferð og erum við
ákaflega þakklát fyrir að hafa feng-
ið að upplifa það með þeim.
Það er mér mikill heiður og ég
álít mig heppna manneskju að hafa
fengið að kynnast Elíasi Magnús-
syni. Við munum sakna þess að sjá
ekki afa sitja í stólnum sínum, bjóða
okkur velkomin og spyrja frétta af
okkar nánustu. Saman munum við
styðja hvert annað í gegnum þessa
raun og standa sterkari eftir.
Ég kveð Ella með djúpu þakklæti
fyrir vináttu og góðar samveru-
stundir.
Ragnheiður Jónsdóttir.
Nú er hann afi minn dáinn, hann
átti í raun langt og gott líf og ég
held að hann geti kvatt þessa jarð-
vist mjög sáttur.
Við eigum öll eftir að sakna hans
mjög mikið. Hann var alla tíð mjög
vinnusamur og samviskusamur og
hvers manns hugljúfi. Það má segja
að bílprófið og meiraprófið hafi
markað ævi hans, þar sem hann
lagði akstur fyrir sig og starfaði á
því sviði nær alla sína starfsævi.
Ég naut þeirra forréttinda að búa
hjá afa, ömmu og mömmu fyrstu 32
ár ævi minnar. Á þeim tíma fékk ég
að njóta samveru við hann afa minn
sem var góður, umburðarlyndur og
þolinmóður maður. Afi var húsbóndi
á sínu heimili, fréttatímar voru heil-
ög stund þar sem allir höfðu hægt
um sig á meðan afi horfði eða hlust-
aði á fréttir. En hann var mikill
áhugamaður um þjóðmálin og vildi
fylgjast með hvað væri að gerast.
Afi var mjög duglegur að taka mig
með þegar hann skaust austur fyrir
fjall, en þá keyrðum við Suðurlandið
þvert og endilangt til að sinna er-
indum fyrir Sláturfélagið. Það var
mikil upphefð að fara í þessa bíltúra
með afa og fá að vinna fyrir Slát-
urfélagið. Þá sagði afi mér frá því
hver byggi hvar og hvað hann hefði
sér til frægðar unnið, einnig spjöll-
uðum við mikið um bíla. Afi var al-
veg með það á hreinu að rússneskir
bílar væru með öllu ómögulegir,
mesta skynsemin væri að eiga am-
eríska bíla, þeir væru ekki vélar-
vana eins og þeir rússnesku. Afi var
mikið snyrtimenni og þá sérstak-
lega í öllu sem viðkom bílum, þeir
urðu alltaf að vera skínandi hreinir.
Hann eyddi löngum stundum í það
að hreinsa bílana sem hann hafði í
sinni umsjón og fannst honum mikil
synd þegar fólk gekk illa um bílana
sína. Þegar við fórum í ferðalög inn-
anlands mátti hann ekki sjá þvotta-
stöð nema að renna aðeins af bíln-
um svo að hann væri nú alveg
hreinn áður en lagt yrði í næsta
áfanga sem var oftar en ekki blaut-
ur malarvegur.
Afi minn var mjög varkár maður í
peningamálum og hafði þá stefnu í
lífinu að eiga fyrir öllu sem hann
keypti sér. Þegar kom að stærri
fjárfestingum í fjölskyldunni var
alltaf það fyrsta sem afi minn
spurði: „Hvar ætlar þú að fá pening
fyrir þessu væna mín.“
Nú síðustu árin hafa barnabarna-
börnin verið tíðir gestir í Stang-
arholtinu og fengið að njóta sam-
vista við hann. Öllum þótti þeim
vænt um hann en Evu þó sérstak-
lega en hún byrjaði alltaf á því þeg-
ar í Stangarholtið var komið að
kíkja á hann „afa“ í stólnum sínum
og heilsa upp á hann. Hún passaði
líka alltaf upp á „afa“, að hann væri
með í því sem var í gangi á heim-
ilinu á hverjum tíma og hann var
alltaf kvaddur með kossi og faðm-
lagi. Það verður skrítið að koma í
Stangarholtið á næstunni, þegar afi
verður ekki á staðnum til að spyrja
frétta og kanna hvort að ekki séu
allir við góða heilsu. En við vitum
það að hann er kominn á góðan stað
þar sem honum líður vel og að hann
mun vaka yfir okkur og passa um
ókomna tíð. Megi guð vera með
ömmu og mömmu og styrkja þær.
Takk fyrir allt afi minn. Það hefur
verið ómetanlegt að fá að njóta ást-
ar þinnar og umhyggju. Enginn veit
hvað átt hefur fyrr en misst hefur.
Einar Þór Magnússon.
Í dag er verið að kveðja hann afa
minn og nafna, sem hefur verið stór
hluti af lífi mínu. Hann er sá maður
sem ég hef ávallt getað leitað til allt
frá því að ég fyrst man eftir mér.
Samband okkar nafnanna hefur
alltaf verið náið, enda bjó ég hjá afa
og ömmu þar til ég fluttist að heim-
an. Þegar ég hugsa til baka um
hann afa, þá kom hann mér fyrir
sjónir sem mjög traustur, hæglátur
maður, sem vann sína vinnu af mik-
illi alúð og samviskusemi. Hann var
afskaplega bóngóður og alltaf tilbú-
inn að leggja mönnum lið.
Hann vildi að hlutirnir gengju
hratt og vel fyrir sig og sagði gjarn-
an „á morgun segir sá lati“. Hann
starfaði hjá Sláturfélagi Suðurlands
í 40 ár og var Sláturfélagsmaður í
húð og hár. Hjá Sláturfélaginu byrj-
aði hann sem bifreiðastjóri á út-
keyrslubílum en á seinni árum rak
hann erindi fyrir skrifstofu félags-
ins ásamt því að vera einkabílstjóri
forstjóra. Eitt af verkefnum hans
fyrir hver jól var að keyra út jóla-
gjafir. Þetta verkefni þótti mér sér-
staklega áhugavert á yngri árum,
þar sem ég fékk oft að fara með.
Verksvið mitt var að hlaupa með
pakkana. Afi naut þeirra forréttinda
í starfi sínu hjá Sláturfélaginu að
aka um á góðum bílum.
Hann lagði mikið upp úr því að
bílarnir, sem hann sá um, væru allt-
af stífbónaðir og í topplagi. Þegar
flutt var í Stangarholtið fékk hann
bílskúr til að bóna bílana í en áður
hafði hann verið við þá iðju sína úti
á götu í Stórholtinu. Hann kom sér
því upp góðri aðstöðu til að þrífa
bíla, sem kom sér vel þegar mann
vantaði pening á menntaskólaárun-
um. Eftir að þeim árum lauk fóru
þrif á bílum þverrandi hjá mér og
ofbauð honum stundum svo óþrifn-
aðurinn, að hann strauk aðeins af
bílnum mínum meðan ég skrapp í
heimsókn. Hann kallaði það að
strjúka aðeins af rúðunum svo ég
sæi eitthvað út en skv. mínum skiln-
ingi voru það alþrif. Afi hefur alltaf
mjög duglegur að hreyfa sig og var
ætíð mjög vel á sig kominn lík-
amlega. Hann og Jói lögfræðingur,
sem nú er látinn, fóru saman um
hverja helgi að ganga á hitaveit-
ustokkunum upp við Úlfarsfell. Í
nokkur skipti fór maður með þeim
félögum og var ekki svikinn af.
Ekki er hægt að ljúka þessum fáu
orðum, án þess að minnast á það að
afi hafði mikið yndi af ferðalögum,
en það voru eingöngu ferðalög inn-
anlands og yfirleitt bara á Vestfirð-
ina, enda var hann mikill Vestfirð-
ingur. Alltaf passaði hann sig á því
að eiga eitthvað eftir af sumarfríinu
sínu svo að hann kæmist vestur í
ber.
Það var fyrst síðasta sumar sem
hægt var að ljá máls á því að fá afa
til að ferðast til útlanda. Hann fór
því í fyrsta skipti til útlanda 86 ára
gamall og var farið til Kaupmanna-
hafnar. Þessi ferð er með öllu
ógleymanleg og tókst í alla staði
frábærlega. Það að ná því að koma
gamla manninum úr landi, þó ekki
væri nema í um eina viku, taldi ég
óhugsandi með öllu. En þessi merki
áfangi náðist, sem í dag er ómet-
anlegur öllum þeim sem í ferðinni
voru. Með þessum minningabrotum
kveð ég afa, með kæru þakklæti, og
veit með fullri vissu að hann mun
ávallt vaka yfir mér og fjölskyld-
unni allri.
Elías Magnússon yngri.
Meira: mbl.is/minningar
Elías Magnússon
✝ Stefán Gunn-laugur Eðvalds-
son fæddist í
Reykjavík 24. októ-
ber 1927. Hann lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni 3.
febrúar síðastlið-
inn.
Stefán var sonur
hjónanna Eðvalds
Einars Stef-
ánssonar skipa-
smiðs, f. 6.7. 1887,
d. 2.10. 1971 og
Ingibjargar Sigríð-
ar Andrésdóttur f. 25.7. 1893, d.
15.9. 1955. Systur Stefáns eru Hólm-
fríður Andrea, f. 9.10. 1926, d. 14.10.
1932, Katrín, f. 2.1. 1929 og Ragn-
hildur Rósa, f. 2.1. 1929. Stefán
kvæntist Guðrúnu V. Ragn-
arsdóttur, f. 17.5. 1942. Foreldrar
hennar voru Ragnar Olsen, f. 6.12.
1916, d. 13.9. 1981 og Þuríður Rósa
Vigfúsdóttir, f. 19.8. 1917, d. 3.8.
1971. Börn þeirra eru: 1) Þuríður
Ragna Stefánsdóttir, f. 1.6. 1963, gift
Brynjólfi Sigurjónssyni, f. 18.8.
1970, börn þeirra eru Eyþór, f.
12.11. 1999 og Bjarki, f. 15.4.2001. 2)
6.3. 1961, dóttir hans er Lára An-
gele, f. 18.4. 1999.
Stefán Gunnlaugur ólst upp í
Reykjavík, nánar tiltekið í vest-
urbæ Reykjavíkur. Að loknu
grunnskólaprófi innritaðist hann í
Iðnskólann þaðan sem hann lauk
prófi sem skipasmiður 1948. Hann
byrjaði ungur að vinna með föður
sínum í Landssmiðjunni og tók þar
verklega þjálfun í skipasmíðinni.
Stefán starfaði einnig við Slippinn í
Reykjavík og við húsgagnagerð
sem og við byggingu húsa. Lengst
starfaði Stefán hjá Áhaldahúsi
Reykjavíkur eða frá 1968 og þar til
hann hætti að vinna rúmlega sjö-
tugur að aldri. Stefán átti þátt í
byggingu margra kunnra húsa eins
og Bústaðakirkju, Háteigskirkju og
við endurbyggingu Viðeyjarstofu
og gamla Miðbæjarskólans. Stefán
er að öllum líkindum síðasti skipa-
smiðurinn á Íslandi sem lærði upp á
gamla mátann. Hann hafði mikinn
áhuga á alls kyns tréskipum og
meðal annars tók hann að sér bygg-
ingu víkingaskipsins sem staðsett
er í Fjölskyldu- og húsdýragarð-
inum. Síðari ár sá hann einnig al-
farið um viðhald á því skipi meðan
heilsan leyfði. Stefán og Guðrún
byggðu raðhús á Seljabraut þar
sem þau bjuggu frá 1979 til 2006
þegar þau keyptu sér íbúð í Sóltúni.
Útför Stefáns verður gerð frá
Bústaðakirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.
Sigrún Björk Stef-
ánsdóttir, f. 28.6. 1964,
var gift Dean Turner, f.
8.4. 1964, börn þeirra
eru Kristófer Kevin, f.
12.4. 1986 og Stefán
John, f. 6.2. 1991. 3) Eð-
vald Stefánsson, f. 30.10.
1968, d. 2.11. 1968. 4)
Eðvald Einar Stef-
ánsson, f. 29.10. 1973,
kvæntur Hildi Guðrúnu
Hauksdóttur, f. 29.9.
1973, börn þeirra: Einar
Stefán, f. 8.9. 2006 og
eitt væntanlegt í lok
febrúar, fyrir á Hildur Guðrún son-
inn Hauk, f. 24.5. 1994. 5) Katrín
Rósa Stefánsdóttir, f. 10.7. 1977,
sambýlismaður Stephen D. Smith, f.
5.7. 1959, barn þeirra: Vincent Máni
2.9. 2007. Áður en Stefán kvæntist
Guðrúnu átti hann fyrir tvo syni,
þeir eru: 1) Magnús Kristinn Stef-
ánsson Halldórsson, f. 9.8. 1960,
kona hans er Þóra Laufey Péturs-
dóttir, f. 7.4. 1963, þau eru búsett í
Þrándheimi í Noregi. Börn þeirra
eru Laufey, f. 22.11. 1987, Að-
alheiður, f. 24.9. 1989 og Ágústa, f.
18.6. 1996. 2) Stefán Stefánsson, f.
Elsku pabbi, þegar ég sit og rita
niður minningarorð um þig eru
margar minningar sem vakna. Ég
minnist þess hve stríðinn þú gast
verið og húmorsins sem var sjaldan
fjarri. Þegar einhver kom í heim-
sókn og þú ætlaðir að heilsa renndir
þú gjarnan hendinni yfir hárið, rétt
eins og þú værir að greiða þér. Það
vakti oft kátínu og við börnin og svo
síðar barnabörnin höfum tekið upp
þennan sið við hin ýmsu tækifæri.
Barnabörnin voru þér alltaf kær
og þegar veikindin voru farin að
hrjá þig sem mest sá ég alltaf bros-
ið í augunum á þér þegar barna-
börnin komu í heimsókn til þín.
Brosið í augunum var alltaf hrein-
skilið og stundum hafðir þú svo
mikið að segja en einhvern veginn
þá voru orðin týnd. Þannig voru síð-
ustu árin og nú hefur þú fengið
hvíld og orðin eru komin aftur. En
þú áttir langa og góða ævi, fyrir það
má vera þakklátur. Þegar við börn-
in og mamma sátum yfir þér á Sól-
túni rifjuðum við upp gamla tíma og
sögur af þér. Ég man að ég brosti
til þín þegar við rifjuðum upp það
atvik í vinnunni þinni þegar þú
skaust nagla í gegnum einn fing-
urinn. Ég var svo heppinn að fá að
vinna um tíma á sama stað og þú og
þegar ég kem í kaffi á þessum degi
kemur verkstjórinn til mín mjög al-
varlegur á svipinn og segir að þú
hafir neglt í gegnum fingurinn og
farið með sjúkrabíl á spítala. Sjálf-
um fannst þér þetta vera smámál
og þú sagðir mér á leiðinni heim eitt
sinn að læknarnir hefðu verið frek-
ar smeykir við að taka naglann úr
og því hefðir þú sjálfur þurft að
taka hann úr fingrinum. Síðar kall-
aðir þú þig eina smiðinn sem hefði
verið naglhreinsaður. Þannig
varstu, þú varst ekki að gera mikið
úr hlutunum og gast gert góðlátlegt
grín að öllu.
Þú varst alltaf mjög stoltur af
vinnunni þinni enda varstu alltaf
mjög nákvæmur í allri þinni smíða-
vinnu. Ég man þegar þú fékkst það
verkefni að smíða víkingaskipið í
Fjölskyldu- og húsdýragarðinum.
Þú skoðaðir vandlega teikningar af
gömlum víkingaskipum áður en þú
hófst handa og þú lagðir allt þitt í
að vel tækist til með verkið. Þú
gerðir alltaf þitt besta og stundum
mun meira en það. Nú þegar ég fer
í garðinn með syni mínum, barna-
barni þínu, förum við alltaf að skip-
inu og ég segi við hann með stolti
„Sjáðu Einar Stefán, þetta skip
smíðaði afi þinn.“
Já, pabbi, þú varst alveg einstak-
lega handlaginn, stundum vildi ég
að ég hefði þann eiginleika frá þér
en mér var ætlað að feta aðrar
brautir. Þú gerðir þó alltaf þitt
besta til að kenna mér réttu hand-
tökin og ég á eftir að búa að því alla
ævi, þrátt fyrir mína tíu þumal-
putta. Það er nefnilega eitt sem þú
kenndir mér fremur öðru, það er að
vera þolinmóður og að vera stoltur
af verki sínu. Þú varst alltaf stoltur
af þínu verki. Þau eru mörg augna-
blikin sem hægt er að minnast og
það er gott að hafa átt þau með þér.
Ég hlakka til að setjast niður með
börnunum mínum og segja þeim
sögur af afa sínum. Afa sem var
fyrsti smiðurinn til að verða nagl-
hreinsaður.
Minning þín lifir áfram með þess-
um sögum sem eru ótal margar og
skemmtilegar. Hvíl í friði, pabbi.
Kveðja, þinn sonur.
Eðvald Einar.
Kæri Stefán bróðir okkar.
Sólbrúnir vangar, silfurgrátt hár,
sálin geislandi af hlýju.
Þannig ég minnist þín ókomin ár,
þar til við hittumst að nýju.
(Höf. ók.)
Við biðjum að þér ljóssins englar lýsi
og leiði þig hin kærleiksríka hönd
í nýjum heimi æ þér vörður vísi,
sem vitar inn í himnesk sólarlönd.
Þér sendum bænir upp í hærri heima
og hjartans þakkir öll við færum þér.
Við sálu þína biðjum guð að geyma,
þín göfga minning okkur heilög er
(Guðrún Elísabet Vormsdóttir.)
Katrín og Rósa Eðvaldsdætur.
Stefán Gunnlaugur
Eðvaldsson